گـولألـک - شـقـایـق

گذشته را چراغ راه آینده کنیم

2012-01-26T18:06:00.000-05:00

سخنرانی رفیق فریبرز سنجری در پلتاک به مناسبت سالگرد رستاخیز سیاهکل و قیام پرشکوه بهمن شنبه ۱۱ فوریه

سخنرانی رفیق فریبرز سنجری

بیرحم‌ترین و معروف‌ترین بازجویان شعبه‌ی هفت اوین را بهتربشناسيد

2012-01-26T16:18:00.002-05:00

فکور، بازجوی شعبه‌ 7 زندان اوین

یکی از مشکلاتی که این روزها با آن دست به گریبان هستیم ارائه اخبار و اطلاعات نادرست در مورد جنایتکاران و ناقضان حقوق‌ بشر در ایران است. رژیم و دستگاه‌ اطلاعاتی آن نیز خواهان چنین رویکردی هستند. چه بسا خود نیز برای تشویش افکار عمومی به ارائه‌‌ی چنین اخباری دست زنند و عده‌ای را نیز در تله خود گرفتار کنند. چرا که اخبار نادرست می‌تواند صحت اخبار درست را نیز زیر سؤال ببرد.
از توطئه‌های رژیم گذشته گاه افراد بی‌اطلاع و غیرمسئول اطلاعات نادرستی را اشاعه می‌دهند و زمینه‌ی اشتباه محققین و تلاش‌گران در این زمینه را نیز به وجود می‌آورند.

به نظر من یکی از وظایف ما تصحیح اطلاعات ارائه شده در مورد جنایتکاران است. طبیعی است که ما اشتباه کنیم و یا غفلت بورزیم. اما جایز نیست که مسئولیت اشتباه‌مان را نپذیریم و در جهت تصحیح آن نکوشیم. به همین منظور اطلاعاتی در مورد تنی چند از جنایتکاران به مرور ارائه می‌کنم و به تصحیح موارد یاد شده می‌پردازم.

نام او اکبر کبیری آرانی و معروف به اکبر کبابی است. او متولد سال -۱۳۳۷ ۱۳۳۸ است. در سال ۶۰ خانه‌ی آن‌ها در محله اتابک تهران، خیابان 15 متری نفیس، كوچه اسلامی بود....
چون پدرش سركوچه اسلامی كبابی داشت اكبر هم معروف شده بود به اكبر كبابی. پدرش به شیخ كبابی معروف بود و همه اهل محل آن‌ها را به این نام می‌شناختند. خانواده‌ی کبیری اصالتاً اصفهانی و هنگام صحبت دارای لهجه‌ی اصفهانی هستند.

اکبر در سال ۱۳۵۶ به خدمت سربازی رفت و در دوران انقلاب، سرباز نیروی هوایی بود. او تا یك هفته مانده به پیروزی انقلاب ضد سلطنتی به خدمت خود ادامه داد و در آخرین روزهای حکومت سلطنتی فراری شد. (۱)

اکبر پس از پیروزی انقلاب ضد سلطنتی در کمیته مسجد حسینی واقع در انتهای خیابان اتابک مشغول کار شد و با پاچه خواری روابط صمیمانه‌ای با شجاعی آخوند مسجد حسینی که ریاست کمیته را نیز به عهده داشت برقرار کرد. در آن روزها اکبر تلاش می‌کرد با دلقک‌بازی و لودگی خودش را پیش این و آن جا بیاندازد.

حسین رحیمی گروهبان نیروی هوایی مسئولیت آموزش نظامی پاسداران کمیته مزبور را به عهده داشت و آن‌ها را برای آموزش تیراندازی به کوه‌های افسریه و مسعودیه می‌برد.

اکبر کبیری پس از مدتی به كمیته منطقه 10 تحت ریاست آخوند احمد علم‌الهدا (۲) منتقل شد. در آن دوران کمیته منطقه ۱۰ در میدان خراسان یکی از مراکز اصلی بسیج چماقداران و توطئه علیه گروه‌های سیاسی بود. عناصر این کمیته در حمله به کتابفروشی‌ها و مراکز و تجمعات گروه‌های سیاسی دست داشتند و تنها در یک مورد ده‌ها هزار نشریه مجاهد را به آتش کشیدند. در دهه‌ی سیاه ۶۰ بسیاری از بازجویان، شکنجه‌گران و پاسداران و اعضای گروه ضربت اوین از عناصر این کمیته بودند. اکبر کبیری سپس به همراه حسن پالاندوزان که در کمیته مسجد حسینی اتابک همکار بودند به کمیته مرکز انتقال یافت. حسن پالاندوزان در بخش اطلاعات و کبیری در گروه ضربت کمیته مرکز مشغول به کار شدند تا این که اکبر کبیری به اوین انتقال یافت.

اکبر کبیری به خاطر روحیه‌ی جنایتکارانه‌اش پله‌های‌ ترقی را به سرعت طی کرد و یکی از بازجویان اصلی شعبه‌ هفت اوین که در واقع کشتارگاه اوین در سال‌های اولیه دهه ۶۰ بود، شد. در این دوره بود که نام مستعار فکور را برای خود برگزید و از این پس با این نام شناخته ‌شد.

در آن سال‌ها او یکی از بیرحم‌ترین و معروف‌ترین بازجویان شعبه‌ی هفت اوین بود. یادم می‌آید یک زندانی که در اثر شکنجه تمام بدنش در پلاستیک قرار داشت و از بوی عفونت شدید بدنش کسی نمی‌توانست نزدیکش شود متهم او بود. زندانی مزبور در اثر شکنجه مشاعرش را از دست داده بود. کنترل ادرار و مدفوعش را هم نداشت ولی فکور دست از سرش بر نمی‌داشت.

در پاییز ۶۱ او و پیشوا دو نفر از بازجویانی بودند که برای بازجویی از زندانیان قدیمی به گوهردشت منتقل شدند. با راه اندازی زندان گوهردشت زندانیانی که بیش از یک سال از دستگیری‌شان می‌گذشت و هنوز به دادگاه نرفته بودند به گوهردشت منتقل شدند و در شعبه‌های ویژه‌ای که راه‌اندازی شده بودند موردبازجویی قرار گرفتند.

فکور در سال ۶۴ در دوران به اصطلاح «اصلاحات» زندان و پس از برکناری لاجوردی و تغییر و تحولاتی که در سطح زندان انجام گرفت به ریاست اوین رسید. در این دوران بود که او با چند محافظ تردد می‌کرد.

در جریان کشتار ۶۷ نیز فکور در گوهردشت حضور داشت. در روز ۲۲ مرداد یکی از بچه‌ها وی را در حالی که از اتاق روبروی دادگاه بیرون می‌آمد نشانم داد و گفت او فکور است. من تا آن موقع او را به چهره ندیده بودم. فقط بارها از زندانیان وصف‌اش را شنیده بودم یا در شعبه‌ بازجویی اسمش به گوشم خورده بود. الان هم تصویری از آن روز در ذهنم نیست. در اتاق روبروی دادگاه پرونده‌های زندانیانی که نزد هیئت می‌رفتند موجود بود و متصدیان امر از روی پرونده‌ها افرادی را که به دادگاه بایستی برده می‌شدند دسته بندی می‌کردند.

فکور جدای از شکنجه‌گری در تروریسم بین‌المللی نیز دست داشته است و نزد اینترپل دارای پرونده است. در جریان شهادت منوچهر گنجی دبیرکل سازمان درفش کاویانی در دادگاه میکونوس از جمله آمده است:

«... گنجی در مورد ترورهای دیگری که از آن ها مطلع بود هم شهادت داد . او گفت ( در ۱۹٨٨ حداقل ۱٨ نفر از افراد سازمان ما ( درفش کاویان ) در ایران بازداشت شدند . سپس فردی به نام کبیری ( از مسئولین زندان اوین ) اظهار تمایل کرد که در مقابل دریافت پول ترتیب آزادی آنان را بدهد .

بدین ترتیب ما پذیرفتیم در ترکیه که امکانات امنیتی داشتیم با او ملاقات کنیم . از طرف ما در ماه

مه ۱۹٨۹ سرهنگ عطاالله بای احمدی به ترکیه رفت . از طرف کبیری تقاضای ملاقات در دبی شد .

همچون بار گذشته او اصرار داشت من هم حضور داشته باشم . بای احمدی تنها به دبی رفت .

او ساعت ۴.۵۰ وارد دبی شد و ساعت ۵ به هتل رسید . ساعت ٨.۵۰ جسدش را ماموران نظافت پیدا کردند ... کبیری در میان افراد ایرانی بود که ساعت ۱۱:۰۰ همان روز دوبی را به قصد ایران ترک کردند. عکس او را ماموران دوبی به سرگرد قلی زاده نشان دادند . او کبیری را شناسایی کرد . پس از بازگشت کبیری ۱۶ نفر آزاد شده مجددا بازداشت و عده یی از آنان اعدام شدند .

سرگرد قلی زاده را دو سال پس از این ملاقات در ترکیه ربودند، شکنجه کردند و کشتند . دو نفر به اتهام این قتل در ترکیه در زندان هستند.»

هنوز در برلن قاضی هست

ترور و دادگاه میکونوس

پروژه ای از اسناد و پژوهش های ایران – برلین

مهران پاینده – عباس خداقلی – حمید نوذری

نشر نیما . آلمان . سال ۲۰۰۰ - صفحه‌ی ۱۴۶.

رضا گلپور یکی از کارمندان وزارت ارشاد و نزدیکان محافل اطلاعاتی و امنیتی رژیم ضمن تأیید شهادت گنجی خطاب به سید محمد خاتمی ریاست جمهوری وقت می‌نویسد:

«اکبر فکور با نام احتمالاً مستعار کبیری، مسئول عملیات کمیته مرکز و معاون عملیات ابراهیم رحمانی مسئول شعبه هفت دادستانی، عنصر عملیاتی، کوتاه قد، ورزیده، شجاع وکمی کچل، در سال ۶۴ مدت کوتاهی رئیس زندان اوین بود. با حمایت رحیم صفوی فرمانده کل سپاه از طریق سید احمد هوایی شرکتی به نام حفاظ گستر افق [مجری طرحهای حفاظتی از صنایع نفت و پتروشیمی ] را اداره می‌کنند. عطالله بای احمدی را در دبی در خردادماه ۱۳۶۸ به قتل رساند.» آقای خاتمی هشیار باش، چشم‌های اطلاعاتی‌ات جانیان بین‌المللی‌‌اند.

پژوهشنامه‌ای مستند خطاب به سید محمد خاتمی رئیس محترم جمهور:

پیرامون مافیای جنایت، فساد و تباهی در سیستم امنیتی کشور.

رضا گلپور چمرکوهی – پنجم خرداد ۱۳۸۴- صفحه‌ی ۸۲

پس از انتشار اینترنتی این کتاب در دوران ریاست جمهوری خاتمی، رضا گلپور دستگیر و بعد از آن خبری از او در دست نیست.

چنانچه ملاحظه می‌شود کبیری (فکور) پس از دستگیری ۱۸ نفر از وابستگان درفش‌ کاویانی در ایران به منظور ترور منوچهر گنجی وزیر آموزش و پرورش پهلوی دوم و دبیرکل سازمان درفش کاویانی با حربه دریافت پول برای آزادی دستگیرشدگان با این سازمان تماس ‌گرفته خواهان دیدار و گفتگو با گنجی می‌شود. اما گنجی از دیدار سرباز زده و به جایش سرهنگ بای‌احمدی به ترکیه می‌رود. در ‌آن‌جا بای احمدی ضمن اطلاع محل جلسه به «میت» سرویس امنیتی ترکیه، همراه با سرگرد قلی‌زاده به دیدار فکور می‌شتابد و گفتگو پیرامون آزادی دستگیر شدگان در مقابل دریافت پول انجام می‌گیرد.

پس از بازگشت فکور به ایران، طبق قول و قرارهایی که گذاشته شده بود و به منظور جلب اعتماد گنجی، دستگیر شدگان آزاد می‌شوند. فکور که ظاهراً به قول‌و قرارهایش عمل کرده بود برای ادامه گفتگوها قرار بعدی را در دبی که دست رژیم برای عملیات بازتر بود می‌گذارد و خواهان گفتگو با گنجی می‌شود. اما وی که هنوز نسبت به جان خود بیمناک بود از رفتن به دبی سرباز می‌زند و بار دیگر سرهنگ بای احمدی به جای او به سفر می‌رود.

بای احمدی در ساعت ۵ بامداد وارد هتل خود در دبی شده بود و جنازه‌‌اش در ساعت ۸ و پنجاه دقیقه صبح در اتاقش توسط نظافت‌چی پیدا می‌شود. شخصی که قبل از مرگ به دیدار او در اتاقش رفته بود کبیری نام داشت. کپی پاسپورت وی هنگام ورود به هتل توسط متصدی هتل گرفته شده بود. سرگرد قلی زاده در جریان تحقیقات پلیس پس از رؤیت عکس پاسپورت تصدیق می‌کند که وی همان شخصی است که در ترکیه با او دیدار کرده بودند. پس از بازگشت فکور به ایران، آزاد شدگان دوباره دستگیر شده و تعدادی از آن‌ها اعدام می‌شوند. فکور از آن‌جایی که متوجه شده بود گنجی حاضر به ملاقات نمی‌شود بای احمدی را به قتل رسانده بود.

پس از موفقیت در انجام این ترور اگر اشتباه نکنم فکور مدتی در حفاظت اطلاعات ارتش به کار گمارده شد و سپس به بازرسی نیروی انتظامی رفت. وی در دوران تحریم اقتصادی عراق، مدتی مسئول خرید قیر و نفت کوره عراق و همچنین قاچاق نفت این کشور بود.

نشریّه پیام فدائی شماره 150 منتشر گردید

2012-01-26T00:56:00.000-05:00

نشریّه پیام فدائی شماره 150 منتشر گردید! جهت دریافت آن در فرمت پی دی اف، بر روی تصویر کلیک کنید!.

در دفاع از مبارزات زنان

2012-01-24T01:25:00.001-05:00

سارا نیکو: .. سایت سیاهکل: تاريخ نشان داده که هر خيزش توده ای در حالي که به برخی از سئوالاتی که برای فعالان سياسی در گير در آن خيزش مطرح است ، پاسخ می دهد خود باعث طرح پرسش های جديدی می گردد. به همين دليل نیز هست که به دنبال خیزش عظیم توده های ستمدیده ایران بر علیه رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی در سال 1388 ، همان طور که شاهد تاثير انکار ناپذير حضور و نقش زنان در اين خيزش بوده و هستيم و شاهديم که چگونه اين حضور قدرتمند ، جايگاه والای زنان را در انقلاب آتی روشنی بخشيده، با اظهار نظراتی هم روبرو می شويم که با این بهانه که زنان به طرح خواسته‌های مشخص خود در این جنبش نپرداختند، با دیده تحقیر به مبارزات عظیم زنان ایران در سال 88 می نگرند و گاه نقش غیر قابل انکاری که زنان مبارز ایران در این مبارزات ایفاء نمودند را انکار می نمايند. برای نمونه اخیراً از میان برخی زنان فمنیست که خود را "چپ" هم می نامند نوا هائی شنيده می شود مبنی بر اين که آن چه زنان در این جنبش انجام دادند آن قدر ها هم قابل ارج گذاری و ارزشمند نبوده است!!! ...

برخی از این ‌افراد حتی صراحتاً فداکاری های قابل تحسین زنان مبارز و تحت ستم ایران در جنبش 88 را بی ثمر ارزیابی کرده و با تفخر روشنفکرانه کسی که در واقع در بیرون گود نشسته ، رشادت ها و از جان گذشتگی های زنان مبارز را کم اهمیت جلوه می دهند، چرا که به ادعای آنان زنان مبارز ما در اين خيزش به طرح مطالبات مشخص خود نپرداختند!

اما بايد پرسيد که آیا همان زنانی که ستم های رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی را هر لحظه با پوست و گوشت خود لمس می کنند و درست به همين دليل هم با مبارزات دلاورانه خویش توجه جهانیان را به ظلم و ستم حاکم بر ایران جلب کردند واقعاً از طرح خواسته های مشخص خودشان غفلت کردند و در فکر طرح چنین خواست هائی نبودند؟ و براستی چگونه و تحت چه شرایطی ممکن بود که خواست های زنان در جنبش 88 هر چه رساتر و با طنینی که کسی نتواند آن را انکار کند در این جنبش فریاد زده شود؟

واقعيت اين است که تجربه مبارزات زنان و نه فقط زنان بلکه کل توده های ستمديده نشان داده که تنها کسانی میتوانند در یک جنبش توده ای با خواسته های مشخص خود وارد ميدان نبرد شوند که پیشاپیش از تشکل و سازماندهی لازم برخوردار بوده باشند. اما اگر مبارزات توده ها در سال 88 را در نظر بگیریم می‌بینیم که در این خيزش که جنبشی خود جوش و فاقد رهبری بود ، تمامی اقشار و طبقات مردمی بدون تشکل و سازماندهی به خيزش برخاسته بودند. به همين دليل هم زنان مبارز ما هم به مثابه نیمی از جامعه ایران عليرغم اينکه به علت وارد آمدن ستم های شدید بر آن ها انگیزه بسیار قوی برای مبارزه دارند و در آن شرکت بسیار محسوس و برجسته ای هم داشتند عملا بدون تشکل به خيزش بر خاستند. این زنان درست به دلیل شدت دیکتاتوری در جامعه از تشکل لازم برخوردار نبودند و کلاً هیچ تشکیلات انقلابی پر قدرتی در جامعه وجود نداشت که بتواند خواسته های زنان و دیگر توده های مردم را با برجستگی مطرح کند. با این حال مردم ایران شاهد بودند که چطور زنان در همه عرصه های مبارزات شرکت نموده و بواقع جلوه ای از عزم عظيم مبارزاتی خود جهت نابودی رژیم را در نبردهای خیابانی به جهانیان نشان دادند. همین زنان تا جائی که برایشان مقدور بود خواست های خود را به صورت فردی در این جنبش مطرح کردند. به عنوان نمونه در مصاحبه ای که نشریه پیام فدایی با یکی از جوانانی که در تظاهرات های خیابانی شرکت فعال داشته ، انجام داده وقتی از او در مورد حضور دختران در تظاهرات ها سئوال میکند وی تأکید می کند که: "حضور فعال زن های سلحشورمان در این تظاهرات ها مشت محکمی بر دهان افرادی بود که آن ها را "ضعیفه" خطاب می کردند". در همين مصاحبه همچنين او به برخی از حرف هائی که دختران و زنان در جريان اين تظاهرات ها می زدند و يا در نوشته هائی که بالای سرشان می گرفتند، اشاره می کند مثل این حرف ها: "بی خود می گی ضعیفم ، من شیرم تو کجایی" ، "آره می جنگم واسه هر چیزی که مال منه" ، "نگاه نکن روسری تو سرمه، این جبره، من معتقد نیستم که راه حل صبره" ، "صدايم بلند میشه چون حق منه" ، "نمی خوام واسم نقش دلسوز را بازی کنی". این حرف ها و هزاران هزار گفته های دیگه مثل این ها، هم حضور وسيع زنان را نشان می دادند و هم روحيه بالای آن ها را".

بنابراین می بینیم که علیرغم همه تلاش های مذبوحانه ای که توسط رفرمیست ها برای منحرف کردن مسیر مبارزاتی زنان انجام گرفت، زنان تحت ستم ایران همواره برای تحقق خواسته های بر حق خویش جنگیده اند و در نتیجه ادعای این که زنان در این مبارزات خواسته های خود را مطرح نکردند ادعای بی موردی است. غلط بودن این ادعا را ما همچنین با طرح شعار "حجاب اختیاری ، حق زن ایرانی" که توسط بسیاری از دختران در تظاهرات ها داده شد (و پسران مبارز نیز آن را تکرار کردند) میتوانیم نشان دهیم. این شعار خود نشان دهنده درجه آگاهی جامعه بر حقوق پایمال شده زنان است ، آن هم جائی که به عنوان نمونه رهبران رفرميست ها و فمنيست های مجتمع در "کمپین يک ميليون امضاء" حتی جرات طرح "آزادی پوشش" را در برنامه خود ندارند و در همین جنبش نشان دادند که آن ها تا چه اندازه از مبارزات واقعی زنان و سطح آگاهی و شعور اجتماعی جامعه عقب تر می باشند.

جالب است که کسانی که ادعا می کنند که گویا زنان مبارز شرکت کننده در خیزش سال 88 خواست های خود را مطرح نکردند، وقتی به زنان رفرمیست می رسند از آن جا که خود نیز با همه ادعاهای چپ گونه شان رفرمیست هستند، چیزی ندارند در مورد آن ها بگویند و چون با دید غیر طبقاتی به زنان در جامعه ایران نگاه می کنند و زنان رفرمیست را در کنار زنان طبقات تحت ستم قرار میدهند، همه ایرادات و برخوردهای طبقاتی زنان رفرمیست را به حساب همه زنان می گذارند. بخوبی میدانیم که زنان اصلاح طلب در درون جامعه ایران ، بخصوص در طول 12سال گذشته از امکانات زیادی جهت فعالیت های خود برخوردار بوده اند. در شرایط دیکتاتوری عریانی که زنان انقلابی و کمونیست و آزادیخواه امکان کوچکترین گرد هم آیی و فعالیتی را نداشتند، زنان متعلق به خود حاکمیت و بخشی از زنان مرفه و نیمه مرفه جامعه که مطالبات زنان را در چهار چوب حفظ نظام مطرح می کنند به انجام برخی فعالیت های اجتماعی و سیاسی مشغول بودند. به واقع زنان اصلاح طلب سال ها بود که در پناه پروژه اصلاحات از امکانات علنی استفاده کرده و به شکل های مختلف خود را متشکل کرده بودند. حال با چنین شرایطی باید پرسید که چرا با وجود تشکلی چون "کمپین یک میلیون امضاء" که تا چند روز قبل از آغاز خیزش ها ، پاشنه در خانه آیت الله ها را برای گرفتن تاییدیه که گویا حقوق زنان ، تضادی با اسلام ندارد! از جا میکندند به یک باره خاموش شدند و حتی در یک مورد هم گوشه ای از خواسته های زنان ایران را طرح نکردند!! آن ها که دارای تشکل بودند و بقول خودشان ده ها دختر جوان را برای گرفتن یک میلیون امضاء بسیج کرده بودند چه شد که درست در بزنگاه مبارزات توده ها و زنان ، دچار سکته کلام شدند؟ چرا گوشه ای از مطالبات بر حق زنان، حتی تا همان حدی که دیدگاه رفرمیستی اشان مدعی آن بود را هم مطرح نکردند؟ کمپینی که چند سال بود بر طبل ضرورت بردن "آگاهی" بر حقوق زنان به درون جامعه ایران میکوبید ، چه شد که در جریان اوج گیری مبارزات توده ها که زنان نقش قابل توجهی در آن داشتند از چنین فرصت بدست آمده ای استفاده نکرد؟

جواب این سئوال را باید در واقعیت وجودی رفرمیست ها و ماهیت "کمپین یک میلیون امضاء" به مثابه ابزاری در دست بخشی از حاکمیت جمهوری اسلامی دید. زمانی که زنان ایران در صف مقدم مبارزاتی قرار گرفتند و با شهامتی باور نکردنی جنگ خیابانی را بر مزدوران جمهوری اسلامی تحمیل کردند ، آن زمانی بود که ناقوس مرگ جمهوری اسلامی بصدا در آمده و موجودیت رژیم به زیر ضرب رفته بود. آن زمان ، زمان پایان دادن به وضعیت موجود بود ، زمانی که زنان انقلابی در عمل نشان دادند که اولین قدم برای رهایی واقعی زنان، سرنگونی کلیت نظام جمهوری اسلامی با همه جناح ها و دسته های درونی آن است. درست در چنین شرایطی بود که رهبران کمپین دچار سکوت تاریخی خود شدند و آگاهانه تصمیم گرفتند که جهت مصالح حاکمیت از طرح نیم بند خواسته های زنان چشم پوشی کنند. هواداران کمپین و رهبرانش درست در بحبوحه مبارزات توده ها به خواب تاریخی فرو رفتند تا مبادا با طرح خواسته های زنان به موجودیت حاکمیت لطمه ای وارد آید. از آن جا که اهداف "کمپین یک میلیون امضاء" در چهار چوب حفظ نظام جمهوری اسلامی تعریف شده و اساسا تحقق خواسته ها و حقوق زنان را در همین چهار چوب جستجو می کند ، مشخص است که زمانی که توده ها کل سیستم را آماج حملات خویش قرار میدهند ، کمپین می بایست نقش سازشکارانه خود را ایفا میکرد و تلاش می نمود تا مسیر مبارزاتی زنان را از کانال مبارزه برای سرنگونی رژیم منحرف سازد و در عمل همه بوضوح دیدیم که به جای طرح و بیان مطالبات زنان، حتی در همان سطح نازلی که خود تعیین کرده بودند ، چگونه برای شریک شدن در قدرت احتمالی جناح موسوی، برای گرفتن عکس در کنار زهرا رهنورد از یکدیگر سبقت میگرفتند.

بنابراین برخوردی که زنان رفرمیست در رابطه با جنبش سال 88 کردند را نباید و نمی‌توان به حساب اکثریت زنان تحت ستم جامعه نوشت. در نتیجه کسانی که زنان مبارز ایران را سرزنش می‌کنند که گویا خواست هایشان را مطرح نکردند، اساسا متوجه نیستند که توده عظیم زنان شرکت کننده در خیزش سال 88 از وجود تشکیلات انقلابی که از آن طریق بتوانند خواست های خود را به شکل خیلی برجسته مطرح کنند ، محروم بودند وعدم وجود چنین تشکیلاتی به هيچ وجه نباید دستاویزی جهت نادیده انگاشتن همه تلاش هایی شود که از سوی زنان طبقات تحت ستم جامعه بطور خود جوش و به صورت فردی در این راستا انجام گرفت.

ادعا میشود که گویا زنانی که در خیزش سال 88 شرکت داشتند اشتباهات گذشته را تکرار کردند. اما مدعیان چنین نظری هرگز در طول این 32 سالی که از عمر ننگین جمهوری اسلامی گذشت نتوانسته اند توضیح دهند که اشتباه نسل گذشته چه بود که قرار است نسل کنونی آن را تکرار نکند!! ظاهراً با توجه به اين ادعا که زنان در جنبش سال 88 مطالبات خود را طرح نکردند جواب آن ها بايد این باشد که در انقلاب سال 57 زنان خواسته های خود را مطرح نکردند. با چنین سخنانی اینها در بین نسل دختران جوان کنونی این توهم را بوجود می آورند که گویا مشکل اصلی و مسبب این همه ظلمی که در این 32 سال بر زنان رفت عدم طرح خواسته های مشخص زنان در جريان آن انقلاب بود!! آیا واقعا مروجین این آیه های یاس میتوانند امروز بعد از گذشت 32 سال ثابت نمایند که اگر پس از روی کار آمدن جمهوری اسلامی خواست های مردم و از جمله زنان تحقق پیدا نکرد به این دلیل بود که آن ها خواست های خود را مطرح نکرده بودند؟

آیا کارگرانی که با اعتصاب عظیم خود چرخ های اقتصاد نظام پهلوی را از کار انداختند و بزرگترین هزینه ها را در قیام 57 متحمل شدند ، خواست های خویش را مطرح نکردند که در فردای شکست انقلاب مورد استثمار و سرکوب وحشیانه تر نیز قرار گرفتند؟ آیا خلق های تحت ستم کُرد و تُرک و بلوچ به ظلم و تبعیضی که بر آنان میرفت آگاهی نداشتند و خواست های آزاديخواهانه خویش را مطرح نکرده بودند که آن چنان مورد هجوم بسیجیان امام قرار گرفتند؟ آیا اقلیت های مذهبی به دليل عدم طرح خواست هايشان سرکوب شدند؟

در بطن این نگرش ، در واقعیت علت سرکوب زنان توسط نظام جمهوری اسلامی در "عدم بیان خواسته های زنان" توجیه میشود ، گویا اگر زنان خواسته های خاص خود را در جریان قیام سال 57 مطرح کرده بودند ، جمهوری اسلامی این همه سرکوب و تبعیض را تحمیل نمی کرد!! اما واقعیت ها بروشنی نشان میدهند که جمهوری اسلامی فقط زنان را در جامعه سرکوب نکرد بلکه به جز حامیان و سرسپردگان به رژیم هیچ بخشی از جامعه از گزند سرکوب این جلادان تازه به قدرت رسیده مصون نماند. آن همه جنایاتی که رژیم در دهه 60 مرتکب شد و حمام خونی که از زنان و مردان انقلابی در سراسر ایران براه انداخت نتیجه این نبود که این مبارزین "خواسته های خود" را بیان نکرده بودند! بلکه نتیجه این بود که رژیمی که بر روی کار آمده بود ، اساساً برای سرکوب انقلاب توده ها توسط امپریالیست ها بر سر کار آورده شده بود. این رژیم برای حفظ سیستم سرمایه داری و منافع امپریالیست ها در ایران به قدرت رسیده بود و برای رسیدن به چنین هدفی میبایست تا با سرکوب و اختناق ، دیکتاتوری رژیم پهلوی را نه تنها تداوم بخشد بلکه آن را با شدت بيشتر و وحشیانه تر از گذشته اعمال نمايد. زیرا این بار با توده هایی طرف بود که تجربه یک قیام عظیم را از سر گذرانده بودند و دیگر به قدرت خویش ایمان آورده بودند.

مدعیان چنین نظراتی که علت سرکوب زنان را در "عدم بیان خواست ها" خلاصه میکنند چه آگاهانه و چه نا آگاهانه مسئولیت 32 سال سرکوب و ظلم جمهوری اسلامی بر زنان را ، بر دوش خود زنان ایران می افکنند و این گونه جلوه میدهند که رژیمی که بر پایه ستم بنا شده بود، رژیمی که ماهیت وجودیش بر حفظ منافع امپریالیسم و سرمايه داران وابسته در ایران استوار است میتوانست درصورت "بیان خواسته ها" آن ها را مدّ نظر قرار داده و يا به آن ها تن دهد.، آیا براستی با صرف بیان خواست ها می‌شد از روی کار آمدن چنین رژیم جنايتکاری جلوگیری کرد که اساسا برای سرکوب همين خواست ها به قدرت رسيده بود؟

در هر انقلاب و در هر جنبش انقلابی باید و حتماً ضروری است که توده های شرکت کننده و از جمله زنان به طرح خواسته های خود بپردازند و خواستار تحقق آن ها باشند. این امر مسلم و بدیهی است. همچنین مسلم است که در هر مقطعی از مبارزه ، بخصوص وقتی 40 سال بعد ما به آن دوران نگاه میکنیم باید با شیوه علمی ضعف های گذشته را بررسی کنیم و وظیفه زنان پیشرو و آگاه است که ضمن شناخت ضعف‌ها تجربه انقلابی مبارزات آن دوران را توشه راه امروز خویش سازند و قاطع تر از هر زمانی خود را برای نبرد رهایی مجهز نماید.

واقعیت این است که زنان به طبقات مختلف تعلق دارند و دنیائی زنان طبقات تحت ستم را از زنان طبقات استثمار گر جدا می کند. عملکرد زنان متعلق به طبقه بورژوازی وابسته ایران به روشنی در سازش با حاکمیت در سال 88 مشاهده شد. در حالی که برای اکثریت زنان زحمتکش و کارگر ایران ، برای همه دختران و زنانی که در پروسه خیزش های خیابانی سال 88 جان بر کف ، خیابان ها را عرصه نبرد با ارتجاع حاکم نمودند ، برای زنانی که نه تنها از قوانین تبعیض آمیز رژیم در رنجند ، بلکه رنج فقر و گرسنگی و سر پرستی خانواده را نیز بر دوش میکشند ، مسئله اساسی مبارزه قطعی جهت نابودی کلیت سیستم سرمایه داری وابسته ایران است. آن‌ها با غریزه طبقاتی خود این واقعیت را درک می‌کنند که بدون سرنگونی این رژیم و کلیت سیستم سرمایه داری وابسته ایران امکان تحقق خواست های زنان وجود ندارد. در همین راستاست که باید با طرح هرچه مشخص تر و دقیق‌تر خواست های زنان ، انرژی انقلابی آن ها را جهت نابودی جمهوری زن ستيز اسلامی و نظام سرمايه داری حاکم به ميدان نبرد نهائی کاناليزه نمود.

20 ژانویه 2012

امپریالیست ها هرگز خواهان آزادی برای توده ها نیستند

2012-01-19T16:36:00.000-05:00

عبدا... باوی:

در پی رشد سرمایه داری که در طی آن رقابت آزاد به مرحله انحصار رسید اين نظام وارد فاز بالاتری شد که امپریالیسم ناميده شد. امپرياليسم از همان آغاز ، خصلت گندیدگی خود را به نمايش گذاشت که اين ويژگی به خصوص در طول دو جنگ جهانی اول و دوم با کشتن نزدیک به 70 میلیون انسان به روشنی در مقابل چشم همگان قرار گرفت. ...

اين جنگ ها همچنين توازن قوا بين قدرت های امپرياليستی را به هم زده و در نتيجه آمریکا در پایان جنگ جهانی دوم همچون قدرتی بزرگ و مسلط در جهان ظاهر شد زیرا اروپا به ویرانه ای تبدیل شده و امپریالیست های اروپایی و به ويژه انگلستان که تا آن زمان قدرت فائقه امپرياليستی بود از نظر وضعیت اقتصادی و سیاسی، قابل مقایسه با آمریکا نبودند ولی برخلاف اروپای ویران شده، آمریکا از ویرانی های جنگ در امان مانده، از رشد تولیدات بسیار بالا برخوردار بوده و با افزایش سرمایه و انبوهی از کالا و محصولات کشاورزی روبرو بود و از قرار جنگ همان نعمتی بود که سرمايه داری آمريکا برای غلبه بر بحران های خود طلب می کرد. به اين ترتيب قدرت مسلط در بين امپرياليست ها تغيير کرد ولی امپریالیسم به مثابه دشمن همه خلق های جهان باقی ماند. در اين فاصله آمریکا با قدرت اقتصادی خود بر تجارت جهانی حاکم گشته و برای تحکیم این وضعیت در سه جهت برای پیشبرد سیاست های خود اقدام نمود. از جهت سیاسی با حق وتو در سازمان ملل، از جهت اقتصادی با ایجاد بانک جهانی و صندوق بین المللی پول برای تاثیر گذاری در سیاست داخلی کشورهای وام دار و از جهت نظامی با ایجاد یک نیروی نظامی که در تاریخ بی سابقه است. جالب است که در تمام اين سال ها امپرياليسم آمريکا ضمن چپاول دسترنج کارگران و خلق های ستمديده همواره فریبکارانه خود را پرچمدار "آزادی"، "دموکراسی" و "حقوق بشر" جلوه داده است. در حالي که همواره برای رسيدن به اهدافش از پايمال نمودن آن ها و توسل به هيچ جنايتی دريغ نورزيده است.

امپریالیسم آمریکا چه برای قدرت فائقه شدن در جهان امپرياليستی و چه پس از آن در "استفاده" از توانائی های خود هرگز تعلل نکرده است. هر جا که منافعش در خطر افتاد یا بطور مستقیم با لشگر کشی به کشورها همچون ویتنام (دهه 60) و در دهه اخير در عراق، افغانستان و لیبی و یا به صورت پنهان با ایجاد کودتا همچون اندونزی و ايران و تقویت ارتش ها و رژیم های ارتجاعی از منافع خود دفاع کرد. سیاستی که منجر به مرگ میلیون ها انسان آزادیخواه شد. سیاستی که تحت پوشش دفاع از "آزادی" و "دموکراسی" اما در حقيقت برای آزادی تراست ها و شرکت های بزرگ در چپاول و غارت توده ها طرح شده بود. تجربه نشان داده که در محاسبات امپریالیسم "توده ها"، "حقوق بشر"، "دموکراسی" و "آزادی" فقط عباراتی توخالی هستند که زمانی مفهوم پیدا میکنند که پيشبرد سیاست های امپریالیسم را توجیه کنند.

با نگاهی به تاريخ مشحون از جنگ و جنايت امپرياليسم فورا متوجه می شويم که سیاست دیگری که امپریالیسم بر علیه توده ها پیش گرفته است ویران گری است که این نیز از خصلت گندیدگی امپریالیسم نشات میگیرد، امپریالیسم به هر کشوری که حمله کند نه فقط به قصد شکست دادن بلکه به قصد ویرانی حمله میکند زیرا بازسازی کشورهایی که مورد حمله نظامی قرار گرفته اند هم سود سرشاری به جیب تراست ها و کارتل های امپریالیستی میریزد و هم توده ها را به دلیل ویرانی موسساتی که باعث تجمع آن ها شده بود به عقب می کشاند.

اکنون امپریالیست آمریکا و همقطارانش از حمله به ایران سخن میگویند.

رژیم جمهوری اسلامی که در طول عمر خود نشان داده است که همواره در خدمت سرمايه داران و امپرياليست ها بوده و در پيشبرد اين وظيفه از هيچ ظلم و ستمی به توده ها دريغ نکرده است باز هم با ایجاد بحران در منطقه در جهت منافع امپریالیست ها گام بر می دارد. اين بحران سازی ها که با تبليغات دروغين و قلب واقعیات نیز همراه است در بین مردم و نیروهای مخالف این رژیم به توهماتی دامن زده است. گروهی دشمنی با امپریالیسم را دستاویزی قرار داده اند تا از جمهوری اسلامی دفاع کنند و هر نیرویی را که خواهان سرنگونی این رژیم است را در کنار امپریالیست ها قرار دهند. در صورتی که همه واقعيات نشان می دهد که اتفاقا باید این رژیم را در کنار امپریالیسم و گوش به فرمان آن ديد. به همين دليل هم در دشمنی با امپریالیسم نباید جمهوری اسلامی را کنار گذاشت همان طور که در دشمنی با جمهوری اسلامی نباید امپریالیسم را فراموش کرد. عليرغم همه رجز خوانی های سردمداران جمهوری اسلامی تجربه نشان داده که عمر تا کنونی جمهوری اسلامی به پشتیبانی امپریالیسم از اين رژيم وابسته بوده و اين رژيم دارو شکنجه هم تا جائی که توانسته شرايط استثمار کارگران و غارت منابع خام ایران را برای سرمايه داران و قدرتهای امپریالیستی مهيا نموده است.

در تقابل با اين تفکر و جريانات شاهديم که کسانی و گروه هائی برای خلاصی از سلطه جمهوری اسلامی چشم به حمله امپریالیست ها به ايران بسته اند. اين ها چه پوشيده و چه آشکار به تجربه ليبی دل خوش کرده اند. از قرار آن ها از تجربه ليبی و عراق تنها برکناری و به زیر کشیدن صدام حسین و معمر قذافی را از اریکه قدرت دیده اند و ديگر فراموش کرده و يا منافعشان حکم می کند که به روی خود نياورند که اين برکناری که به دست امپرياليست ها صورت گرفت چرا شکل گرفت و امپرياليست ها با برکناری اين ديکتاتور ها چه جنايتکارانی را بر اريکه قدرت نشاندند. و از سوی ديگر امپرياليست ها برای حفظ و گسترش سلطه خود که نابودی آن شرط رهائی توده هاست به چنين لشکر کشی هائی متوسل شدند. و مهمتر آن که حاصل همه اين جنگ ها و لشکر کشی ها نه آزادی مردم بلکه اختناق و سرکوب و ترور بيشتر بود.

بيشک هر انسان آزاده و دلسوز توده ها در پی آنست که جمهوری اسلامی، این رژیم ددمنش و جنايتکار هر چه زودتر سرنگون و نابود شود. ولی اگر اين سرنگونی شرط رسيدن به آزادی است اين هدف تنها زمانی متحقق میشود که این عمل توسط خود توده ها انجام شود زیرا تنها در آن صورت است که آزادی واقعی نصیب مردم خواهد شد. تجربه نشان داده که در صورت حمله امپریالیست ها جز مرگ و ویرانی چیزی نصیب توده ها نمی شود. جنگ از ماهیت امپریالیسم برمیخیزد و هر جا که منافعش حکم کند از براه انداختن جنگ کوتاهی نخواهد کرد چه زمانی که منافعش توسط توده ها به خطر بیفتد و چه زمانی که برای غلبه بر بحران هايش به آن نياز دارد. در اين ميان آن چه برای امپریالیست ها اساسا مطرح نيست آزادی و دمکراسی برای توده هاست. توده ها تنها زمانی در محاسبات آن ها وارد میشوند که مرگ و زندگیشان سودی برای آن ها داشته باشد، همین و بس

5 ژانویه 2012

منبع: سایت سیاهکل

تأثیر مؤثّر بر تحریم انتخابات کذائی در جمهوری اسلامی از سوی هنرپیشه محبوب ایرانیان

2012-01-17T20:39:00.002-05:00

.... و این بار هنرپیشه محبوب ایرانیان گلشیفته فراهانی .... شاهکار !

انتشار تصویر نیمه برهنه گلشیفته فراهانی در مجله فرانسوی فرداست که شیپور خامنه ای، شریعتمداری با تیتر درشت بنویسد: چشم "آقا" روشن ...
من موندم چرا الان این کار رو کرده .چرا الان این عکس باید منتشر بشه.. اونم تو اوج شیرینی جایزه اضغر فرهادی..... فردا شروع میشه کوبیدن سینما و ..... بوقچی های حکومت شروع میکنن به اراجیف بافتن ....
انتشار تصویر گلشیفته فراهانی در مجله Madame فیگارو فرانسه... در زیر این تصویر نوشته شده: ...

Golshifteh Farahani 29 ans, nominée pour Si tu meurs, je te tue, de Hiner Saleem.

L’actrice iranienne, mise à l’index dans son pays pour n’avoir pas porté le voile sur les tapis rouges hollywoodiens, vit désormais en exil à Paris. On la retrouvera cette année dans Just Like a Woman, de Rachid Bouchareb, aux côtés de Sienna Miller, et dans Syngué sabour, de l’Afghan Atiq Rahimi, qui adapte son roman couronné par le prix Goncourt en 2008.

Golshifteh porte une bague Liens, en céramique noire et diamants, Chaumet

http://madame.lefigaro.fr/celebrites/espoirs-2012-generation-spontanee-190112-208106?page=5

"به پا خیزید! و از هم‏اکنون انقلاب را بدیل جنگ قرار دهید!"

2012-01-13T11:09:00.000-05:00

]پیرامون گزارش و بیانیه کنفرانس سازمان فدائیان (اقلیت)[

شباهنگ راد

برگزاری «کنفرانس»، «کنگره»، «پلنوم» و جلسات متفاوتی هم‏چون «شورای‏عالی» از جمله عناوین پر طمطراقی‏ست که چپ خارج از کشوری در این چند دهه، در مقابل خود قرار داده است. در حقیقت این جلسات میدانی‏ست برای بررسی موضوعات عدیده جنبش و تعیین و تکلیف سیاست‏های نافرجام و ناکارآمد. تاریخاً و سنتاً جنبش کمونیستی، بعد از مدت کوتاهی از گذشت این جلسات و کنفرانس‏ها، شاهد تحرکات و فعالیت‏های عملی حاملین مصوبات تصویب شده بود. امّا از آنجا که چند دهه‏ای‏ست بی‏مسئولیتی‏ها و تخلیه‏ی واژه‏ها و مفاهیم به جای باورهای عملی و پایداری به مضامین کمونیستی نشسته است، بنابراین جنبش‏های اعتراضی - کمونیستی هم تاکنون هیچ ثمره‏ی مثبتی از چنین جلساتی ندیده‏اند.

متأسفانه باید اذعان نمود که چپ خارج از کشوری حامل تجارب بسیار منفی‏ ای در این زمینه‏ هاست، گمان‏ها بر آن است‏ که مصوبات بدون پشتوانه‏ های عملی، قادر به پیشبرد وظایف مبارزاتی - کمونیستی‏ست؛ بر این اندیشه‏ی خام است که با تفسیر اوضاع بین‏المللی و داخلی و یا با کم و زیاد نمودن بندهای سیاسی – تشکیلاتی، می‏تواند از اوضاع فعلی بدر آید و "سازمان" بی‏عمل خود را سراپا نگه دارد. بدون کمترین تردیدی می‏توان سازمان فدانیان اقلیت را هم از این‏دست جریانات چپ خارج از کشوری به حساب آورد که نه، قصد تصفیه حساب‏های سیاسی جدی با خود را دارد و نه بر آن است تا بر اساس قد و قواره‏ی خود، برنامه‏ های "سازمانی"اش را پی ریزد.

در حقیقت ضعف روی ضعف و ناکرده‏ها روی ناکرده‏ها، تلتبار و چرکین شده است و چشم‏ اندازی از خروج تخریب محتوای کار سازمانی و کمونیستی از جانب اقلیت و دیگر جریانات و سازمان‏های چپ خارج از کشوری نیست. تعابیر و تفاسیر از کارکردهای سیاسی – تشکیلاتی، منطبق با اصول و مبانی پایه‏ ای مارکسیست – لینیستی نیست و در هیچ عرصه‏ای نمی‏توان، نشانی از برخورد سالم، سازنده و تأثیرگذار یافت. دنیا وارونه شده است و بدنباله‏ی آن هم، تعاریف از کار کمونیستی هم بر عکس شده است. روز و روزگاری، سازمان کمونیستی و بدرست، پیشقراول تحرک مبارزاتی و ایستادگی در مقابل دشمنان طبقاتی کارگران و زحمت‏کشان بوده و این روزها، سازمان‏ها و احزاب کمونیستی در انتظار روز موعود و منتظر تحرکات توده‏ای‏اند. به گمانی این اوضاع, اسف‏بار پایانی ندارد و تاکنون در خارج از کشور ما شاهد برگزاری ده‏ها کنگره و کنفرانس و از این‏دست حلسات بوده‏ایم؛ کُنگره و کنفرانس و جلساتی که در خدمت به بُرش مبارزاتی و در پاسخ‏گوئی به معضلات جامعه و سمت‏و‏سو دادن جنبش‏های اعتراضی کارگری – توده‏ای نبوده است. نه گزارشات واقعی، سر راست و با محتواست، نه اصل‏های اولیه و بدیهی کارها رعایت می‏شود؛ نه درستی‏ها و پیشرفت‏های سیاست‏ها و تاکتیک‏ها برشمرده می‏شود و نه نواقض کارها با صراحت کمونیستی بیان می‏شود. توضیح و چرائی عدم پیشرفت‏ها با سیاست‏های همه بیگانه شده است و به جرأت می‏توان گفت که کنفرانس سیزدهم اقلیت هم، همه‏ی این تجارب "مثبت" را با خود داشت و بی‏گمان هم نمی‏توانست و نمی‏تواند جواب‏گوی معضلات درونی این "سازمان" باشد.

به هر حال برای این‏که به بیراهه نه رفته باشیم و بی‏دلیل حکم نداده باشیم، به گزارشات منتشره اقلیت – مورخه‏ی آذر 1390 - سری بزنیم و مشاهده نمائیم که این "سازمان" تا چه اندازه و میزان، به اسلوب‏های اولیه‏ی کاری وفادار است و مدافع‏ی کدامین پرنسیب‏های کمونیستی‏ست.

البته گزارش اقلیت حاوی دو بخش می‏باشد و در بخش اوّل آن می‏خوانیم که: "بحث‌ها و نظرات مطرح در این مورد، عموما دو جنبه از عملکرد تشکیلات را در بر می‏گرفت. هم جنبه‏های مثبت و هم جنبه‌هایی که به نقائص کار در این مورد اشاره داشت. پس از انجام دو دور بحث، هیات رئیسه یک جمع‌بندی کوتاه از بحث‏هایی که توسط رفقا مطرح شده بود، به عمل آورد و برای تصمیم‌گیری و تصویب، آن را به نشست ارائه داد.

جمع‌بندی هیات رئیسه از بحث‌های ارائه شده پیرامون گزارش عملکرد تشکیلات به شرح زیر است. کنفرانس سیزدهم سازمان ضمن تایید کلیت گزارش تشکیلاتی کمیته اجرایی، در جزئیات به موارد زیر تاکید دارد:

تشکیلات خارج کشور در جهت اجرای مصوبه کنفرانس دوازدهم سازمان موفق نبوده است و این مصوبه در عمل به درستی اجرا نشده است. کنفرانس خاطر نشان می‌سازد که تعدادی از رفقای تشکیلات خارج از کشور، نقش فعالی در پیشبرد وظایف تشکیلاتی و به طریق اولی، پیشبرد مصوبات کنفرانس دوازدهم سازمان نداشته‌اند. این امر یکی از نقاط ضعف عملکرد تشکیلات در دوره دو سال گذشته بوده است".

بی مسئولیتی و بی دقتی کامل را می‏توان در جمع‏بند کوتاه "هیأت رئیسه" به عینه دید. در هر صورت "هیأت رئیسه" به‏همراه دیگر شرکت کننده‏گان کنفرانس سیزدهم و درهمان حال که حکم بر درستی کلیت گزارش را صادر می‏نمایند، در همان زمان هم تاکید می‏ورزند که مصوبات کنفرانس دوازدهم سازمان موفق نبوده و این مصوبه در عمل به درستی اجراء نه شده است و مضافاً این‏که اعلام می‏نمایند: "رفقای خارج از کشور در جهت ارتباط‏گیری با جریان‏های دیگر و عناصر فعال درون جنبش، در مسیر اتحاد عمل‏ها ... ضعف داشتند و .... رفقای اجرایی دوره آتی باید این سیاست را در نظر بگیرند تا از تکرار و ادامه آن جلوگیری شود".

سئوال این است‏که چگونه "هیات رئیسه" بعد از ارائه‏ی چنین جمع‏بند روشن، آشکار و ناکرده‏های عریانی، توانسته است توجه و نظر 85.18 درصد از اعضای شرکت کننده در «کنفرانس» را، جلب نماید و عمل‏کرد دو ساله‏ی تشکیلاتی را به تصویب برساند؟!!!

خوانده‏ایم که در عالم کمونیست‏ها شرط اولیه‏ی هر کار سالم و تأثیرگذاری با صراحت و صداقت گره خورده است و دو گانگی و شعبده بازی‏های سیاسی و یک بام و دو هوا سخن گفتن هیچ‏گونه جایگاهی ندارد؛ می‏دانیم که سیاه و سفید در مقابل هم‏اند و نزدیکی‏ای فیمابین این دو رنگ نیست؛ خوانده‏ایم که اغراق سیاسی با ضمیر کمونیست‏های جدی جور در نمی‏آید؛ می‏دانیم که تفاوتِ بسیار زیادی‏ست مابین مناسبات و روابط سرمایه‏داری با مناسبات و روابط کمونیستی؛ می‏دانیم که یکی کلاش، دروغ‏گو، پنهان‏کار و ظالم است و دیگری سالم و صادق است و تحت هیچ شرایطی از بیان ایرادات و اعمال ناصحیح خود واهمه‏ای ندارد. مگر بی دلیل است که این دو نگرش و دو آرمان و دو سیستم در مقابل هم قرار گرفته‏اند؟ مگر نمی‏دانیم که یکی با مردم خود بیگانه و دیگری با مردم است؟ یا مصوبات – علی‏رغم همه‏ی کاستی‏ها – در کلیت‏اش درست بوده و به پیش رفت و با این‏که - و بنابه هر دلیل و عللی -، عملی و اجرا نشده است. واضح است‏که این دو، دو نتیجه متفاوت را در بر خواهد داشت و دو جمع‏بند متفاوت را می‏طلبد. هم این و هم آن، بی‏معناست. چه دلیلی دارد و چه منفعتی در کار است که می‏بایست چنین گزارشات سر و دُم بُریده و بی‏محتوایی را به بیرون منتشر نمود؟ جدا از همه‏ی این‏ها مگر پیشاپیش نمی‏بایست مشروح گزارش – منظور کارهایی که می‏بایست انجام شود و نشده است و یا سیاست‏ها و تاکتیک‏هایی که می‏بایست عملی شود و نشده است - در چندین صقحه ارائه گردد و بعد از آن در چند جمله و پاراگراف، جمع‏بند آن آید؟

این از کدامین نوع, گزارش‏دهی و از کدامین متدِ کاری کمونیستی‏ست؟ جمع‏بند بدون تشریح وقایع‏ی سیاسی، عملی و تشکیلاتی، فاقد اعتبار و غیر مسئولانه است. چنین سرهم‏بندی‏ها و پنهان‏کاری‏هایی در خدمت به شناخت و رفع نارسائی‏ها، و انتقال تجربه به نسل کنونی نیست و نمی‏توان درک نمود که ضرورت انتشار فعالیت دو ساله‏ی یک "سازمان" کمونیستی در دو، و یا سه صفحه‏ای، برای بیرون در چیست؟ چه می‏توان از آن آموخت و چه درس‏های را ببار خواهد آورد؟ حقیقتاً که کارهای از نوع "اقلیت"ی‏ها را اصلاً و ابداً نمی‏توان به حساب کارهای سالم و گزارش‏دهی‏های کمونیستی گذاشت و فقط و فقط، نشان‏دهنده‏ی بی مسئولیتی و بیگانگی این "سازمان" با مردم خودی‏ست.

البته ناگفته نماند که جنبش‏های اعتراضی به چنین گزارشاتی دل نه بسته‏اند و عیار سنجش و معیارشان از سازمان‏ها و احزاب نه در ارائه‏ی گزارشات اغراق آمیز، ناکامل و نامشروح آنان بلکه به فعالیت‏های مقابله‏ای و پراتیک سازمان‏ها در مقابل ارگان‏های سرکوب‏گر رژیم جمهوری اسلامی اسلامی می‏باشد و بدرستی هم دریافته‏اند که هیچ جریان سیاسی و کمونیستی سالمی در کنار آنان نیست و پی بُرده‏اند که ادعاها، جواب‏گوی نیازهای عملی جامعه نیست. مگر بی دلیل است‏که بار کج اقلیت به منزل نرسید؟

آیا با وجود چنین واقعیات تلخ و ناگواری مجازیم اقلیت را به عنوان یک سازمان غیر جدی و به عنوان سازمانی که، هم و غم و مسئله‏اش دگرگونی جامعه‏ی دربندمان نیست، به حساب آوریم؟ آیا مجازیم تا اقلیت را از زمره جریانات و سازمان‏هایی به حساب آوریم که فاقد صراحتِ نوشتاری‏ست و قصد در میان گذاشتن ایرادات و ناکرده‏های خودی را ندارد؟ در گزارش اقلیت هم مصوبات گذشته گم شده است و هم کارکردهای "مثبت" و "تأثیرگذار" نامعین است و هم نواقض کاری گُنگ و پنهان مانده است. بنابراین با کدامین مختصات و ادله‏ها می‏توانیم بخود بقبولانیم که کلیت گزارش عملکرد تشکیلاتی و آن‏هم با 85.18 (که ارائه‏ی این‏گونه آمارهای "دقیق" هم از عجایب است) صحیح و واقعی می‏باشد، در حالی‏که در همین گزارش تاکید می‏گردد که: "تشکیلات خارج از کشور در اجرای مصوبه‏ی کنفرانس دوازدهم سازمان موفق نبوده است و این مصوبه در عمل به درستی اجراء نه شده است".

"داخل" با نقصیه مواجه بود و تشکیلات خارج از کشور هم در اجرای مصوبات موفق نبوده است!!! و در عوض می‏بایست گزارش مورد تائید قرار می‏گیرد!! آیا می‏توان از چنین تناقض‏گوئی آشکاری چشم‏پوشی نمود و با بی‏تفاوتی از آن گذشت؟ آیا اقلیت وظیفه‏ی خود نمی‏داند تا بر ناموفقی مصوبات تاکنونی‏اش اشاره نماید و تلاش ورزد تا به علل درونی و واقعی آن‏ها پی ببرد؟

متأسفانه بحث و هدف جریانات خارج از کشوری و از جمله اقلیت نه بررسی و ارائه‏ی کارکردهای ناصحیح گذشته‏ی خودی بلکه پای‏بندی دائمی به اجرای قرار و مدارهای دو ساله‏ی تشکیلاتی و برگزاری جلسات بی‏محتوا و غیر سازنده‏ای هم‏چون «کُنگره»، «کنفرانس» به‏منظور "انتخاب رهبری"، "دفتر سیاسی" و ارگان‏های "تازه" می‏باشد. معین نیست "سازمان" و یا "حزب"ی که قصد انجام کار جدی‏ای را ندارد، چه نیازی به برگزاری نشست‏هایی با این نام و نشان‏ها را دارد؟ چه نیازی به تحلیه‏ی محتوایی این‏گونه گزارشات و واژه‏هاست؟ معین نیست سازمانی که در خارج از کشور تمرکز یافته است و همه‏ی هم و غم‏اش انتشار نشریه و یا ارسال "امواج صوتی" برای "سامان بخشیدن" به مبارزات کارگری – توده‏ای‏ست، چه نیازی دارد تا این‏همه سر و صداهای تبلیغاتی به راه بی‏اندازند؟

مازاد بر این‏ها از کدام زمان و بر اساس کدام تجربه‏ی تاریخی و با کدام منطق کمونیستی می‏توان با انتشار نشریه و یا با امواج صوتی و آن‏هم در خارج از کشور مردم را از شر ظالمان و جانیان بشریت نجات داد و پرچم کارگران و زحمت‏کشان را برافراشت؟ مسلماً که اقلیت در این زمینه‏ها یگانه "سازمان" و جریان کمونیستی‏ای نیست که با مردم خود بیگانه است و سر راست و صاف و پوست کنده سخن نمی‏گوید. این "سازمان" به مانند بقیه در حال و هوای خود است و بر این باور واهی‏ست که با اتخاذ چنین شگردها و روش‏هایی می‏تواند مبارزات توده‏ها را یک‏گام به جلو سوق دهد، بدون این‏که تلاش ورزد، نقطه‏ی عزیمت کاری خود را بر پایه‏ی صداقت و صراحت کمونیستی استوار سازد.

مسلماً وخامت اقلیت صرفاً به عرصه‏ی تشکیلاتی خلاصه نمی‏گردد و اوج بی‏مسئولیتی‏اش را می‏توان در تصویب بیانیه «پیرامون احتمال وقوع جنگ و راه مقابله با آن انقلاب را بدیل جنگ قرار دهیم»، مشاهده نمود.

سازمان فدائیان اقلیت در بیانیه‏ی کنفرانس - پیرامون افزایش احتمال جنگ و راه مقابله با آن – انقلاب را بدیل جنگ قرار دهیم - می‏نویسد: "... در پشت نزاع هسته‏ای، اختلافات اساسی‏تری نهفته است که برخاسته از منافع اقتصادی و سیاسی و از سیاست‏های توسعه‏طلبانه و برتری‏طلبانه آن‏هاست. جمهوری اسلامی به عنوان یک دولت پان‏اسلامیست، برای کسب برتری سلطه‏طلبانه در منطقه‏ی خاورمیانه و استقرار یک امپراتوری یا به ادعای مقامات رژیم، دولت و امت واحده اسلامی تلاش می‏کند.

این سیاست خارجی پان‏اسلامیستی در تضاد و تقابل با سیاست قدرت‏های امپریالیست امریکایی و اروپایی قرار دارد که آن‏ها نیز در پی اهداف اقتصادی و سیاسی خود، سیاستی توسعه‏طلبانه را در منطقه‏ی خاورمیانه دنبال می‏کنند. لذا در نتیجه‏ی تقابل این دو سیاست، نتوانسته و نمی‏توانند اختلافات خود را از طریق مذاکره، سازش و عقب‏نشینی حل کنند".

و سر آخر و بر مبنای چنین ارزیابی سیاسی‏ای اعلام می‏نماید که: "ما نباید اجازه دهیم که آنها جنگی برافروزند و به ما تحمیل کنند ... درنگ جایز نیست ... به پا خیزید! و از هم‏اکنون انقلاب را بدیل جنگ قرار دهید!".

فعلاً کاری به برخورد و جهت‏گیری‏های عملی اقلیت پیرامون جنگ احتمالی نداریم و به سراغ ارزیابی سیاسی وی برویم و به بینیم که تا چه اندازه به حقیقت نزدیک است. از منظر اقلیت دلیل پیش نرفتن مذاکره و سازش امپریالیست‏های امریکایی و اروپایی با جمهوری اسلامی به دولت پان‏اسلامیستی و برتری‏طلبی و توسعه‏طلبی سران رژیم بر می‏گردد. بر همین اساس نتیجه می‏گیرد که درنگ جایز نیست و به پاخیزید!!!

سئوال این است‏که، چرا امپریالیست‏ها مخالف دولت پان اسلامیستی از نوع, جمهوری اسلامی‏اند؟ مگر هم‏اکنون دولت افغانستان یک دولت اسلامی نیست؟ مگر چه دولتی در عربستان بر سر کار است و پایه‏های قانون اساسی عراق با کدام آرمان و منافع‏ی سیاسی تنظیم شده است؟ مگر روزانه ما شاهد ایجاد و برقراری دولت‏های از نوع, جمهوری اسلامی و سازمان دادن دسته‏های مرتجع و مسلح اسلامی از جانب امپریالیست‏ها در این منطقه و در آن منطقه نیستیم؟ مگر صدام حسین را به این دلیل از حکومت ساقط نمودند که انگیزه و اهداف توسعه‏طلبی و برتری‏طلبی داشت؟ مگر طالبان را به این دلیل کنار گذاشتند و امریکا و دیگر هم‏پیمان‏اش در آن سرزمین حضور یافته‏اند که طالبانی‏ها قصد و هدف‏شان کشورگشائی و توسعه‏طلبی بود؟ و مگر مدت‏ها نیست که مخفیانه امپریالیست‏ها باب مذاکره با طالبان را آغاز نمودند؟ آیا طالبان از برقراری مجدد دولت پان اسلامیستی در افغانستان دست شُسته است؟ ..

آشکار شده است‏که سرمایه‏داران بین‏المللی کمترین مخالفتی یا برقراری دولت‏های اسلامی در این در منطقه، و یا در آن منطقه ندارند و به اثبات رسیده است‏که دولت‏های پان اسلامیستی از نوع, رژیم جمهوری اسلامی، هم‏سو با منافع‏ی طبقاتی آنان است. از آغاز، و در دوران جنگ سرد و بعد از فروپاشی کامل کمونیزم، دنیای سرمایه، مولّد و هوادار چنین دولت‏هایی بوده است و دولت‏های اسلامی سرتاسر دنیا هم‏ دوشادوش هم‏طبقه‏ای خود به سرکوب و استثمار میلیون‏ها انسان محروم پرداخته و می‏پردازند. به این دلیل امریکا و اروپا سیاست تنش با رژیم جمهوری اسلامی را در پیش نگرفته‏اند که سیاست‏های رژیم جمهوری اسلامی در تقابل با سیاست‏های جنگ طلبانه‏ی امپریالیست‏ها در منطقه قرار گرفته است. از منظر آنان دنیا، نیاز به "تغییر" و آن‏هم در مناطق غیر خودی و در مناطقی که انبانی از سرمایه و منابع‏ی طبیعی خوابیده است، دارد؛ به باور آنان دنیا نیاز به "تغییر" دارد به این دلیل که غرق در بحران‏اند؛ نیاز به "تغییر" دارد به این دلیل که هر یک از جناح‏های رقیب در صدد سهم‏بری هر چه بیشتر از منابع‏ی طبیعی جوامع‏ی تحت سلطه و دسترنج کارگران و زحمت‏کشان این منطقه و آن منطقه‏اند. سعی‏شان بر آن است تا با ایجاد ناامنی‏های هر چه بیشتر و با حضور گسترده و ایجاد پایگاه‏های متفاوت در منطقه و به‏منظور کنترل مستقیم و به انحراف کشاندن جنبش‏های اعتراضی رادیکال و به تبع‏ی آن‏ها با فروش سلاح‏های سودده و کُشنده بر سرمایه‏های نجومی خود بی‏افزایند و به اقتصاد گندیده و فرتوت خود رونقی بخشند. بر مبنای چنین سیاست و منفعت بی انتهایی‏ست که دولت طالبان را به بهانه‏ی مبارزه با تروریست، و دولت صدام حسین را به بهانه‏ی تولید کننده‏ی سلاح‏های کُشتار ‏جمعی و یا مبارک و قدافی و بن‏علی را به بهانه‏ی سرکوب کننده‏گان جنبش‏های مدنی کنار می‏گذارند و رژیم و عناصر دیگری را جای‏گزین آنان می‏نمایند. اختلاف و تضاد امپریالیست‏ها با جمهوری اسلامی بر سر پان اسلامیستی دولت ایران و یا برتری‏طلبی و توسعه‏طلبی سران حکومت نیست بلکه ریشه در منفعت وسیع‏تر و درازمدت‏تر امپریالیست‏ها دارد. صلاح این‏گونه است و این‏ها، بهانه و ادعاهاست و بر خلاف توهمات بعضاً اپوزیسیون ایرانی، می‏دانند که جمهوری اسلامی بدون ارسال تجهیزات و امکانات نظامی و بدون یاری آنان قادر به دست‏بابی سلاح هسته‏ای و حکومت‏داری نیست. به همان دلیل که روزی و بنابه مصالح و منافع‏ای این رژیم را بر سر کار گمارده‏اند به‏همان دلیل هم، روزی دیگر و بنابه مصالح و منفعتی، تاج و تخت سردمداران رژیم را بر سرشان خراب خواهند نمود. چرا که از منظر آنان این رژیم‏ها برای گردش سیستم و مناسبات سرمایه‏داری، ابدی نیستند و تاریخ مصرفی دارند و طبعاً روزی می‏بایست بدور انداخته شوند.

امّا جدا از تحلیل و ارائه‏ی چنین جمع‏بند سیاسی ناصحیح‏ای، اقلیت، در ابعادی دهشتناک‏تر، مبلغ ایده‏های عملی بغایت غیر مسئولانه در قبال جنگ احتمالی فیمابین امپریالیست‏ها با جمهوری اسلامی‏ست و دارد سیاستی را پیش پای جامعه‏ی ایران قرار میدهد که کمترین ارزیابی‏ای از روحیات مردم، تناسب قوای سازمانیافته و غیر سازمانیافته‏ی درون جامعه ندارد؛ می‏داند که دهه‏هاست جنبش‏های اعتراضی از فقدان حضور سازمان‏های کمونیستی – انقلابی در رنج و عذاب‏اند؛ می‏داند که سی سال آزگار است مردم بدون حمایت عملی جریانات سیاسی سالم و آن‏هم به گونه‏ی غیر سازمانیافته و خودبخودی در مقابل ارگان‏های سرکوب‏گر متفاوت نظام به پا خاسته‏اند و به خاک و خون کشیده شده‏اند؟ و ... علی‏رغم اشراف به چنین حقایق تلخ و روشنی چگونه می‏توان بر ایده‏ی عملی غیر مسئولانه‏ای اصرار ورزید و شعار بپاخاستن مردم و مقابله‏ی آنان با جنگ و بدنباله‏ی آن براه‏اندازی "قیام" و "انقلاب" را سر داد؟!!

شکی در آن نیست که توده‏ی معترض در مقابل سیاست‏های ارتجاعی حاکمان و امپریالیست‏ها و آن‏هم بسته به موقعیت و واقعیات خودی، واکنش و عکس‏العمل نشان – داده – و خواهد داد. بی‏تردید، دیده و می‏دانیم که چنین عکس‏العمل‏ها و تحرکاتی در دنیای سراسر ظلم امری طبیعی و بجاست؛ و امّا در مقابل، سازمانی که مدافع‏ی برقراری جامعه‏ی کمونیستی‏ست و سازمانی که دارد خود را به عنوان یگانه سازمان هدایت‏گر جنبش‏های اعتراضی کارگری – توده‏ای به بیرون معرفی می‏نماید و یا سازمانی که دارد مردم را به قیام و انقلاب دعوت می‏کند، در کدام گوشه‏ای از جهان اسکان گزیده است و در کجای معادلات سیاسی جامعه‏ی ایران قرار گرفته است؟ آیا مردم در زمان به پاخاستن و در زمان جنگ و در زمان قیام و انقلاب به نماینده‏گان سیاسی خود دسترسی خواهند داشت و مبارزات‏شانرا رادیکالیزه و هم‏چنین سیاست جنگی پرولتری و کمونیستی را در مقابل‏شان قرار خواهند داد؟ براستی که با کدام ابزارهای جنگی مردم می‏بایست به‏مقابله برخیزند و آیا به‏طور عملی اقلیت و دیگر سازمان‏ها در زمان جنگ قادراند، مردم را در صفی مستقل - و علیه‏ی دو طرف درگیر جنگ -، به صف نمایند؟ مهمتر از همه‏ی این‏ها مگر پیش درآمدها و مضامین هر قیام و انقلابی را نباید بدرستی باز شناخت و بی‏جهت و از سر پاسخ‏گوئی به استیصال و درمانده‏گی، بر طبل شعار به پاخاستن مردم، قیام و انقلاب نه کوبید؟

روشن است‏که تبلیغ چنین ایده‏هایی با آرمان کمونیستی تطابقی ندارد و با هیچ معیار و منطقی نمی‏توان از در, توضیح آن‏ها بر آمد. شکی در آن نیست که هیچ قیام و انقلابی بدون هدایت کمونیستی به سر منزل مقصود نخواهد نرسید و دیده‏ایم که جنبش‏های خودبخودی بدون ارتباط تنگاتنگ با سازمان‏های انقلابی - کمونیستی ره بجائی نبُرده‏اند – و نخواهند بُرد - و هم‏چنین جامعه از قید و بندهای اسارت‏بار امپریالیستی رهائی نخواهد یافت. مگر ثمره و نتایج این "انقلابات" و "قیام‏ها" را نخوانده و ندیده‏ایم؟

خلاصه‏ی کلام این‏که اقلیت با ارائه‏ی چنین گزارشات سر و دُم بُریده و با طرح چنین نظرات غیر مسئولانه‏ای در پی همان سیاست و انجام همان کارهایی‏ست که سی سال است نتایج و ثمره‏ی منفی آنرا در درون دیده است. بنابراین اصرار بر همان سیاست‏ها و تاکتیک‏های نافرجام، نمی‏تواند نجات‏بخش اوضاع اسف‏بار این "سازمان" باشد.

یک راه در مقابل سازمان فدائیان (اقلیت) و دیگر سازمان‏ها و احزاب خارج از کشوری قرار گرفته است و آن‏هم خودزنی سیاسی و تصفیه حساب‏های جدی درونی‏ست؛ وقت سر راست سخن گفتن با مردم خودی‏ست؛ وقت بدور انداختن نام و نشان‏های بی‏محتوای سازمانی و حزبی، و وقت تعیین وظایف و آن‏هم در حد قد و قواره‏ی خودی توأم با شکل و فرم‏های خارج از کشوری‏ست. این‏ها پیش درآمد هر کار جدی و کمونیستی‏ست و بی‏گمان در بستر چنین شرایطی‏ست که زمینه‏های کار سالم، سازنده، تأثیرگذار و سازمانی فراهم خواهد گردید.

13 ژانویه 2012

23 دی 1390

لینک ها:

http://www.eteraaz.com/maghalat/8364.html

http://www.eteraaz.com/maghalat/8363.html

مردم ایران به دنبال دستگیری و مجازات این افراد میباشند

2012-01-11T23:33:00.000-05:00

زندان قرچک ورامین شکنجه خانه و تجاوزخانه و کشتارگاه رسمی حکومت جمهوری اسلامی برای زنان! ه

2012-01-08T17:36:00.000-05:00

زندان قرچک ورامین، کهریزکی برای زنان بی پناه

.زندان قرچک ورامین مرغداری که تبدیل به شکنجه گاه و کشتارگاه زنان بی پناه ایران است به نقل از رادیو فرانسه؛ این زندان سالنی است بزرگ با سقفی بلند و فاقد امکانات بهداشتی که مدفوع سراسر آن را پوشانده است. گرسنه نگه داشتن زندانیان و کتک زدن دسته جمعی آنان از موارد آزار در زندان قرچک ورامین است.

صدها زن زندانی سیاسی و عقیدتی و عمدتاً جرایم عمومی در محلی به عنوان زندان قرچک ورامین نگهداری می شوند.

این زندان در حقیقت سالنی است بزرگ و با سقفی بلند که فاقد سلول است و در آن صدها زندانی بدون کمترین امکان بهداشتی در سرما و گرما روی هم تل انبار شده اند. در نبود توالت کافی مدفوع سرتاسر سالن زندان را که خوابگاه دست کم سیصد زندانی است پوشانده است و زندانبانان به بهانۀ نزاع میان زندانیان که مرکبند از زندانیان سیاسی و عقیدتی و عمدتاً زندانیان جرایم عمومی با باتوم به جان آنان می افتادند و هر بار شماری از آنان را زخمی می کنند. گرسنه نگه داشتن زندانیان در زندان قرچک ورامین از دیگر موارد آزار و شکنجه در این محل است که بیشتر به اردوگاه های رژیم کره شمالی شباهت دارد.

زندانیان زن در تماس‌های تلفنی با خانواده‌هایشان اعلام کرده‌اند این زندان کهریزک دیگری است که در آن به زندانیان حتی آب و غذا به موقع داده نمی‌شود و مسوولان زندان هر زمان دلشان بخواهد به زندانیان غذا می‌دهند .آب این زندان نیز در بیشترین ساعات روز قطع است / زندان قرچک ورامین، هفت سوله برای نگهداری صدها زندانی زن....

خانواده های زنذانیان سیاسی زن در زندان رجایی شهر که به تازگی به زندان قرچک ورامین منتقل شده اند می گویند که این زندان کهریزکی دیگر است .گفته می شود که به زودی زندانیان سیاسی زن در اوین نیز به قرچک ورامین منتقل خواهند شد.

چندی پیش گزارشی از تجاوز به دختر جوان ۲۱ ساله در حضور زندانبانان در زندان قرچک ورامین منتشر شد به دین مضمون که؛

یکشنبه, می ۱۵, ۲۰۱۱ تجاوز به یک دختر ۲۱ ساله در زندان قرچک ورامین روز سه شنبه در پی درگیری در سوله ۷ زندان زنان قرچک ورامین، چندین نفر از زندانیان این بند به دختر ۲۱ ساله‌ای حمله‌ور شده و وی را مورد آزار و اذیت و تجاوز قرار دادند. به گزارش «خانه حقوق بشر ایران» این آزار و اذیت در حالی اتفاق افتاد که سایر زندانیان و همچنین نگهبانان بند حضور داشتند و شاهد این ماجرا بودند، اما واکنشی نشان ندادند.

طبق خبرهای موثق رسیده به کلمه، این زندانیان زن در تماس های تلفنی با خانواده هایشان اعلام کرده اند این زندان کهریزک دیگری است که در آن به زندانیان حتی آب و غذا به موقع داده نمی شود و مسوولان زندان هر زمان دلشان بخواهد به زندانیان غذا می دهند .آب این زندان نیز در بیشترین ساعات روز قطع است .
این زندانیان گفته اند وقتی به این شرایط اعتراض کرده اند، ماموران زندان با باتوم آنها را کتک زده اند که این ماجرا موجب شکستن ناخن چند تن از این زندانیان شده است .
خانواده های زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر نیز پیش از این با انتشار نامه‌ای نسبت به شرایط دهشتناک و غیرانسانی موجود در بند زنان زندان رجایی شهر اعتراض کرده بودند ، اما به جای رسیدگی به این شرایط اکنون این زندانیان به زندانی به مراتب بدتر از زندان رجایی شهر منتقل شده اند ، زندانی که استانداردهای لازم برای زندانی کردن افراد را ندارد و به بازداشتگاه کهریزک شباهت دارد.
آنها در این نامه نوشته بودند : «طبق آیین‌نامه سازمان زندان‌ها و قوانین موجود، مسئولیت جان زندانی، با سازمان زندانها و تمامی نهادهای مرتبط با‌ آن است، در زندان رجایی‌شهر کرج، تنها چیزی که ارزش نداشت جان آدمیزاد بود. دسترسی به امکانات پزشکی و بهداری در این زندان به شدت محدود بوده و در مواردی غیرممکن بود. زندانیان در صورت ابتلا به بیماری، نه تنها از سوی تیم پزشکی مستقر در زندان مورد معالجه قرار نمی‌گرفتند بلکه در مواردی به بخش قرنطینه منتقل می‌شده تا خودشان بهبود پیدا کنند.»
آنها در این نامه از ریاست قوه قضاییه ، صادق لاریجانی پرسیده بودند :«آیا هدف از تبعید زندانیان سیاسی و به خصوص زنان به زندانهای خارج از محل زندگیشان، ایجاد شرایطی برای مرگ تدریجی آنان است؟ آیا قصد دستگاه قضایی بر این است که این افراد پس از بازگشت دوباره به جامعه، دچار بیماری‌های مختلف جسمی و روحی باشند و هرگز در قامت یک انسان سالم به جامعه بازنگردند؟ زنان و دختران محبوس در تبعیدگاهها نیز، مادران امروز و فردای جامعه هستند، آیا آنچه در در این زندانها بر عزیزان ما می‌گذرد، نادیده گرفتن جزئی‌ترین اصول انسانیت نیست؟»
آنها تاکید کرده بودند :«هیچگونه اطلاعی از سرنوشت عزیزان شان ندارند و تصور انتقال آنان به زندانی بدتر از زندان رجاییشهر، بر نگرانیهای آنها افزوده است. »
اکنون این تصور خانواده ها به واقعیت پیوسته است و عزیزان شان به زندانی که به بازداشتگاه کهریزک شباهت دارد منتقل شده اند آیا این زندان مانند کهریزک قربانیان جدیدی خواهد گرفت ؟
زندان قرچک ورامین، هفت سوله برای نگهداری صدها زندانی زن
زندانیان سیاسی زن که در روزهای گذشته به زندان قرچک ورامین منتقل شده اند، نامه ای خطاب به ملت ایران، آیات و مراجع عظام تقلید، مقامات مسئول جمهوری اسلامی و مجامع حقوق بشری در سراسر دنیا نوشته اند. آنها گفته اند اگر چه پش از این شرایط بسیار دشواری را در زندان رجایی شهر تجربه کرده بودند، اما اکنون آنچه که در زندان قرچک ورامین می بینند جز محیر العقول خواندنش واژه ای دیگر برای توصیفش نمی یابند.
به گزارش کلمه، زندانیان سیاسی زن که به تازگی به زندان ورامین منتقل شده اند در تظلم نامه خود نوشته اند :«تنبیهات بسیار شدید و برخوردها و درگیری های میان زندانیان بسیار دور از شان و مقام و منزلت انسان است. چرا که از خود می پرسیم در کجای دنیا نتیجه ی درگیری بر سر آب جوش و تنبیه متعاقب آن شکستن ناخن های دستان یک زندانی باشد؟ در کجای دنیا عده ای مرد باتوم به دست را به بند نگهداری زنان زندانی به قصد ضرب و شتم می فرستند؟ در کجای دنیا کودکان ۱۴ و ۱۵ ساله را در چنین شرایطی نگهداری می کنند؟ »
این زندانیان دست به دست به دامان وجدان های بیدار شده اند تا اگر ذره ای انسانیت باقی مانده باشد، در برابر این بی حرمتی ها به شان و منزلت انسانی که ملائک بر او سجده برده اند سکوت نکنند.
زندانیان سیاسی زن در این نامه تنها به انتقال خود از این زندان و بهبود شرایط خود نمی اندیشند.آنها می پرسند:
«مگر مسئولین قضایی کشور، تمام آنچه شرع و قانون و اخلاق بدان معتقد است را به گوشه ای افکنده اند، و سیستم نظارتی خود را بر این اصل استوار کرده اند که تمامی مجرمین، از کوچک ترین مرتکبین به جرم تا بزرگ ترینشان مستحق مرگ اند. که اگر چنین بود امر به معروف و نهی از منکر به چه منظور به عنوان یکی از اساسی ترین مبانی شریعت اسلام شناخته شده است.»
این زندانیان گفته اند:« دریغا که شرمساریم از آنچه در اطرافمان می گذرد و دو چندان شرمساریم از آن که نظیر چنین فجایع غیر انسانی در مملکت ما به وقوع می پیوندد. کشوری که کباده ی تاریخ و فرهنگ و هنرش، دبدبه ی اسلام گرایی و انسان دوستی اش گوش فلک را کر کرده است.»
پس از انتشار نامه سید ضیا نبوی در باره شرایط غیرانسانی زندان کارون اهواز، نامه زندانیان سیاسی زن نیز تصویری تکان دهنده و فاجعه بار از زندان زنان در قرچک ورامین ارائه می دهد.تصویری که بار دیگر این سوال را مطرح می کند که ایا وعده انقلاب اسلامی این بود؟آیا این است وعده قانون اساسی حمهوری اسلامی که از حفظ کرامت انسان ها سخن می گوید؟
خانواده های زنذانیان سیاسی زن در زندان رجایی شهر که به تازگی به زندان قرچک ورامین منتقل شده اند می گویند که این زندان کهریزکی دیگر است .گفته می شود که به زودی زندانیان سیاسی زن در اوین نیز به قرچک ورامین منتقل خواهند شد.
قتل یکی از زنان زندانی توسط باندهای مافیایی زندان بدستور مسئولین زندان در زندان زنان قرچک ورامین.

روز چهارشنبه 6 مهرماه زندانی ملیحه مشهدی معروف به دنیا حدودا 43 ساله در سالن 6 زندان قرچک ورامین که در اثر ضربات وارده به سر وی دچار خونریزی شده بود به قتل رسید.زندانی ملیحه مشهدی روز سه شنبه 5 مهر ماه در سالن 4 زندان قرچک ورامین توسط باند مافیای زندان که تحت امرمسئولین زندان عمل می کنند به قصد قتل مورد ضرب و جرح آنها قرار گرفت و از چند ناحیه از جمله سرش بشدت زخمی گردید.

مسئولین زندان بجای انتقال خانم مشهدی به بیمارستان و درمان این زندانی بی دفاع او را از سالن 4 به سالن 6 منتقل کردند و در آنجا به حال خود رها کردند تا اینکه روز چهارشنبه در اثر خونریزی مغزی جان باخت.

باندهای مافیایی شرکت کننده در این قتل بدون هیچ بازخواستی آزادانه در زندان مشغول به پخش مواد مخدر و سرکوب زنان در زندان قرچک ورامین هستند.آنها از امکانات ویژه ای بهره مند هستند مانند،عدم بازخواست بخاطر قتل ،نقض عضو و سایر اعمال سرکوبگرانه علیه زندانیان معترض به شرایط زندان ،داشتن مرخصی های طولانی مدت، داشتن ملاقاتهای حضوری برای مدت طولانی ،ورود وسایل شخصی بدون هیچگونه محدودیتی به درون زندان و مورد توجه خاص مسئولین زندان بخصوص فردی بنام امینه افروز قرار گرفتن هستند.

زندان قرچک ورامین سوله ای بسیار بزرگ می باشد که گفته می شود که پیش از این آنجا گاوداری بوده است و دارای شرایط قرون وسطایی است.بدلیل بدنام بودن این زندان و برای فریب افکار عمومی بر روی درب این زندان «ندامتگاه شهر ری» نوشته شده است در حال حاضر تمامی زنان زندانی تهران،کرج و شهرهای اطراف به آنجا منتقل می شوند و حتی دختران و زنانی که به دلیل طرح سرکوبگرانه تحت عنوان بدحجابی دستگیر می شوند به این زندان منتقل می شوند.

در طی دو شب گذشته 5 زن زندانی در زندان قرچک ورامین محل بازداشت زنان زندانی استان تهران به طرز مشکوکی در گذشتند.

در طی شبهای پنجشنبه 15 دی ماه و جمعه 16 دی ماه در سالنهای 4 و 5 زندان قرچک ورامین که در حال حاضر محل بازداشت تمامی زنان زندانی استان تهران می باشد ، 5 زن زندانی به طرز مشکوکی در گذشتند.
در هر دو حالت ، وضعیت جسمی این زنان زندانی در طی ساعتهای شب به وخامت می گراید، علیرغم تلاشهای همبندیانشان برای انتقال آنها به بهداری زندان ، بهداری زندان از پذیرش و درمان آنها خوداری می کند و عدم پذیرش و رسیدگی به موقع، منجر به مرگ آنها می شود.
بهداری زندان، از درمان و نجات جان زنان زندانی که در اثر فشارهای طاقت فرسا و غیر انسانی حاکم بر زندان اقدام به خودکشی می کنند خوداری می کند که اکثرا منجر به مرگ آنها می شود.
اسامی زنان زندانی که در طی 2 شب گذشته درگذشتند عبارتند از:
1-فاطمه محمد نیا 28 ساله ،از سالن 4 زندان قرچک ورامین
2- شادی نیکخو 22 ساله ،از سالن 5 زندان قرچک ورامین
3- فتانه عبدلی 40 ساله، از سالن 5 قرچک ورامین
4- سحر سلیمانی 21 ساله ،از سالن 5 زندان قرچک ورامین
5- مریم قدس 30 ساله ،از سالن 5 زندان قرچک ورامین
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،مرگ مشکوک این تعداد از زنان زندانی تنها در طی 2 شب و عدم پذیرش بهداری زندان که منجر به مرگ آنها شد را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سایر مراجع بین المللی خواستار ارجاع پرونده جنایت علیه بشریت رژیم ولی فقیه علی خامنه ای به شورای امنیت سازمان ملل متحد جهت گرفتن تصمیمات لازم اجرا می باشد.
منبع:فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

منابع:

http://www.facebook.com/tahrim.sabz
http://www.kaleme.com/
http://www.persian.rfi.fr

http://hrdai.net/
http://youthforhumanrightsiran.wordpress.com

Posted Yesterday by شکوه بختیاری

باز هم در باره جنبش زنان! - بخش دوم

2012-01-03T17:55:00.000-05:00

سهیلا دهماسی:

در ادامه مقاله "باز هم در باره جنبش زنان - نگاهی به سخنان نادرست و تحریف آمیز شهین نوائی" که در ٢٩ نوامبر نوشته شد، در اینجا به برخی دیگر از نظرات نادرست و انحرافی ای که توسط افرادی مانند شهین نوائی در رابطه با جنبش انقلابی زنان مطرح شده، می پردازیم.

یکی از اظهارات نادرست شهین نوائی ها در رابطه با مبارزات زنان زحمتکش اروپا است. نوائی ها ادعا می کنند که "جنبش زنان در اروپا از سال ١٩٦٨ میلادی به مسائل فرهنگی و مبارزه با مردسالاری پرداخت." فمنیست هایی مانند شهین نوائی آن قدر این گونه ادعاهای دروغین را تکرار کرده اند که خودشان هم باورشان شده و نظرات فمنیستی ١٩٦٨ را (که در واقع بر دیدگاه هایی غیرعلمی تکیه داشته و به عنوان مثال مردها، و نه سیستم طبقاتی حاکم را، عامل فرودستی زنان می پندارند) به غلط "جنبش زنان" و اولین کسانی که با مردسالاری مبارزه کردند، می خوانند.
آن ها با این ادعا، نه تنها مبارزات و نقش زنان آگاه طبقه کارگر را در تاریخ جنبش زنان و پروسه رشد آن، کتمان کرده، بلکه تلاش می کنند که همه مبارزات زنان برعلیه فرهنگ و قوانین مردسالارانه را که در قرن های گذشته نیز جاری بوده، از تاریخ پاک کنند (و یا از چشم جوانان تشنه آگاهی ، پنهان نگه دارند!)

درحالی که هر فرد آگاه به تاریخ مبارزات زنان ، به خوبی می داند که خیلی پیش از ١٩٦٨، زنان اروپا در انقلاب ها و نبردهای طبقاتی- اجتماعی متعدد، مبارزه برای کسب حقوق و آزادی و برابری با مردها را به عنوان بخشی اساسی از مبارزه همگانی برای نابودی سیستم های ستمگر موجود به پیش می بردند. به عنوان مثال یکی از مهم ترین لحضات تاریخی جنبش زنان جهان، مبارزات زنان کمون پاریس بود. زنان زحمتکش پاریس با شرکت در مبارزه و ایفای نقش در کمون آموختند که با شرکت در مبارزه اجتماعی انقلابی برای تغییر ریشه ای جامعه کهنه و با ایجاد جامعه ای واقعأ آزاد و برابر می توانند به آزادی واقعی و همه خواسته های خود برسند. درواقع می توان گفت که هرچند که عمر کمون کوتاه بود، اما زنان کمون توانستند تار و پود واقعی جنبش انقلابی زنان را پایه ریزی کنند و سرمشقی برای زنان مبارز انقلابی بوجود آورند. تشکیلات انقلابی زنان کمون پاریس "اتحاد زنان برای دفاع از پاریس و کمک به مجروحین" (اتحاد زنان) نام داشت. بنیانگذاران این سازمان، زنان روشنفکر طبقه کارگر و کارگران انقلابی و آگاهی بودند که نه تنها زنان آگاه و زحمتکشان انقلابی را برای انجام وظایف کمون مانند رساندن کمک های پزشکی به سنگرها، ایجاد آشپزخانه های عمومی برای فقرا و غذا رسانی به سنگرها، تشکیل مهدکودک و مدارس رایگان و بسیاری دیگر از وظایف اجتماعی سازماندهی می کردند، بلکه به مبارزه برای از بین بردن ستم جنسیتی نیز می پرداختند. "اتحاد زنان" یکی از مهمترین نقش های تاریخی خود را در زمینه لغو ستم جنسیتی در زمانی ایفا کرد که کارخانه های باقی مانده از سرمایه داران را به کارگاه های تولید فشنگ، اونیفورم ارتش کمون، کیسه های شن برای سنگرسازی و دیگر مایحتاج کمون تبدیل کرد و در این کارگاه ها برای اولین بار در تاریخ، مهمترین و اولین شرط ایجاد برابری واقعی میان زن و مرد، یعنی پرداخت حقوق مساوی به کارگران زن و مرد و ایجاد برابری اقتصادی را، در کمون به مرحله عمل در آمد. (١)

نمونه دیگری از جنبش زنان اروپا، مبارزات انقلابی زنان در اواخر قرن نوزده و آغاز قرن بیستم بود. در آن زمان، زنان کشورهای صنعتی پیشرفته که وسیعأ وارد بازار کار شده بودند، بخصوص در صنایع بافندگی و خدمات خانگی که کمترین مزد و بدترین شرایط کار را داشتند، تحت شدیدترین استثمارها و ستم مضاعف، زندگی بسیار رنج آوری را می گذراندند. آن ها برای تغییر زندگی اسارت بار خود، هر چه وسیعتر وارد صحنه مبارزات اجتماعی صنفی و سیاسی (مانند مبارزه برای کسب حق رأی) شدند. مبارزات رادیکال زنان کارگر به تدریج منجر به تغییر جو جامعه و مهیا کردن شرایط برای فعالیت سیاسی- اجتماعی زنان اقشار و طبقات مختلف منجمله زنان بورژوا (که در جهت منافع طبقاتی خود و در تضاد با زنان کارگر حرکت می کردند) شد.

زنان روشنفکر طبقه کارگر، زنان مارکسیستی مانند کلارا زتکین و الکساندرا کولنتای، مبارزه برای کسب آزادی های سیاسی- اجتماعی زنان (مانند حق رأی) را برای ارتقای وضعیت اقتصادی- اجتماعی زنان فرودست جامعه ضروری می دانستند و از جنبش حق رأی زنان حمایت می کردند. اما زنان بورژوا (به اصطلاح فمنیست های آن زمان) مانند همه فمنیست ها، نه تنها خواهان پایان دادن به درد و رنج و ظلم و ستمی که به زنان کارگر می شد، نبودند، بلکه از مبارزات انقلابی زنان کارگر هراس داشتند و به اشکال مختلف تلاش می کردند که سدهایی در مقابل مبارزات آن ها ایجاد کنند.

کلارا زتکین و دیگر زنان آگاه آن زمان فعالانه به افشای ماهیت فعالیت های زنان بورژوا پرداخته و اجازه نمی دادند که گروه های زنان بورژوا از نیروی عظیم زنان محروم جامعه برای رسیدن به اهداف طبقاتی خود استفاده کنند. کلارا به درستی می گفت که "هدف زنان بورژوا فقط برداشتن موانع قانونی برای شرکت همه جانبه خود در ابعاد مختلف سیستم سرمایه داری و رقابت با مردهای بورژوا، و تقویت موقعیت خود در مقابل آن ها است. آن ها اگر بدانند که حق رأی منجر به تقویت موقعیت زنان کارگر می شود، با آن مخالفت می کنند. اما ما خواهان حقوق برابر با مردها هستیم تا بتوانیم همراه با آن ها، زنجیرهای اسارت را پاره کرده و این جامعه طبقاتی را نابود کنیم."

در ارتباط با شرکت وسیع زنان در خیزش سال ١٣٨٨ نیز نوائی به اظهار نظراتی انحرافی و نادرست پرداخته و می گوید "متأسفانه در خیزش ٢٠٠٩ میلادی در ایران ما می بینیم که زنان دوش به دوش مردان در این خیزش شرکت داشتند، ولی به بیان خواسته های خودشان نمی پردازند."

نوائی که "کمپین یک میلیون امضا" را "بخشی از جنبش زنان" می داند و برایش عجیب است که چرا آن ها در خیزش توده ها شرکت نکردند (!!) سئوال می کند که "چرا بخشی از جنبش زنان در بحران سیاسی اخیر بدون چشم انداز و برنامه خاصی با حکومتیان سابق که امروز اپوزیسیون شده اند همراه شد؟"

خانم نوائی، آیا شما نمی دانی که "کمپین" بخشی از جنبش واقعی زنان نیست و اتفاقأ کمپین برخلاف تصور شما، چشم انداز و برنامه خاصی دارد، که آن هم حفظ سیستم جنایتکار کنونی است. و بر اساس این هدف است که آن ها نه تنها در جنبش توده ها شرکت نکرده و از موسوی عامل کشتار ١٣٦٧ ، پیروی می کنند، بلکه دشمن توده های انقلابی و زنان مبارز شرکت کننده در خیزش ٨٨ نیز هستند.

برخلاف طرز فکر سطحی خانم نوائی در مورد "جنبش زنان" و "طرح خواست های زنان" در جنبش های اجتماعی، شرکت توده ها در یک جنبش اجتماعی به این مفهوم نیست که به عنوان مثال خواسته های زنان با خواسته های اجتماعی در تناقض است و زنان یا باید مسائل عمومی جامعه را مطرح کنند و یا فقط خواست های مخصوص خودشان را.
در یک جنبش عمومی دمکراتیک و انقلابی، همه اقشار فرودست جامعه در مبارزه ای مشترک برعلیه دشمنی مشترک شرکت کرده و هر کدام هم مسائل صنفی خود را مطرح می کنند و هم مسائل عمومی جامعه را. و این تنها زمانی به بهترین وجه امکان پذیر است که اقشار و طبقات تحت ستم دارای تشکل های دموکراتیک و انقلابی باشند.
فقدان تشکل، اصلی ترین نقطه ضعف جنبش ٨٨ بود. اگر تشکل های واقعی زنان وجود داشتند، مسلمأ زنان می توانستند مسائل و خواسته های خود را به وضوح و شدت بیشتری مطرح کنند. با وجود نداشتن تشکل، زنان مبارز ٨٨ تا آنجا که امکان و موقعیتش را داشتند، حتی خواسته هایشان را روی مقوایی نوشته و در تظاهرات به دست می گرفتند.

نوائی به جای مطرح کردن این واقعیات، زنان مبارز ایران را به دلیل عدم توانایی در طرح برجسته مسائل خاص خود (و درواقع به دلیل نداشتن تشکل دموکراتیک واقعی) متهم به ناآگاهی می کند و جانفشانی های دختران جوان در نبردهای خیابانی با مزدوران رژیم را دست کم گرفته و بی ارزش جلوه می دهد.

در طول زمانی که از خیزش توده ای ١٣٨٨ می گذرد، زنان پر شهامتی که در صف مقدم نبردهای خونین توده ها با جنایتکاران رژیم، مبارزه می کردند، از همه طرف (هم از جانب عمال رژیم و اصلاح طلبان و انواع به اصطلاح "روشنفکران" خرده بورژوا و "چپ" های تقلبی و فمنیست ها - این نخبگان بورژوازی که هر جا لازم باشد در لباس "دوست" به جنبش زنان ضربه می زنند) - مورد تحقیر قرار گرفته و شرکت آن ها در خیزش توده ای ٨٨ به اشکال مختلف بی ارزش قلمداد شده و به حساب "ناآگاهی زنان به مسائل جنسیتی شان" گذاشته شده است. اما این نظر غلط که گویا زنان مبارز در جنبش ٨٨ از بیان خواسته هایشان گذشته بودند، با واقعیت انطباق ندارد. (٢) آن ها نه توهمی نسبت به خواسته هایشان داشتند و نه ترس و ابایی از بیان آن ها. مسئله این است که آن چه آن زنان مبارز به عنوان شعار و خواسته های عام جنبش مطرح کردند (و در صدر آن ها خواست سرنگونی جمهوری اسلامی قرار داشت) از جانب خانم نوائی ها به عنوان "خواست های زنانه" به رسمیت شناخته نشده است. باید از خانم نوائی پرسید که آیا دختران جوانی که شعار می دادند "مرگ بر دیکتاتور، مرگ بر جمهوری اسلامی" و در حال فریاد کشیدن به مزدوران رژیم حمله می کردند، زنانی که مردهای پشت سر خود را به مقاومت و ادامه نبرد فرا می خواندند، زنان جوانی که خون شان هنوز بر آسفالت خیابان های شهرهای ایران خشک نشده، زنانی که تا پای مرگ مقاومت کردند و به نبردهای شجاعانه ادامه دادند، زنانی که از شکنجه و تجاوز و مرگ نهراسیدند، مگر همه این شجاعت و مبارزه و مقاومت بی نظیر جز با پشتوانه ای از آگاهی محض بر آن چه که می خواهند و آن چه که نمی خواهند، امکان پذیر است؟ آیا این زنان می توانستند بدون پشتوانه آگاهی بر خواسته هایشان، بدون شناخت دشمن واقعی و استثمار گرانشان، بدون شناخت کافی از راه درست مبارزه، به چنین کارهایی دست بزنند؟ زنان مبارز ایران هر جا امکان یافته اند، خواست های برحق خود را مطرح و برای آن مبارزه کرده اند و همانطور که گفته شد در این جنبش نیز آن ها چنین کردند.

با در نظر گرفتن این امر، به این واقعیت باید توجه داشت که زنان طبقات فرودست جامعه، از زنان خانواده های کارگری گرفته تا خرده بورژوازی فقیر شهری (معلم و پرستار و ...) بر اساس تجارب واقعی برگرفته از زندگی پرمشقت خود تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، به آن درجه از آگاهی اجتماعی دست یافته اند که به درستی می دانند که جز با شرکت فعال در مبارزه مشترک فرودستان برای سرنگونی کلیت جمهوری اسلامی، هیچ راه دیگری برای رهایی از چنگال ظالمان وجود ندارد و جز از طریق انقلابی پیروزمند برای سرنگونی جمهوری اسلامی، هیچکدام از اقشار و طبقات فرودست جامعه قادر به کسب آزادی و برابری واقعی نیستند و مسلم است که زنان هم نمی توانند به خواست های خاص خود برسند.

زیرنویس ها:

(١). "اتحاد زنان" در فراخوان ١١ اپریل ١٨٧١ که در آن با تکیه بر مواضع سوسیالیستی و انترناسیونالیستی خود، زنان را به شرکت در انقلاب فرا می خواند، اهداف و برنامه "اتحاد زنان" را نیز "انقلاب اجتماعی برای از بین بردن سیستم اجتماعی و حقوقی موجود، برای از بین بردن همه اشکال مختلف ظلم و ستم و برای برقراری حکومت کارگری به جای حکومت سرمایه، برای رهایی طبقه کارگر به دست طبقه کارگر" خواند.

کمون پاریس به دولتی کارگری انقلابی گفته می شود که از ١٨ ماه مارچ تا ٢٨ ماه مه ١٨٧١ در پاریس حاکم بود.

(٢). برای آشنا شدن بیشتر با چگونگی شرکت زنان در جنبش ٨٨، می توان به عنوان مثال به مصاحبه نشریه "پیام فدایی" با یکی از جوانانی که در آن تظاهرات شرکت داشته، رجوع کرد.

٢٤ دسامبر ٢٠١١
منبع: سایت سیاهکل

این مستند ضد‌استبدادی به آفات ویرانگر استبداد، به خصوص استبداد رهبری فعلی می‌پردازد

2011-12-31T15:56:00.001-05:00

ارسال: ع. دهقان:

قسمت اوّل مستند: "آرزوئی دارم!" - 1

قسمت دوم مستند «آرزویی داریم» - ۲را از اینجا دریافت دارید
لطفا در داونلود نسخه با کیفیت این فیلم از وبلاگ زیر وتکثیر آن، دوستان خود را یاری فرمایید: www.nasle2.blogspot.com

خشونت بر علیه زنان

2011-12-28T18:09:00.001-05:00

ناهید جعفرپور - خشونت بر عليه زنان در سطوح جهاني و سطوح منطقه اي واقعيتي روزانه است. واقعيتي که فرهنگ، رنگ پوست، نسبت درآمد و سطح آموزش نمي شناسد و بخشا علني و بخشا غير علني زندگي بسياري از زنان را درسرتا سر جهان مملو از رنج و عذاب ساخته است. آمار و داده هاي منابع متفاوت تکان دهنده مي باشند. طبق منابع شوراي اروپا خشونت بر زنان در خانواده در سال هاي اخيرعامل اصلي مرگ بسياري از زنان در فاصله سني 16 تا 44 ساله بوده است. همچنين طبق اين داده ها يک سوم زنان در سرتاسر جهان اين نوع خشونت را تجربه نموده اند. مورد ضرب و شتم قرار گرفته، دچارسوء استفاده روحي و رواني و جنسي شده و شکنجه و حتي بقتل رسيده اند.

براي بسياري از زنان خانواده و محيط زندگي چيزي جز ترس به همراه ندارد. ترس از توهين و آزار و بي حرمتي و از دست دادن هر آنچه که انسان را به يک زندگي در چهارچوب شرف انساني وابسته مي سازد. خشونت بر عليه زنان در محيط خانواده و در جامعه آنچنان عادي شده است که در اکثر آمارهاي رسمي بشدت ناديده گرفته مي شود. سوء استفاده جنسي از زنان در محيط کار، استفاده ابزاري از پيکر زنان براي فروش کالا در رسانه هاي تصويري و تبليغات، فروش زنان و دختران تهيدست به بنگاه هاي تجارت سکس و صدها خشونت ديگر جزء واقعيت هاي روزانه جهانند. در بسياري از کشورها زنان فعال سياسي و زنان فعال اپوزيسيون دچار خشونت هاي سخت دولتي مي شوند و به زندان و شلاق و تجاوز و اعدام سپرده مي شوند. زنان اولين قربانيان جنگ ها و اختلافات درون و برون مرزي بوده و تجاوز جنسي به زنان مهمترين اسلحه جنگي به حساب مي آيد.

فقر و تهيدستي، وابستگي يا به حاشيه راندن انسانها منجر به خشونت بر عليه زنان مي شود. کسي که برعليه نابرابري و بي عدالتي و قدرت و وابستگي صحبت نکرده و اقدامي براي رفع آن نمي کند، بنابراين بايد در باره خشونت به زنان هم صحبتي نکند. زيرا خشونت و ستم بر عليه زنان زاده بي عدالتي و فقر و تهيدستي و قدرت و وابستگي است. خشونت بر عليه زنان را نمي توان موردي مورد تجزيه و تحليل قرار داد و براي رفع آن موردي اقدام نمود زيرا که اين نوع خشونت سيستماتيک است و تا به ريشه هاي آن دست نيابيم نمي توانيم در ريشه کن ساختن آن موفق شويم.

ساختار ها خود از کاراکتري خشن برخوردارند. در اين خشونت ساختاري موضوع بر سر مناسبات و روابط، نهاد ها و روش هاي تفکر و رفتاري است که به انسانها ضرر و آسيب مي رسانند و آنها را فلج مي سازند. زنان در اين گونه ساختار ها بسيار کم و نازل آموزش مي بينند، مشاغل خويش را از دست مي دهند، گرسنگي مي کشند، از مدد هاي اجتماعي و بهداشت عمومي و دارائي هاي فرهنگي بريده مي شوند و يا حوايج اساسي زندگي چون آب از آن ها گرفته مي شود. اين خود شرايط اجتماعي است که انسانها را در نحوه عمل و حرکتشان و امکان و فرصت براي توسعه شان محدود مي سازد. اين شرايط اجتماعي بايد تغيير کنند تا بتوان خشونت بر عليه زنان را از بين برد.

البته هر کجا که بتوان جلوي خشونت و سنگسار و اعدام و ظلم و تجاوز و... به زنان را گرفت حرکتي مثبت است اما اين خشونت سيستماتيک به زنان چون غده اي سرطاني است که اگر از ريشه کنده نشود همواره خود را در شکلي ديگر نشان خواهد داد. با وجود اين که فمنيست ها در گذشته بر عليه اشکال تبعيض و رهبري و وابستگي و در نتيجه تغيير مناسبات اجتماعي حرکت مي کردند اما در بيست سال گذشته مبارزه آنها سمت و سو و اهداف متفاوت ديگري را بخود گرفته است.

ايمانسيپاسيون تنها به برابري ميان زن و مرد تقليل يافته است و تلاش بر اين است که شرايط بازار را براي شرکت زنان در بازار بهبود دهند و يک سازگاري ميان شغل و خانواده ايجاد نمايند و توازن ميان نابرابري دستمزد زنان در مقايسه با دستمزد مردان به وجود آورند و درهاي کادر رهبري شرکت ها و آموزشگاه ها و دانشگاه ها را بروي زنان باز گشايند. اين ها همه درست و ارزش مندند اما در اينجا موضوع بر سر تشويق و فراهم کردن نياز هاي زنان ممتاز جامعه و برابر سازي زنان سفيد پوست کشور هاي شمال جهان نيست. اين سياست خشونت ساختاري و خشونت فيزيکي را بطور فردي بررسي مي کند. در اين سياست موضوع بر سر مقام داشتن در يک دانشکده و يا در يک شوراي اداري است و نه بر سر خشونت عمومي اجتماعي. خشونت ميان مناسبات تنها بصورت محدودي در اين مجادلات نقش پيدا مي کند و از ديده ها محو ميشود که بازار آزاد و مستقل به انسانها زيان مي رساند و تبغيض و وابستگي را نهادينه مي کند. نبايد فراموش نمود که بازار جهاني نه آزاد و نه بي رهبريت و نه بي سلطه و نه طبيعي است.

سال هاست که در اکثر کشورهاي جهان بشدت ارزش کار خانگي ( کار براي بازار در خانه)، کارمجاني شهروندي، کار مجاني و آزادانه اجتماعي و کار براي يک اقتصاد غير رسمي بالا رفته است. ايجاد شرايط توليد اجتماعي و زير ساختاري ( زير بنائي) بدين طريق از نو سازماندهي مي گردد. اکثر اين کارها از سوي زنان انجام ميشوند. شرايط بهبود بهره برداري ازسرمايه که از سال هاي 70 دچار بحران شده است، به هزينه زنان و سپردن کارهاي مزد ارزان و سخت و حتي مجاني که کسي حاضر به آنجام آن نيست به زنان، شرايط فوق استثماري را براي زنان ايجاد نموده است. اين سياست برابر سازي زنان نه سياست نئوليبرالي و نه سياست هاي جهاني سازي را مورد نقد قرار مي دهد. اگر اين سياست برابر سازي زنان قصد مبارزه بر عليه خشونت ساختاري بر عليه زنان را دارد بايد اين نقد ها را برجسته سازد.

اشکال خشونت بر زنان

همانطور که در بالا اشاره شد ريشه خشونت بر عليه زنان در ساختار جامعه نهفته است. اين به لحاظ تاريخي رشد نابرابر قدرت، شرايط تبعيض به زنان را در بسياري از بخش ها فراهم مي سازد. بخصوص در ساختار خانواده اين خشونت خود را آشکارا نشان مي دهد. دسته بندي اشکال متفاوت خشونت بر عليه زنان را مي توان بصورت زير نشان داد:

خشونت جسمي

ـ از ضرب و شتم گرفته تا تلاش براي قتل و در نهايت قتل زنان

ـ کتک زدن، به آتش کشاندن، سنگسار، سوء استفده جنسي، قتل با اسلحه سرد و گرم

ـ سوء استفاده جنسي به هنگام بارداري ( در حقيقت اولين قدمهاي خشونت به کودکان)

خشونت جنسي

ـ اجبار به رابطه جنسي و سوء استفاده از پيکر زنان علارقم خواست آنان

ـ تجاوز فردي و تجاوز جمعي به زنان

خشونت رواني و روحي

ـ انزواي زنان

ـ ايجاد ترس و وحشت

ـ تهديد، تهديد به خودکشي

ـ فشار، تهديد و اجبار

ـ توهين، تحقير ، افترا

ـ ترور رواني، ترور از طريق تلفن، تعقيب، مزاحمت و آزار

ـ خشونت بر عليه فرزندان

خشونت اقتصادي، خشونت مالي

ـ سوء استفاده از وابستگي و جلوگيري از استقلال مالي زنان

ـ سوء استفاده از بنيه قوي مالي در برابر بنيه ضعيف مالي زن و در تنگنا قرار دادن زن

ـ در تنگنا قرار دادن زن به لحاظ مالي بعنوان عامل فشار

خشونت بر عليه زنان خدشه دار کردن حقوق بشر است

دربند يک قطعنامه عمومي حقوق بشر جهاني به تاريخ 10.12.1948 آمده است که: تمامي افراد بشر آزاد زاده مي شوند و از لحاظ منزلت و حقوق برابر مي باشند. اين به آن مفهوم است که انسانها صرف نظر از جنسيت از حقوق مساوي و برابربرخوردارند. اما واقعيت امروز جهان تصوير ديگري را نشان مي دهد. زنان و دختران از حقوق بشردوستانه خود محروم مي شوند و در حقيقت اولين قربانيان نقض حقوق بشر مي گردند. نقض حقوق بشر براي زنان عبارتند از:

الف/ تجارت با زنان در تمامي جهان بعنوان نيروي کار ارزان، فحشاي اجباري و عروس سفارشي

ب/ عدم پذيرفتن تحت تعقيب بودن زنان به دليل جنسيتشان در امور پناهندگي کشورها

پ/ انکار حق تعيين سرنوشت زنان در مورد بدنشان. براي مثال فحشاي اجباري و ختنه زنان

س/ خشونت سکسيستي بر عليه زنان و دختران و سنگسار، اعدام و....

ش/ بريدن و تکه تکه کردن و بازار يابي اندام زنان از طريق فناوري ها ژنتيکي وتوليد مثل

خشونت بر عليه زنان بزبان آمار

طبق داده هاي شوراي زنان اتحاديه اروپا:

ـ از هر سه زن يک زن در طول عمرش يکبار مورد تجاوز، ضرب و شتم، اجبار به سکس و سوء استفاده هاي ديگر قرار مي گيرد

ـ خشونت در خانواده دليل اصلي مرگ و آسيب هاي جسمي زنان در فاصله سني 16 تا 44 سال مي باشد و اين آزار هاي جسمي و روحي درصد سرطان و بيماري هاي خطرناک جنسي را در زنان تشديد مي نمايد

ـ 70 درصد قربانيان قتل ها در سرتاسر جهان قتل زنان بدست هاي همسرانشان مي باشد.

ـ 40 درصد زنان جهان خشونت روحي رواني در خانواده را تجربه نموده اند

ـ تجاوز به زنان شايع ترين آزار به زنان در جهان است. در آمريکا براي مثال سالانه 700 هزار زن مورد تجاوز قرار مي گيرند. 14 درصد زناني که به آنها تجاوز مي شود در فاصله سني کمتر از 17 سال مي باشند. در فرانسه سالانه ميان 50 تا 90 هزار زن مورد تجاوز قرار مي گيرند که غالبا قربانيان شکايتي به مراجع قانوني نمي کنند.

ـ تجاوز جنسي به کودکان در سطوح جهاني به طرز وحشتناکي در حال رشد است. در يک بررسي و تحقيق در ژنو در ميان دختران 16 تا 17 ساله نتيجه گيري شده است که 20 درصد اين دختران حداقل يکبار مورد تجاوز جنسي قرار گرفته اند. در پرو در تحقيقي ديگر در باره دختران باردار بين 12 تا 16 ساله اين کشور نتيجه گيري شده است که 90 درصد اين دختران از طريق تجاوز جنسي باردار شده اند.

ـ آمار خشونت به دلائل فرهنگي و مذهبي بر عليه زنان در سرتاسر جهان وحشتناک است. طبق اين داده ها هم اکنون در سرتاسر جهان در حدود 130 ميليون زن ختنه شده اند و هر ساله 2 ميليون زن و دختر ديگر به اين سرنوشت دچار مي شوند. در هند سالانه 15000 زنان به خاطر جهيزيه به قتل مي رسند.

ـ بيش از 60 ميليون زن در جهان بدلائل سقط جنين و قتل دختران " مفقود" مي باشند. در آخرين سرشماري چين معلوم شد که نسبت جنسيت دختران با پسران تازه متولد شده بين 100:119 مي باشد در حاليکه استاندارد بيولوژيکي بين 100:103 قرار دارد. در پاکستان هر ساله بيش از 1000 زن بنام دفاع از ناموس بقتل مي رسند. همچنين در ترکيه سالانه 200 زن و دختر بنام دفاع از ناموس بقتل مي رسند. البته اين آمار هاي رسمي است.

ـ تجارت با زنان در سرتاسر جهان پر منفت ترين تجارت هاست. طبق تخمين ها سالانه 4 ميليون زن و دختر براي ازدواج هاي اجباري، فحشا، و بردگي خريد و فروش مي شوند. هر ساله دو ميليون دختر در فاصله سني 5 تا 15 ساله به فحشاي اجباري کشيده مي شوند. طبق آماري از سوئيس سالانه 1500 تا 3000 زن بعنوان قرباني تجارت با زنان به آن کشور وارد مي شوند. در اروپا طبق تخمين کميسيون اروپا در حدود 120000 تا 500000 زن از اروپاي شرقي و مرکزي چون کالا به کشورهاي غربي اروپائي وارد مي شوند.

ـ بيش از نيمي از مبتلايان به بيماري ايدز در سرتا سر جهان دختران جوان فاصله سني 15 تا 24 ساله مي باشند و بيش از 60 درصد آنها رابطه جنسي داشته اند.

ـ تجاوز به زنان در مناطق جنگي و جنگ هاي داخلي: براي مثال تنها به دو مثال از ميان ده ها مثال ديگر اشاره مي کنيم: در روآندا بهنگام جنگ داخلي 1994 بيش از نيم ميليون زن مورد تجاوز قرار گرفته اند. در بوسني در سه ماهه اول جنگ 1992بين 20 تا 50 هزار زن مورد تجاوز قرار گرفتند. آسيب هاي جسمي و رواني اين تجاوز ها غير قابل توصيفند. بسياري از اين زنان بهنگام اين تجاوز ها جان خود را از دست دادند و تعداد بسيار زيادي به بيماري ايدز مبتلا گشتند.

چگونه مي توان از زنان و دختران در برابر خشونت هاي خانوادگي و اجتماعي محافظت نمود

1/ در مرحله نخست قوانيني را که تبعيض ساختاري بر عليه زنان را باعث مي شود از بين برد و براي ايجاد واقعي عدالت جنسيتي در سياست و جامعه حرکت و برنامه ريزي نمود.

2/ براي محافظت از زنان در برابر خشونت هاي جنسي و خشونت در خانواده و اجتماع بايد قوانين پايه اي حقوقي ايجاد گردد و براي ضمانت اين قوانين خانه هاي بيشمار زنان تاسيس گردد و تامين مالي قانوني اين خانه هاي زنان و همچنين دسترسي نامحدود تمامي زنان و دختران بي توجه به اينکه از چه قشري بر مي خيزند و از کجا مي آيند و مليت و مذهب و مرام و فرهنگ و زبان آنها چيست، فراهم شود.

يک زندگي بدون خشونت و تبعيض ممکن است.

منبع: زن فردا

نشريه ويژه بحث درون دو سازمان مجاهدين خلق ايران و چريکهای فدائی خلق ايران فروردین ۱۳۵۵

2011-12-22T15:14:00.000-05:00

توضیح: سندی که در بالا ملاحظه می کنید شماره اول نشریه ویژه بحث درون دو سازمان مجاهدین خلق ایران و چریکهای فدائی خلق ایران می باشد که در تیر ماه سال ۵۶ به وسیله سازمان چریکهای فدائی خلق در اختیار جنبش انقلابی مردم ما قرار گرفته و حال بوسیله سایت سیاهکل باز تکثیر می شود.

پس از تغییر مواضع ایدئولوژیک سازمان مجاهدین خلق ایران در سال ۵۴ و به دنبال مذاکراتی که بین آن ها با سازمان چریکهای فدائی خلق شکل گرفت، تصمیم گرفته شد که نشریه ای ویژه بحث درون دو سازمان منتشر شود، که شماره اول آن در فروردین سال ۵۵ منتشر شد. این نشریه بنا به قرار دو سازمان سندی درونی تلقی میشد که صرفا جهت تبادل نظر اعضای دو سازمان شکل گرفته بود، اما متاسفانه به دنبال ضربات بزرگ سال ۵۵ به سازمان چریکهای فدائی خلق، مجاهدین (م-ل) بدون اطلاع سازمان ما شماره دوم آن را به صورت علنی منتشر نمودند. به همین دلیل هم سازمان چریکهای فدائی در اردیبهشت سال ۵۶ با صدور اعلامیه ای این اقدام را تقبیح و در تیر ماه سال ۵۶ شماره اول این نشریه را جهت اطلاع جنبش انقلابی و مقابله با تبلیغات مسموم مجاهدین (م-ل) همراه با درج اعلامیه ای که در این زمینه داده بود منتشر کرد. جهت مطالعه ادامه مطلب در فایل پی دی اف کلیک کنید!

جنبش ضد سرمایه داری اخیر! ...ه

2011-12-14T23:27:00.001-05:00

(گفتگوی رادیو "همراه" با رفیق فریبرز سنجری در باره جنبش "وال استریت")

به نقل از: پیام فدایی، ارگان چریکهای فدایی خلق ایران

شماره 149 ، آبان ماه 1390

آن چه در زیر مشاهده می کنید، مصاحبه ای ست که در نوامبر 2011 در ارتباط با جنبش "وال استریت" در آمریکا و دستاورد ها و تاثیرات آن ، از سوی رادیو "همراه" در سوئد، با رفیق فریبرز سنجری به انجام رسیده است. پیام فدایی متن این مصاحبه را با برخی تغییرات جزئی از حالت گفتار به صورت نوشتار درآورده و به این ترتیب به اطلاع علاقه مندان می رساند.

رادیو همراه: رفیق عزیز ما فریبرز سنجری از چریکهای فدائی خلق در ارتباط مستقیم است. درود های ما را بپذیرید.

فریبرز سنجری: با سلام به شما و همه شنوندگان عزیزتان.

رادیو همراه: ما از ابتدای برنامه اعلام کرده ایم که می خواهیم راجع به مسئله وال استریت و جنبش وال استریت صحبت بکنیم. اعتراضاتی که میشه گفت که به وضعیت نابسامان اقتصادی شروع شد. از آمریکا شروع شد و ایالت نیویورک. حدودا میشه گفت که نزدیک به دو ماهی هست که این اعتراض آغاز شده و به نوعی میشه گفت که همه گیر شده. ما ابتدا اگر شما صحبت ابتدائی ندارید بپردازیم به پرسش هایمان. ...

پاسخ: بفرمائید. من در اختیار شما هستم.

سئوال: خواهش می کنم. به نظر شما در این چند مدت حدود نزدیک به دو ماه هست که این جنبش آغاز شده چه دستاوردهائی می توانیم از این جنبش در سراسر جهان ببینیم و آن ها را متمایز بکنیم و بگیم که این ها را مردم به دست آورده اند؟

پاسخ: ببیند. با توجه به این که این حرکت ابتدا تو آمریکا و بطور مشخص در شهر نیویورک شکل گرفت و همان طور هم که خودتان گفتید یکی دو ماهی است که دارد ازش می گذره و بعد هم به سرعت توی شهر های دیگه آمریکا گسترش پیدا کرد و بعد هم حتما اطلاع دارید که در 15 اکتبر هم در حدود 1000 شهر در چهارگوشه دنیا خواست ها و مطالبات اش از سوی مردم ستمدیده پژواک داده شد فکر می کنم که بهتره قبل از هر چیز روی دستاوردهای این حرکت در خود آمریکا متمرکز بشویم. جنبش اشغال وال استریت نشان داد که قبل از هر چیز، بحران اقتصادی که آمریکا که از سپتامبر 2008 تقریبا از سه سال پیش با به خطر افتادن و احتمال فروپاشی نظام بانکی و مالی اش اوج گرفت علیرغم این که دولت آمریکا تا کنون میلیارد ها دلار از بودجه عمومی را برای مقابله با این بحران به بانک ها و سیستم تزریق کرده اما نه تنها متوقف نشده بلکه گسترش بیشتری هم پیدا کرده. خوب به همین دلیل هم فقر ، فلاکت و بیکاری هم شدت بیشتری پیدا کرده و زندگی میلیون ها نفر را رقم زده و شرایط زندگی کارگران و مردم رنج دیده را به وخامت کشانده و صدای اعتراض شان را بلند کرده.

این جنبش با این توضیح نشان داد که علیرغم تبلیغاتی که شبانه روزی ، دستگاه تبلیغاتی بورژوازی آمریکا می کنه و در تلاشه که تا مسبب این بحران ها را و به خصوص این بحران کنونی را نه خود نظام سرمایه داری بلکه مثلا فلان سیاست نادرست فلان بانک و یا فلان کمپانی بزرگ که مثلا در آستانه ورشکستگی است جلوه بده آن معترضینی که این حرکت را شکل داده اند چنین یاوه هائی را باور نکرده اند و سیستم موجود، سیستم استثمارگرانه موجود را که بحران ذاتی اون هست ، عامل اصلی این وضع فلاکت بار کنونی و این بیکاری گسترده می دانند.

از سوی دیگه خوب این اعتراضات قدرت تجمع و اعتراض توده ای را یک بار دیگر به مردم نشان داد و یک امید جدیدی برای فعالیت های مبارزاتی بعدی شکل داد. به خصوص از نظر من باید توجه کرد که این بورژوازی و رسانه هاش در این کشوری که این اتفاق افتاده ، سال هاست که تلاش می کنند که به هر وسیله ای که شده مردم را فریب بدهند ، تحمیق بکنند و خوب در این زمینه هم موفقیت هائی هم داشته اند. حال تو این شرایط یک دفعه ما می ببینیم که اشغال کنندگان وال استریت یک فراخوانی می دهند و در زمان خیلی کوتاهی حدود 20 هزار نفر در آن "میدان زمان" "Time Squaer" نیویورک یک دفعه جمع می شوند خوب این خودش نشان می دهد که این جنبش چقدر تاثیر گذاشته تو اون جامعه و از چه زمینه مساعدی هم برخوردار است.

وقتی که این بحث دستاوردها میشه خوب همین که در قلب آمریکائی که به واقع جهانخواره، نظام سرمایه داری به عنوان عامل اصلی این بدبختی و فلاکت و ادبار مردم اعلام میشه و مردمی که خودشون را اکثریت جامعه می نامند بر عدم مثلا کارائی این سیستم و ضرورت تغییر اون انگشت می گذارند و آن را فریاد می زنند ، خوب این خودش نشان می دهد که این مردم معترض علت - علیرغم اون همه تبلیغات فریبکارانه - علت وضع فلاکتبار را همین سیستم ظالمانه می دانند و این را فهمیدند که این بحران ها و این نابسامانی ها را دیگه سیستم همواره روی دوش اون ها سرشکن میکرده و حالا اون ها دیگه تحملش را ندارند نمی خواهند که این اتفاق هر دقیقه بیفتد.

حالا که بحث دستاوردها ست بگذارید یک اشاره ای هم من به یک عکسی که دیدم از یکی از این معترضین اشغال وال استریت بکنم. یک جوان آمریکائی را در این عکس می بینیم که حتما شما هم دیده اید که کاغذی را تو دست اش گرفته که روی آن نوشته شده است "انقلاب در خانه شروع شده است" گر چه روشنه که آن چیزی که به جنبش وال استریت معروف شده با اون انقلابی که به هر حال باید نظام موجود را بر اندازه متفاوته اما نکته ای که تو این شعار وجود داره این واقعیته که این آمریکای امپریالیستی که سال هاست با زور سرنیزه و تفنگ توی همه جای این دنیا مردم را به اسارت در آورده و سرکوب می کنه و مبارزات و انقلابات و اعتراضات آن ها را سرکوب می کنه تا اون وضعی را که می توانه راحت مردم را چپاول کنه حفظ کنه و به خصوص از هیچ توطئه و نیرنگی هم و حتی لشکر کشی هم ابا نداره حال با یک موج اعتراضی مواجه شده که در خانه خودش را زده و آن قدر هم محکم این در را زده که صدایش در همه دنیا شنیده شده. بنابراین حالا چه این مبارزه سرکوب بشه و چه شاهد رشد بیشتر آن باشیم این واقعیت هیچ تغییری در این مساله ایجاد نمی کنه که اگر قراره مردم دنیا از شر سلطه آمریکا، امپریالیسم آمریکا که سال هاست نقش اون به قول معروف دژ ارتجاع جهان و ژاندارم جهان سرمایه داری را به عهده گرفته خلاص بشوند خوب باید نیرو های انقلابی درون این دژ بلند بشوند و براستی که آرزوی اون جوان آمریکائی که آن شعار را گرفته و عکس اش هم هست آرزوی میلیون ها کارگر و زحمتکش یه که اگر این آرزو متحقق بشه راه رهائی شون را هموار می کنه.

دستاوردهای خیلی بیشتری دارد که فکر می کنم در ادامه صحبت میشه باز هم به آن ها اشاره کرد.

سئوال: آقای سنجری ما شاهد این هستیم که جمهوری اسلامی از این اتفاق برای خودش داره نمدی و به اصطلاح کلاهی داره درست می کنه. تمامی اتفاقاتی که در شمال آفریقا رخ داده و آن را "بهار عرب" معرفی می کنه پیروی از خط و خطوط جمهوری اسلامی از سال 57 معرفی می کنه و میگه که همه این حرکت ها یعنی در لبنان در مصر و تونس و لیبی و این ها همه از جمهوری اسلامی خط و خطوط گرفته اند و از این طریقه که جنبش وال استریت را بهار مردم غرب یا بیداری مردم غرب معرفی می کنه و اون رو هم به خودش و الگوی خودش به اصطلاح وصل می کنه به نظر شما این رابطه ای داره البته نه به تعریف جمهوری اسلامی؟

پاسخ: ببینید. کاملا حق با شماست. این یاوه ها را دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی هر روزه داره پخش میکنه. همین چند روز پیش وزیر نیرو مجید نامجو در یک سخنرانی مدعی شد که "موج انقلاب اسلامی دنیا را فرا گرفته" خوب تبلیغ یک چنین یاوه هائی از سوی رژیمی که روز روشن دروغ میگه هیچ امر دور از انتظاری نیست و کسی را به تعجب وا نمی داره. دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی مجبوره که هر اتفاقی که تو هر گوشه دنیا می افته را به حساب جمهوری اسلامی به قول خودش انقلاب اسلامی سال 57 و این حرف ها بگذاره خوب اون ها می آیند انقلاب رو که خودشون بهش می گویند انقلاب اسلامی، که البته نبود انقلاب سال 57 که 32 سال ازش گذشته را برجسته می کنند و همه چیز را به حساب اون می گذارند و به حساب سیاست های خودشون ، تا اتفاقا خیزش عظیم دو سال پیش را از ذهن ها دور کنند. اگر واقعا واقعه ای روی جوانان هائی که امروز برای نان و آزادی در خیابان های کشورهای عربی بلند شده اند و فریاد آزادی و نان سر دادند بر علیه رژیم هائی که تا مغز استخوانشون وابسته به امپریالیسم اند به مصاف بلند شدند ، آن ها را به مصاف طلبیده اند ، اگر واقعا واقعه ای روی این جوان ها تاثیر گذاشته باشه و الهام بخش شان باشه اتفاقا همین خیزش سال 88 است که با وحشیگری به وسیله همین جمهوری اسلامی که چنین ادعائی می کنه سرکوب شده. خوب این جوانان کشور های عربی که حتما توی اون تلویزیون هایشان و تو اینترنت اون صحنه ها ی واقعا قساوت آمیز، ددمنشی های دستگاه سرکوب "ولی فقیه" را دیده اند. وحتما آن را با آن چه که دیکتاتورها و دیکتاتوری ها در کشورهای خودشان بر سر آن ها می آورد مقایسه کردند و حتما هم به جسارت هم نسل های خودشون در ایران درود فرستاده اند.

سئوال: آقای سنجری همین جا من خواستم به شما بگویم که دقیقا در زمانی که در میدان تحریر در مصر جوانان شرکت کرده بودند اونجا گاها ما می دیدیم که این نوع کار جوانان و فرستادن بلافاصله از طریق موبیل هائی که داشتند و یا فیس بوک و این ها دقیقا خیلی نزدیکی داره به حرکتی که جوانان ایران داشتند. یعنی تاثیر گذاری که شما دارید می گوئید بر عکس جمهوری اسلامی که فکر می کنه خیزش مردم روی جوانان مصر دیده شد.

پاسخ: درسته. من با شما موافق ام در این زمینه. اصلا خودشون هم می گویند. در خیلی از گزارش هائی که از کشور های عربی شده و تونس مثلا به طور مشخص به این اتفاقاتی که در ایران افتاده و تاثیرش در حرکات خودشون اشاره کرده اند. به هر حال حالا در رابطه با این تبلیغات جمهوری اسلامی بگذارید یک چیز دیگه هم بگم ، خوب این کشور های عربی خوب به هر حال دین اکثریت مردمشون اسلامه ، ولی در غرب و خوب این ها هم می توانند بیداری جنبش نمی دونم موج بیداری جنبش اسلامی همه جا را فرا گرفته خوب این جا ممکنه که کسی متوجه نشه بگوید خوب باشه ولی در غرب و آمریکا که اساسا این دین از چنین موقعیتی برخوردار نیست در نتیجه صحبت کردن از بیداری اسلامی مردم در غرب ، مثلا در آمریکا و انگلستان و اسپانیا که گاه این مسئولین جمهوری اسلامی می گویند و واقعا از موج جنبش اسلامی که دنیا را گرفته و قلب استکبار جهانی را نمی دونم نشون گرفته حرف می زنند که اصلا با واقعیت انطباق نداره و حتی نه تنها در غرب در کشور های عربی هم آن چه در خیابان ها دیده می شه جنبش اسلامی نیست. حتی با اینکه به هر حال چون دین اکثریت مردم اسلامه نیرو های اسلامی همواره یکی از آلترناتیو های طبقه حاکمه برای سرکوب مردم و به انحراف کشاندن مبارزات آن ها هست. به هر حال یک نکته دیگه در رابطه با این سئوالتان بگویم و این بحث را تمام کنم . واقعیت اینه که مبارزات و خیزش های مردمی در کشور های مختلف همواره منبع الهام و آموزش توده هاست در کشور های دیگه اصلا این طور نیست که مثلا یک اتفاقی در تونس و مصر بیفتد و مثلا بقیه کشور ها ازش تاثیر نگیرند. و یا این اتفاقی که مثلا در وال استریت نیویورک راه بیفته و بعد در شهر های دیگه آمریکا و یا در کشور های دیگه پژواک پیدا نکنه بنابراین وقتی که می بینیم که مثلا به دنبال اشغال اون میدان التحریر قاهره مردم اسپانیا می روند و یک میدانی را می گیرند و چادر می زنند و بر علیه اون اجحافات سیستم حاکم اعتراض می کنند و یا حتی اولین کسانی که همین جنبش وال استریت را فراخوان دادند تاکید کردند که از رویداد های مصر و تونس هم الهام گرفته اند اصلا جای تعجب نداره.

در نتیجه اون چیزی که مهمه و نباید فراموش کرد اینه که این حوادث دریک شرایطی و در یک جهانی و در یک شرایط جهانی رخ داده که کاملا زیر سلطه سرمایه داریه؛ سرمایه داری ای که سال هاست با قهر و ارتجاع تنیده شده و در همه جا هم بحران سر و پایش را گرفته و گندید گی اش را به نمایش گذاشته و به نظر من این اون زمینه مادی ای که همه این مبارزات را به هم دیگر پیوند می ده.

سئوال: بله. ما در لابلای گفتگوئی که داشتیم گفتید که حرکتهای زیادی را در رابطه با اون شاهد بودیم آیا چریک های فدایی خلق و رفقای هوادارشون در این جنبش جهانی شرکت داشتند و این شرکت چگونه بود؟

پاسخ: ببینید. خط راهنمای این تشکیلات یعنی چریکهای فدائی خلق همواره این بوده که باید در مبارزات مردم ، در مبارزات توده ها شرکت کرد و خوب به حد توان هم آن را ارتقاء داد. و از آن جا که این حرکت را ما حرکتی مردمی میدانیم ارزیابی مون ازش اینه به همین دلیل هم فعالین چریکهای فدائی خلق چه در آمریکا و چه در کشور های دیگه تا هر جائی که امکان داشته اند تو این جنبش شرکت کردند و از آن پشتیبانی کرده اند. در اعتراض سراسری 15 اکتبر مثلا که در کشورهای مختلف و فکر کنم حدود 1000 شهر هم رخ داد و مردم در هزار شهر در اعتراض به هم نظام گندیده سرمایه داری و هم اعلام همبستگی با اشغال گران وال استریت به خیابان آمدند رفقای ما هر کجا که توانسته اند با شعار های خودشون شرکت کردند و اعلامیه های سازمان را به زبان انگلیسی در این زمینه را در اختیار مبارزین دیگه گذاشتند. اگر به سایت تشکیلات ما یعنی siahkal.com رجوع کنید ، شنوندگان عزیز شما رجوع کنند گزارشاتی از فعالیت های فعالین سازمان در کشور های مختلف آن جا درج شده که خوب در میان این فعالیت ها ، ابتکارات رفقای نیویورک به خصوص که اشغال وال استریت در اون جا رخ داده هم قابل تاکید و اشاره است.

سئوال: بله! خوب ما نقش چریکهای فدائی خلق را پرسیدیم و حالا برویم سراغ نیرو های سوسیالیست و مارکسیست و مترقی، در این جنبش چقدر توانستند تاثیر گذار باشند؟

پاسخ: اگر به این سئوال بخواهیم پاسخ بدیم قبل از هر چیزی بهتره بگم که یکی از اولین فراخوان دهندگان این حرکت که عده ای از چپ های کانادا هستند ، هدف خود شون را رسما مبارزه با سیستم سرمایه داری هم اعلام کرده اند یکی از نیروهای به هر حال چپ است و در این فراخوان و این حرکت نقش داشته و بعد مورد دیگه ای که باز می توانم بش اشاره بکنم که بیانگر حضور و تاثیر نیروهای مترقی و مارکسیسته شعار هائیه که مردم روی کاغذ نوشتن و دراین تجمعات اعتراضی روی سرشون گرفتند و به نمایش گذاشتند. اگر به این شعار ها دقت کنیم مثلا "گارگران سراسر جهان متحد شوید"براحتی می شه فهمید که نیروهای مارکسیست و مترقی چه نقشی در این مبارزه اعتراضی دارند. از آن جا که به هر حال این حرکت در اعتراض به نابسامانی هائیه که نظام سرمایه داری مسبب اونه و به همین دلیل هم شکل گرفته و تداوم پیدا کرده این امر غیر قابل انتظاری نیست که مثلا "نیروهای مارکسیستی و مترقی" فعالانه تو اون نقش ایفا کنند ولی وقتی که ما روی این تاکید می کنیم این را هم باید فورا بگیم که تنوع افکار و مواضع افراد و نیرو های شرکت کننده در این حرکت را اصلا نباید فراموش کرد و یا گوشزد نکرد. ما تو این حرکت حتی شاهد حضور کسانی هستیم که صرفا با یک سری از سیاست های ریاضت کشانه ای که دولت های غرب ارائه کرده اند مخالف اند و نه با کل این سیستم . در هر صورت در حالی که حضور و نقش نیرو های مختلف واقعا غیر قابل انکاره یک نکته باید بش توجه کرد اون هم اینه که این حرکت عمومی و اعتراضیه که جمعیتی اون رو شکل داده که این نظام سرمایه داری از مکیدن خون اون ها هیچ وقت دریغ نکرده.

سئوال : بله. برگردیم به 15 اکتبر زمانی که ما شاهد حرکت عظیمی در بیشتر کشورهای جهان بودیم. تظاهرات روز شنبه 15 اکتبر، نخست در کشورهای حوزه‌ی آسیا ـ پاسیفیک آغاز شد و در منطقه‌ی بانکی هنگ‌کنگ صدها تن اونجا گرد آمدند و علیه بانک‌ها شعار دادند. و بعد از اون بود که صدا ها در توکیو بلند شد و در آن جا هم صدها نفر شرکت کردند و شعار "توکیو را اشغال کنید" را سر دادند که ملهم از همان شعار تظاهرات نیویورک برای اشغال وال‌استریت بود. سئول کره ‌هم آغاز کرد در روز 15 اکتبر و سیدنی هم این کار را کرد همانطور که شما گفتید هزاران شهر در جهان این حرکت را آغاز کردند به نظر شما یک نتیجه و تاثیر 15 اکتبر چه بود؟ آیا تاثیری گذاشت بر حرکت مردم و اون هم جهانی شدنش؟

پاسخ: ببینید. واقعیت اینه که در 15 اکتبر مردم در بیش از 1000 شهر بر علیه بیکاری و فقر و فلاکتی که این سیستم بر اون ها تحمیل کرده به اعتراض برخاستند و با اشغال کنندگان وال استریت اعلام همبستگی کردند. همین که خوب در یک روز در چنین تعداد کثیری از شهرهای کشورهای مختلف جهان مردم در اعتراض به سرمایه داری به خیابان می آیند و همبستگی خودشون را با حرکتی که در نیویورک شروع شده اعلام می کنند این خودش یک موفقیت غیر قابل انکاره. به هر حال این واقعیتیه که یک چنین موفقیتی که از چنین حرکت وسیع و بزرگی ناشی می شه خودش یک نور امید میده به زحمتکش ها و می تابانه به دل زحمتکش ها و تمام اون تبلیغات دستگاه ها و رسانه های امپریالیستی را که صبح تا شب دارند واقعیت های واقعا زشت و ظالمانه سیستم را انکار می کنند و شب را روز جلوه می دهند و این را به خصوص با دمیدن بر فردیت در مقابل کار تشکیلاتی و همبستگی مبارزاتی سد ایجاد می کنند را خوب باش مقابله می کنه . در این که شکی نیست آن هم به خصوص باید توجه داشته باشیم که تو شرایطی که بدون متشکل شدن مثلا کارگر ها و بدون سازمان یابی واقعا مردم ستمدیده اصلا امکان پیروزی بر این قدرت متشکل و مسلح سرمایه داران وجود نداره یک چنین حرکت هائی که در چنین ابعادی وسعت پیدا می کنه امید میده، گرایش به کار را در این زمینه ها تشویق می کنه.

می پرسید که آیا چنین حرکاتی مثلا تاثیری داشته؟ خوب من باید تاکید کنم که اصلا تاثیرات بزرگی تا کنون داشته حالا آینده اش را که بعد مشخص میشه و باید دید. ولی یک نکته مهمی که باید بش اشاره کنم اینه که تجربه نشان داده ، تجربه مبارزات مردمی که هر جا و هر وقت این داغ لعنت خورده ها به قول معروف بپا خاستند و فریاد اعتراض و انقلاب سر داده اند و نظم موجود را به مصاف طلبیده اند همان موقع و در همان جا ها و در همان زمان ها مردم ستمدیده نفس راحت تری توانستند بکشند و بالاخره یک بخش بیشتری از دسترنج شون را از حلقوم سرمایه دار ها بیرون کشیدند چون اصلا بدون مبارزه که آن ها هر روز دارند فشار را بیشتر می کنند و اگر مقاومت و مبارزه نباشه اون ها دست بر نمی دارند ، هر روز یک بازی جدیدی در می آورند. بنابراین در اثر گذاری این مبارزات چه بر روی دشمن و چه بر روی جوانان و چه بر روی مردم اصلا نباید شک کرد. اما خوب اگر کسی فکر کنه و یا چنین انتظاری داشته باشد که مثلا یک حرکت آن هم در این سطح با یک چنین حرکتی در این سطح می تونه مثلا از شر سرمایه داری اون هم به عنوان عامل اصلی همه بدبختی ها در عصر ما خلاص بشه خوب معلومه که یک چنین نظری نمی توانه واقعیت ها را درست ببینه و یک چنین تصوری از این حرکت داشتن خودش اشتباه است نه خود این حرکت هائی که داره میشه. این حرکت ها در اون محدوده ای که داره میشه که باید شناختش و ارج بش گذاشت؛ تاثیرات مثبتی گذاشته. یکی دیگه هم این که واقعا اگر همین الان در رابطه با همین سئوالی که کردید خوب الان می دانید که تو نیویورک سرده و برف آمده ولی علیرغم این ، این ها اشغال کنندگان وال استریت تو چادر هاشون باقی مانده اند و هنوز به حرکتشان ادامه می دهند. از اون گذشته در اوکلند که یکی از بنادر مهم آمریکاست مردم در پاسخ به خشونت های پلیس خیلی مبارزات اعتراضی بزرگی را شکل دادند و نکته دیگری هم که باید بش توجه کرد اینه که در لحظه کنونی اون کسانی که این حرکت را مثبت ارزیابی می کنند اون چیزی که برایشون اهمیت دارد تقویت این حرکت باید باشه تا بتوانند تداوم آن را امکان پذیر کنند و بدون شک در تداومش با دستاوردهای خیلی بیشتری هم مواجه بشوند.

سئوال: بله خشونتی که آمریکا در پنجمین بندر بزرگ آمریکا نشان داد میشه گفت که تقریبا تو این دو ماه بیسابقه بود. راجع به 15 اکتبر گفتید در این 15 اکتبر شهر های اروپائی هم حرکت های زیادی داشتند ، لندن، مادرید، رم، بروکسل ، لاهه و بزرگترین آن ها در رم پایتخت ایتالیا بود که حدود ۲۰۰ هزار نفر شرکت کردند به نظر شما آیا این ختم این جریان بزرگ جهانیه و یا می توانه ادامه دار باشه؟

پاسخ: نه ختمش نیست . البته خوب در همه کشور ها فرق داشته مثلا در ایتالیا ۲۰۰ هزار نفر در رم واقعا آمده اند تو خیابان. اعتراض، خیلی بزرگ بوده در مثلا توکیو جمعیت کمتری آمده به هر حال هر کشوری با توجه به موقعیت مبارزاتی مردم و سطح تشکل و آگاهی و موقعیتی که دشمن برای مردم درست کرده ما با این اعتراضات مواجه بودیم. به نظر من هنوز هم در شهر های مختلف هنوز هم همبستگی با جنبش اشغال وال استریت ادامه داره و مثلا در همین لندن هنوز ادامه داره و به خصوص این را باید توجه کرد که حالا اگر این انگیزه ای بشه برای این که تو خود هر کدام از این کشور ها مبارزه اوج بگیره و مسیر دیگه ای بگیره ، خوب اون یک بحث دیگه است ولی اگر در همبستگی با وال استریت باشه تا وقتی که اون وال استریت خودش حضور داره و هنوز هم پیش می ره بدون شک هم ضرورت همبستگی باش وجود خواهد داشت و هم خود همبستگی را در این جا و اون جا به شکل های مختلف شاهد خواهیم بود.

سئوال: بله رسیدیم به شعار "۹۹ درصد" ی ها که بیشتر یک شعار طبقاتی است. ریشه این رو شما چگونه می بینید وقتی که این شعار جهانی میشه و اعلام میشه که یک درصد از کل جهان ۴۲ درصد ثروت را در اختیار گرفته این را شما چگونه تعبیر می کنید و آیا میشه گفت که واقعا مبارزه طبقاتی به اوجش رسیده ؟

پاسخ: نه. مبارزه طبقاتی به اوجش رسیدن معنای خاص خودش را داره. از اینکه مردم از این بحران از این نظام و ازسیاست های این سیستم به تنگ آمده اند و در این جا و آن جا به اعتراض برخاسته اند هنوز ما نمی توانیم بگیم که مبارزه طبقاتی به اوجش رسیده امیدواریم که این روز را ببینیم و امیدواریم که چنین بشه ولی اون چه که شده هنوز یک گام کوچکی یه در (مسیر) اون چیزی که باید بشه. در نتیجه چنین برداشتی ازش نباید کرد. به نظر من باید حرکتی را که شده اگر نمی خواهیم که بعدا دچار مشکل بشویم در همان قد و قواره ای که وجود داره شناخت، ارزش اش را فهمید و در ابعادش اغراق نکرد. نه به نظر من هنوز خیلی راه داریم تا به این نظری که مبارزه طبقاتی به اوجش رسیده برسیم.

سئوال: تعدادی در این رابطه می گن که جنبش وال استریت را تصرف کنیم از منظر یک جنبش اجتماعی فاقد رهبریه بنابراین تداوم اون با بحران روبرو میشه و یکی از بزرگترین به اصطلاح دغدغه های این جنبش می توانه آلترناتیو این جنبش باشه. به نظر شما چه رابطه ای میشه پیدا کرد راجع به این جنبش و احتمالا آلترناتیوی که هست یا نیست؟

پاسخ: ببینید. این که این نظر که مطرح می کنه که هر جنبش اجتماعی بدون رهبری به ادامه کاری قادر نخواهد بود و بالاخره در جائی می ایسته این حرف غلطی نیست ، حرف درستی ست. ولی بگذارید از جنبه کلی اول این مساله را تجزیه و تحلیل کنیم. این واقعیتی هست که نباید آن را نادیده گرفت چرا که بالاخره حاصل تجربیات ناشی از مبارزات تا کنونی کارگران و ستمدیده گانه. تجربه نشان داده که اعتراضات و جنبش های خود به خودی و فاقد رهبری با همه دستاوردهای انکار ناپذیری که دارند اما قادر به رهائی مردم مثلا کارگران و توده ها ی ستمدیده از سلطه دشمنانشان نیستند چون بالاخره اون دشمنان هم نیرو هایشان را خوب سازمان دادند و هم متمرکز این نیرو ها را رهبری و هدایت می کنند از این جاست که واقعا همین بحثه که ضرورت سازماندهی و تشکل را اون قدر اهمیت پیدا می کنه برای نیرو های انقلابی و می دانیم که بالاخره رهبری هم با سازمان و تشکل معنا پیدا می کنه یعنی اگر قراره حرکتی رهبری داشته باشه باید قبل از هر چیزی یک حدی از تشکل و سازماندهی رسیده باشه و نیاز داره به این اصولا همین تشکله که اون رهبری را معنا می دهه و اون را قادر می کنه که اون انرژی های پراکنده را در یک مسیر واحدی به حرکت در بیاورد و به هر حال قدرت دو چندان بگیره. از سوی دیگه ما اگر به این نکته هم توجه کنیم که ما تو شرایطی زندگی می کنیم که سیستم سرمایه داری در همه جهان سیطره پیدا کرده و خوب این نظام هم با سرکوب خواست ها و مطالبات مردمه که زمینه بروز یک چنین جنبش هائی را فراهم می کنه ، اون موقع می بینیم که در این سیستم و در این شرایط چقدر سرمایه دار ها به تشکل و سازمان اهمیت می دهند و واقعا از هیچ امکانی برای سازماندهی نیرو های طرفدار خودشون به ویژه نیرو های سرکوبشون باز نمی مانند خوب تو چنین شرایطی خوب معلومه که تشکل ستمدیده گان، ستم کشان برای تحقق مطالبات شان چقدر اهمیت داره. شما نگاه کنید ببینید همین جمهوری اسلامی چقدر خرج این نیروی سرکوبش میکنه و هر روز به قول خودش با رزمایش هائی که می گذاره آن را آزمایش می کنه مثلا رزمایش می گذاره که یک عده ای دارند شعار کار می دهند و علیه بیکاری شعار می دهند بعد یک عده می ریزند آن ها را می زنند سرکوب می کنند این خودش را داره برای تظاهرات ها و مبارزاتی که همین مردم گرسنه بدون شک بش متوسل میشوند خودش را آماده می کنه بنابراین خوب با این تاکیدات روشنه که بدون رهبری که با سازمان و تشکل هم معنا پیدا می کنه جنبش های اجتماعی قادر به رسیدن به همه اون مطالبات خودشون نیستند و نخواهند بود و هم |ین هم وظیفه سازماندهی توده ها و ایجاد یک سازمان رهبری کننده را که بتوانه مبارزات اون ها را به درستی پیش ببره را با برجستگی در مقابل هر نیروی انقلابی قرار می دهد .اما توجه به این قضیه و گام برداشتن در جهت اون اتفاقا یکی از اون مهمترین مسائلی است که از این بحث بالا حاصل میشه و به خصوص هم باید توجه کنیم که مثل اینکه یک عده ای حالا ما شاهدیم که با تکیه بر این که مثلا این حرکت رهبری نداره آلترناتیو نداره و سترونی چنین حرکت هائی و یک چنین جنبش هائی را فوری فریاد می زنند و بعد هم در این پوشش پاسیفیزم خودشون را توجیه می کنند و بروی خودشون هم نمی آورند که خوب این همه دستاوردهای ارزشمندی که این مبارزات داره خود این دستاورد ها اساسا باعث هموار شدن راهی میشه که مردم بیشتر در اون متشکل بشوند و اون رهبری را به وجود بیاورند .حالا اگر برگردیم به این مثلا جنبش وال استریت و این نظر را در بستر همین چیزی که اتفاق افتاده نگاه کنیم مثلا می بینیم من خودم در جائی شاهد بودم و مثلا با یک چنین نظری مواجه شدم که می گفت چون (این حرکت ها) رهبری نداره پس به جائی هم نمی رسه همان چیزی که در سئوال شما هم روش مثلا تاکید می کنید. این شیوه نگرش به رویدادهای اجتماعی که اتفاقا ما تو همین خیزش سال 88 هم در کشور خودمان شاهدش بودیم که یک عده ای با توجه به این که حرکت را فاقد رهبری می دانستند اصولا شکست اش را اعلام می کردند و بعد هم ناامیدی شون را از اون نشون می دادند. یک چنین درکی قادر به درک واقعیت چگونگی اون پروسه ای که اون رهبری مورد نظر در بستر اون قراره شکل بگیره نیست و بالاخره هم متوجه نیست که اون رهبری باید از یک جائی بالاخره این حرکات به یک جائی می رسند و از یک جائی باید یک چنین رهبری از توش بیاد بیرون دیگه و باید اتفاقا این حرکات را یک نیروی انقلابی بستری بکنه و فعالانه توش شرکت بکنه تا بتوانه کم کم شرایط را برای اون چیزی که می خواهد آماده بکنه. بعد مهمتر از اون وقتی که ما به یک حرکت اجتماعی می پردازیم اهداف حداکثری مون را نباید فوری بگذاریم مقابل یک چنین رویداد هائی و بعد هم وقتی که خوب این رویدادها از حرکت باز می مانند با قیافه حق به جانب بگیم که ما که گفتیم این این جوریه مثلا اگر کسی فکر می کنه که مثلا یک عده ای جمع شدند در نیویورک و یک پارکی را گرفته اند و چادر زده اند و اعتراض می کنند و در شهر های مختلف یک حرکتی را باعث شدن حالا این ها قراره سلطه امپریالیسم آمریکا را بندازند و مثلا یک نظام خیلی بهتری حالا هر کس با تصور خودش یا سوسیالیسم و یا هر کس هر چی فکر می کنه بر قرار کنن خوب این نمی شه خوب معلومه بعد اش هم می توانه نتیجه بگیره که من گفتم. در حالی که نباید به مسائل این جوری نگاه کرد باید فهمید که جنبش ها چرا شکل می گیرند و چطوری به پیش می روند و ازشون درس گرفت و اساسا باید متوجه بشویم که همین جویبار های اعتراض و مبارزه است که بالاخره به اون سیلی که قراره همه ظلم و ستم سرمایه داری را از بین ببره منجر خواهد شد. حالا اگر برگردم به همین جنبش وال استریت ممکنه که فردا این حرکت از حرکت باز بمانه ولی همین که تاکنون و در همین مدت دو ماهه توانسته در دژ سرمایه داری جهان یک تکانی ایجاد بکنه خودش خیلی مثبته و نباید اهمیت اش را واقعا کم جلوه داد و یا در نظر نگرفت. خوب همان طور که اشاره هم کردید در همین چند روز تظاهرات حامیان این جنبش در اوکلند که یکی از مهمترین بنادر آمریکاست تمام فعالیت های اقتصادی و بندری را فلج کرد و به خاطر سرکوبگری های پلیس و در اعتراض به سرکوبگری پلیس هم تظاهرات سراسری شکل گرفت که هزاران نفر توش شرکت کردند. بعد هم منابع خبری دولت آمریکا خودشون اعلام کردند که در این تظاهرات سراسری حداقل 18 درصد از معلمین فعالانه شرکت داشتند خوب این خودش یک دستاورد خیلی بزرگ و مهمیه اون هم در کشوری که با توجه به همه ترفند هایی که طبقه حاکمه بکار برده واقعا چه بی تحرکی ای هست و مبارزه سیاسی چقدر ضعیفه! قبلا هم گفتم باز هم تاکید می کنم این حرکاتی که میشه را باید در همان حدی که هستند شناخت در ابعاد شون و در تاثیرات شون نباید اغراق کرد در همان حال هم نباید نکات قوت شان را ندید و یا حتی نقاط ضعفشون را نادیده گرفت باید همه این نقاط ضعف و قدرت را شناخت و بعد با تاکید بر ضرورت رهبری و تشکل جهت پیشرفت بیشتر یک چنین جنبش هائی واقعا حرکت کرد با هر گونه شیفتگی و سر فرود آوردن در مقابل جنبش های خود به خودی و خود انگیخته هم مبارزه کرد ولی نباید اجازه داد که کمبود ها و نارسائی هائی که به هر حال در هر حرکت توده ای وجود داره دستاویزی بشه برای لاپوشانی پاسیفیزم و یا اشاعه پاسیفیزم . بالاخره وقتی که یک حرکت مترقی بر علیه نظام بلند میشه بر علیه دشمنان رنگارنگ مردم شکل می گیره وظیفه یک نیروی و یک فرد انقلابی اینه که سعی کنه توش شرکت کنه جنبه های مثبت اون حرکت را تقویت بکنه تا بشه که اون حرکت، بطور ریشه ای تری سیستم موجود را هدف قرار بده . این را هم تاکید کنم که وقتی اندیشه های گوناگون و افرادی با مواضع سیاسی مختلف دور هم جمع می شوند و یک حرکتی را شکل می دهند روشنه که اون آلترناتیو مورد نظر اینجا جاش خالیه و خود اون هائی هم که این حرکت را کردند من ندیدم جائی که مثلا اون جور آلترناتیو... نه اینکه نیست تو شون کسانی که مثلا بگویند سوسیالیسم ولی در مجموع چنین چیزی را نگفتن. خوب این چیزیه که باید تلاش کرد و باید همان طور که گفتم به تدریج این ها را در عمل شرکت کرد توش و بعد تصحیح کرد.

سئوال: بله خیلی ممنون به پایان برنامه داریم می رسیم و دو سئوال هم از شنوندگان هست یکی مربوط به وال استریت هست و یکی مربوط به مساله ایرانه ، اگر شما وقت دارید بلافاصله این سئوالات را خیلی سریع داشته باشیم

پاسخ: من در اختیار تان هستم.

سئوال: بله شنونده ای می گفت که با توجه به فاصله 3 برابری حداقل دستمزد کارگران با نرخ خط فقر که در ایران هست چرا حرکتی در ایران و در رابطه با همین وال استریت و 99 درصدی ها شکل نگرفت؟

پاسخ: ببینید. اولا وقتی که یک حرکتی می خواهد شکل بگیره این را فقط اون فقر و فلاکت مردم نیست که تعیین می کنه شرایط سیاسی هم هست. مردم ایران با یک دیکتاتوری عریان و واقعا لجام گسیخته طرف اند که هر صدای اعتراضی را هر تشکلی را هر نوع واقعا تلاش برای هم فکری را وحشیانه سرکوب می کنه. مثلا همین چند روز پیش فکر کنم همین ماه بود یک عده ای از کارگران را محکوم کردند و یکی از جرم های این ها این بوده که این ها تلاش کردند که با همدیگر جمع بشوند با همدیگر هم فکری بکنند. یعنی بطور واضح این رژیم اعلام می کنه که من با هر نوع تشکل و هر نوع تجمع مخالفم و اجازه نمی دهم و خوب در یک چنین شرایطی نمی شه انتظار داشت تا یک حرکتی مثلا به فرض حالا وال استریت که در این ابعاد نیست، حتی در کشورهای عربی یک چنین اتفاقی افتاده ما فوری در اونجا شاهدش باشیم. از سوی دیگه وقتی که ما به کشور خودم برگردیم و نگاه بکنیم ما می بینیم که دو سال پیش این مردم بلند شدند و واقعا برای مدتی طولانی یعنی چند ماه اون صحنه های حیرت انگیز را خلق کردند اون حرکت ها را خلق کردند به خصوص در روز 6 دی که مصادف بود با عاشورا اون برخورد های واقعا قهرمانانه را با ماشین سرکوب کردند و گاه واقعا به نفس اش انداختند خوب معلومه که بعد از سرکوب و بعد از این همه کشتن ها بعد از اون زندان ها بعد از اون دستگیری ها بعد از به هر حال این خروج یک سری جوان ها از ایران نمی توانیم فوری انتظار داشته باشیم که فورا دو باره یک چنین جنبشی شکل بگیره. جنبش برای اینکه شکل بگیره به یک الزاماتی احتیاج داره که خوب زمان می بره تا اون الزامات همه در کنار هم قرار بگیره و شرایط را برای خیزش آماده بکنه.

سئوال: بله. سئوال دوم خودش فکر کنم بحث طولانی ای را می طلبه ولی چون این شنونده خواستند من فقط می پرسم وقت خیلی کمی هم داریم. احتمال حمله نظامی به ایران این شنونده می خواستند از نظر شما بپرسند و ببینند که چه فکر می کنید؟

پاسخ: روابط جمهوری اسلامی با غرب در تنش است. و به هر حال اون چیزی که در ظاهر دیده میشه اینه. ولی اگر در باطن مسئله برویم و هیاهو های تبلیغاتی را کنار بگذاریم اون چیزی که در 32 سال گذشته این رژیم را حفظ کرده اتفاقا حمایت های غرب بوده. اون چه که جمهوری اسلامی به عنوان شیطان بزرگ هر روز در مطبوعاتش می کوبدش در عمل و در واقع فرشته رحمتش بوده . ولی این را هم تاکید کنم که هر موقع همان طور که ما در عراق دیدیم و همان طورکه در برخورد با افغانستان دیدیم وقتی غرب از رژیمی حمایت می کنه این یک حمایت ابدی نیست هر لحظه که منافع غرب ایجاب بکنه و یا سیاست هاش تغییر بکنه ممکنه برخوردش هم عوض بشه. ولی اون چیزی که امروزه من می بینم بیشتر تبلیغاته. فشار هائی می آورند تا امتیازات بیشتری بگیرند خطوط خودشون را پیش ببرند ولی این تبلیغات این نیست که مثلا یکبار هم فردا شاهد یک اتفاقاتی نباشیم. ولی الان مثلا به فرض میگم در اخبار اخیر آمده که اسرائیلی ها خیلی مصر هستند که حمله کنند به ایران. تو همین موقع که می گفتند نخست وزیر و وزیر دفاع خواهان حمله هستند و گفتند هر دفعه ما باید اجازه داشته باشیم که هر لحظه حمله بکنیم وزیر خارجه اسرائیل اعلام کرد که اکثر بحث هائی که در رابطه با حمله اسرائیل به ایران میشه تبلیغاته. در نتیجه ما باید روند های عینی که در جامعه جاریه در روابط دولت ها و در سطح جهانی بین امیریالیست ها و جمهوری اسلامی جاریه را در نظر بگیریم تبلیغات را بگذاریم کنار واقعیت اینه که خود قدرت بزرگی مثلا امپریالیسم آمریکا همواره در نظراتی که بطور رسمی ارائه می کنه روشن میگه که ما خواهان تغییر سیاست های جمهوری اسلامی هستیم و نه تغییر خود رژیم . نمی دونم چقدر وقت دارم ولی فکر می کنم تا این حد یک حدی پاسخ داده باشم.

سئوال: بله . خیلی ممنون. ما چهار دقیقه وقت داریم . تشکر می کنم از شما رفیق سنجری و اگر صحبت پایانی دارید یکی دو دقیقه در خدمت شما هستیم؟

پاسخ: فرصت نشد مثلا به جنبه های مختلف این حرکت وال استریت که واقعا ابتکار و تجربه با ارزشیه بپردازیم مثلا به مورد میکروفون انسانی ببخشید به بلندگوی انسانی چون می دانید که پلیس نیویورک اعلام کرده که شما حق ندارید بلندگو داشته باشید در نتیجه اون جا که یکی صحبت می خواهد بکنه تو اون جمع تا حرف می زنه بقیه تکرار می کنند تا جمعیت دورتر اون رو بشنوه. یا واقعا حمایتی که داره از این حرکت در نیویورک میشه مثلا مغازه هائی که هر روز دارند غذا می برند و می دهند به این مردم این مردمی که اون جا چادر زدند برایشون غذا می برند مثلا پیتزائی هست که یک دفعه شبی 10 تا 15 تا پیتزا درست می کنه می بره می ده و یا مغازه های مختلف هر کدوم. یعنی این نشون میده که این حرکت یک نوع حمایت مردمی را در پشت خودش داره و در یک زمینه مادی ای شکل گرفته که واقعا مردم هم از سیاست های طبقه حاکمه و از برنامه های این طبقات و اجحافات طبقه حاکمه و به هر حال این وضعی که نظام سرمایه داری ایجاد کرده به تنگ آمده اند . فکر می کنم که دیگه وقتی نباشه که بیشتر از این بخواهم صحبت بکنم .

سئوال: نه دیگه وقتی نیست تا زمان دیگر که مجددا شما را به همراه داشته باشیم.

پاسخ: به هر حال از شما سپاسگزارم که این فرصت را دادید و از شنوندگان عزیزتون که حوصله کردند و به این حرفها گوش دادند ، امیدوارم که من توانسته باشم پاسخگوی سئوالات شما و شنوندگانتون باشم.

رادیو همراه: خواهش می کنم. بدرود.

پاسخ چریکهای فدائی خلق ایران به 12 پرسش نشریه آرش

2011-12-14T23:21:00.000-05:00

به نقل از: پیام فدایی، ارگان چریکهای فدایی خلق ایران

شماره 149 ، آبان ماه 1390

توضیح پیام فدایی: آن چه در زیر به نظر خوانندگان می رسد پاسخ چریکهای فدایی خلق ایران به 12 پرسش نشریه "آرش" در ارتباط با مسایل کارگران تحت ستم در ایران و جنبش کارگری در ایران است که در اکتبر 2011 برای اولین بار در شماره 107 نشریه فوق به چاپ رسیده است.

سئوال: پراکندگی و ضعف تشکیلاتی جنبش کارگری ایران محصول چه عواملی است؟ بعضی ها ، رژیم های دیکتاتوری هاری را که هر نوع تشکل مستقل را سرکوب می کنند ، علت اصلی می دانند و بعضی ها رفرمیسم و سازشکاری ، و بعضی های دیگر ، چپ روی های فعالان کارگری و چپ را ، شما چه نظری دارید؟ ویژگی های اقتصادی ایران و مخصوصاً نقش دولت رانت خوار نفتی را در این میان چگونه ارزیابی می کنید؟ برای بیرون آمدن از این پراکندگی چه باید کرد و از چه راه کارها و از چه نوع سازماندهی باید بهره جست؟ ...

پاسخ: به نظر می آید که در اینجا بحث بر سر تشکل های صنفی طبقه کارکر است که ما نیز در بحث خود به این موضوع می پردازیم. بی شک عوامل مختلفی در پراکندگی تشکیلاتی ای که امروز کارگران ما با آن مواجهند نقش داشته اند، اما اساس مساله همانا سلطه دیکتاتوری لجام گسیخته ای است که از حدود 90 سال پیش تا کنون شکل حکومتی در ایران بوده است. این دیکتاتوری با سلطه امپریالیستی در آمیخته و اساسا شکل اعمال آن سلطه می باشد. بنابراین، درعین حال که در یک بحث همه جانبه باید همه اثراتی که وابستگی اقتصاد ایران به سیستم جهانی امپریالیستی در جامعه ایران و مشخصاً در ارتباط با طبقه کارگر بوجود آورده است در نظر گرفته شود، و حتی ضروری است که به سطح تکامل تاریخی اقتصاد سرمایه داری حاکم بر کشور و اقتصاد تک محصولی متکی بر صدور نفت که به دولت در اقتصاد نقش فائقه داده و عملا آنرا به بزرگترین کارفرمای کشور تبدیل کرده نیز توجه نمود، اما در هر حال لازم است، همواره روی سلطه دیکتاتوری در ایران به مثابه عامل اصلی ممانعت از هر گونه تشکل و مشخصاً تشکل کارگری تاکید شود.

دیکتاتوری حاکم بر ایران که با کودتای انگلیسی سید ضیاء و رضا خان در سال 1299 آغاز شده در حدود 90 سال گذشته به هر وسیله ای متوسل گشته است تا از تشکل طبقه کارگر- البته نه تنها کارگران- در هر سطحی و به هر شکلی جلوگیری نماید. از زمان سرکوب های ددمنشانه رضا شاه و قانون سیاه 1310 اش که نه تنها هر تلاش آزادیخواهانه بلکه هر ندای حق طلبانه صنفی را نیز اقدام علیه امنیت کشور قلمداد می کرد تا به امروز که جمهوری اسلامی با وقاحت تمام در جلو چشم همگان می کوشد تا زبان فعالین کارگری را ببرد، کارگران ما همواره با استبدادی خونین و خفقانی سنگین مواجه بوده اند. در این فاصله همواره سلطه دیکتاتوری در جامعه ایران بوده است که با سرکوب خونین تلاش های کارگران برای سازمان یابی و تشکل های کارگری، فقدان سازمان و پراکندگی را به صفت ممیزه مبارزات کارگری تبدیل نموده است. چه رضا شاه و چه پسرش محمد رضا شاه و چه فرزند خلفشان جمهوری اسلامی در طی حاکمیت خود با پیشبرد یک سیاست واحد که همانا سرکوب توده های مردم بوده، امکان متشکل شدن را از کارگران ما سلب کرده اند. جالب است که در این فاصله هر زمان که در سلطه این دیکتاتوری ها شکاف ایجاد شده، ما شاهد شکل گیری تشکل های مختلف کارگری بوده ایم. مثال های برجسته این امر را می توان در فرار رضا شاه در شهریور 1320 نشان داد. با دگرگونی بزرگی که این امر در فضای سیاسی کشور ایجاد نمود، سندیکا ها و اتحادیه های کارگری و احزاب سیاسی شکل گرفتند. درطی 12 سال تا کودتای 28 مرداد، حتی "شورای متحده مرکزی اتحادیه های کارگری" اعلام موجودیت نمود و گسترش مبارزات کارگری به آن جا رسید که در اول ماه مه سال 1325، هزاران کارگر در تظاهرات روز جهانی کارگر شرکت نمودند.

با کودتای 28 مرداد، اختناق دوباره بر جامعه حاکم شد و به تدریج هر صدائی در گلو خفه گشت، وضعی که تا انقلاب سال های 1356 و 1357 ادامه داشت. سد دیکتاتوری با انقلاب توده ها یک بار دیگر شکسته شد، و تلاش های کارگران برای متشکل شدن به طورجهش وار شدت یافت. در این دوره تشکل هائی تحت عنوان شوراهای کارگری (که بیشتر نهاد هائی صنفی بودند) شکل گرفتند. آن ها البته عمر کوتاهی داشتند، چرا که جمهوری اسلامی که اساساً برای سرکوب انقلاب توده ها توسط امپریالیست ها بر سر کار آورده شده بود، وقتی خود را به حد کافی سازماندهی کرد، این شورا های کارگری نیز در جریان حمله سراسری این رژیم به مردم ایران، سرکوب و نابود شدند. جمهوری اسلامی کارگران پیشرو عضو آن تشکل های صنفی را تا جائی که توانست بیکار کرد، به زندان انداخت و یا به قتل رساند.

بنابراین تجربه سال های طولانی مبارزات کارگران در کشور ما نشان می دهد که عامل اصلی پراکندگی و ضعف تشکیلاتی جنبش کارگری ایران در کجا قرار دارد. کسانی که این عامل اصلی را نادیده گرفته و عوامل فرعی مثلاً کم تجربگی کارگران ما در زمینه ایجاد تشکل های صنفی خود را عمده می کنند متوجه نیستند که حتی خود این عامل فرعی محصول سلطه طولانی دیکتاتوری در جامعه ماست. در حالی که وقتی که بپذیریم که دیکتاتوری عامل اصلی پراکندگی صفوف کارگران می باشد، قادر خواهیم شد انرژی های انقلابی را در جهت درستی بکار گرفته و راه غلبه بر این معضل را که تنها در جریان مبارزه آگاهانه با سلطه دیکتاتوری حاکم با جهت گیری از بین بردن سیستم سرمایه داری وابسته در ایران امکان پذیر است، هموار سازیم.

در بخش دیگری از این سئوال مطرح گشته که برخی افراد و یا جریانات مشکل اصلی عدم سازمان یابی کارگران را در "رفرمیسم و سازشکاری و بعضی های دیگر چپ روی های فعالان کارگری" قلمداد می نمایند. با توجه به توضیحات بالا ، روشن است که چنین جریاناتی اساسا درکی از واقعیت مبارزه طبقه کارگر در ایران ندارند. چون اولا این پراکندگی مشکل صرفا امروز و یا یک مقطع نبوده و نیست که آن را به عواملی نظیر سازشکاری و چپ روی و غیره نسبت داد. این امر همانطور که نشان داده شد، یک معضل تاریخی است که با پروسه تحکیم سلطه امپریالیسم بعد از روی کار آورده شدن رضا خان و تبدیل ایران به یک جامعه نو مستعمره، همزاد می باشد، به همین دلیل هم این معضل با تاریخ 9 دهه اخیر تنیده شده است. ثانیا اگر منظور نفوذ سازمان های سیاسی در جنبش کارگری است، این فاکتور نیز در طول سالیان طولانی، به عنوان امری مقطعی و غیر دائم بوده و همواره با سرکوب آن سازمان ها نفوذ آن ها هم عملا رنگ باخته، در حالی که معضل پراکندگی همچنان باقی مانده است. ثالثا در دوران سیاه و طولانی سلطه جمهوری اسلامی، نه "چپ ها" و نه هیچ نیروی سیاسی مردمی دیگر سال هاست که از آن حد از نفوذ در صفوف کارگران برخوردار نبوده و نیستند که سیاست های آنها و "چپ روی" ها و "راست روی" هایشان باعث چنین درد مزمنی شده باشد. البته در یک بررسی مشخص به خصوص در رابطه با یک دوره مشخص که سازمان های سیاسی از نفوذ قابل توجهی در سطح جامعه برخوردار بوده اند و تا حدی بر مبارزات طبقه کارگر تاثیر داشتند، باید تاثیرات سیاست های آن ها و بویژه تاثیرات مخرب روش های اپورتونیستی پیشنهادی برخی ار آن ها را مورد توجه قرار داد. اما توجه به این امر و بررسی آن یک چیز است و این که "بعضی" ها بودن توجه به شرایط واقعی مبارزه طبقه کارگر در ایران چنین عواملی را باعث پراکندگی حاکم بر صفوف کارگران قلمداد کرده و آب تطهیر بر دنائت های سرکوبگرانه دیکتاتوری حاکم می ریزند، چیز دیگری.

از آن جا که پاسخ به بقیه پرسش هائی که در همین یک سئوال طرح شده این جواب را طولانی تر از آن چه که باید باشد می کند، به بقیه موارد این سئوال بطور خلاصه می پردازیم. اولا همان طور که در بالا توضیح دادیم یکی از ویژگی های اقتصاد ایران نقشی است که تولید و صدور نفت به اقتصاد کشور داده است. امری که باعث شده تا بخش بزرگی از اقتصاد در دست دولت متمرکز گشته و دولت خود به عنوان بزرگترین سرمایه دار و کار فرما در مقابل کارگران قرار گیرد. واضح است که این کارفرما خود بخشی از ماشین سرکوب بوده و مخالف هر گونه سازمان یابی کارگران می باشد و منافع خود را در آن می بیند که کارگران پراکنده و بی تشکیلات مانده و گوش به فرمان باشند. به طور کلی، در شرایط زمامداری حکومتی که هر گونه مبارزه کارگران حتی برای دستمزد و بهبود شرایط کارشان را رسما به مثابه یک "خطر امنیتی" برای کل نظامش تلقی و با این بهانه آن را سرکوب می کند، امر سازمان یابی کارگران با موانع بسیار بزرگی روبروست.

بخش آخر سئوال این است که "برای بیرون آمدن از این پراکندگی چه باید کرد و از چه راه کارها و از چه نوع سازماندهی باید بهره جست؟"

اگر بپذیریم که مانع اصلی سازمان یابی کارگران سلطه دیکتاتوری است، پس بطور طبیعی مبرم ترین کار برای فائق آمدن بر این معضل شکاف انداختن در سد این دیکتاتوری می باشد. مسلم است که چنین کاری با رشد و گسترش مبارزات توده ای امکان پذیر است. اما جائی که بحث بر سر وظیفه نیروهای روشنفکر (طبیعتاً روشنفکران انقلابی) است، همه بحث باید روی این موضوع متمرکز شود که این روشنفکران خود چگونه می توانند متشکل شوند تا بتوانند در جریان عمل انقلابی در تضعیف دیکتاتوری، در هر چه بیشتر جاری کردن مبارزات طبقه کارگر و دیگر توده های ستمدیده ایران و به عبارت دیگر در شکاف انداختن در سد دیکتاتوری موجود نقش آگاهانه ای ایفاء کنند. تجربیات تا کنونی نشان داده اند که در شرایط سلطه دیکتاتوری خشن حاکم بر جامعه ایران، روشنفکران انقلابی تنها و تنها در جریان پیشبرد یک مبارزه مسلحانه بر علیه رژیم است که می توانند تشکیلاتی انقلابی بوجود آورده و خود را به عنوان مدافع طبقه کارگر به این طبقه بشناسانند. چنین مبارزه ای می تواند با درس گیری از تجارب گذشته در اقصی نقاط ایران در جهت آزاد سازی مناطق برپا شود. در حال حاضر توازن قوا بین کارگران و سرمایه داران و رژیم حامی آن ها شدیداً به نفع دومی ها ست. تنها با قدرت گیری نیروهای انقلابی و در جریان بردن آگاهی به میان کارگران و کوشش در ایجاد رابطه سازمانی با آنان است که توازن قوا می تواند به تدریج به نفع کارگران تغییر یافته و شرایط برای متشکل شدن کارگران فراهم گردد.

سئوال: مبارزات خود انگیخته کارگران ایران برای دفاع از حق شان و مقابله با تهاجم دائمی رژیم و برای متشکل شدن را چگونه ارزیابی می کنید؟ اعتصابات ، تحصن ها ، راهپیمایی ها و جمع شدن هایشان در مقابل مراکز و نهادهای مختلف دولتی چقدر چشمگیر و اثرگذار اند؟

پاسخ: این مبارزات، پاسخ کارگران به شرایط بسیار دشوار و سختی است که بورژوازی ایران و رژیم جمهوری اسلامی اش برای طبقه کارگر ایجاد نموده است. اعتصابات و مبارزاتی که در سال های اخیر با گستردگی تمام در سطح جامعه جاری بوده اند، اساسا یکی از مشخصه های سیمای سیاسی کشور را شکل داده اند. با این وجود باید اذعان کرد که علیرغم گستردگی این مبارزات در سطح کشور و رشد روز افزون آن ها، خصلت اساسی مبارزات کارگران ما بی سازمانی و پراکندگی آن ها می باشد، امری که امکان نمی دهد نیروی اعتراض کارگران به مثابه نیروئی واحد عرض اندام کرده و به تحقق مطالبات کارگران شتاب بخشد. درست همین پراکندگی، علیرغم کثرت اعتصابات کارگری به خصوص در دهه اخیر، باعث شده که این اعتصابات آن طور که باید با برجستگی لازم مورد توجه همگان قرار نگیرد. البته کارگران در بطن مبارزات خود به ضعف پراکندگی صفوف خود پی برده و بر ضرورت و اهمیت تشکل تاکید می کنند. بیهوده نیست که در سال های اخیر در مبارزات کارگری، مطالبه حق ایجاد "تشکل مستقل کارگری" با برجستگی هر چه بیشتری مطرح می شود. این واقعیت، یعنی تاکید کارگران در مبارزات روزمره خود بر ضرورت شکل گیری تشکل های مستقل کارگری، از سوی دیگر خود به روشنی از فقدان چنین تشکل هائی خبر داده و رسوائی تشکل های رژیم ساخته در محیط های کارگری را آشکار می سازد و نشان می دهد که کارگران در حد گسترده ای به ماهیت ضد کارگری چنین تشکل هائی واقف هستند. صرف نظر از این که تا کنون این مبارزات چه نتایج فوری و بلافاصله ای برای کارگران داشته اند، اشاعه یافتن ضرورت ایجاد تشکیلات در صفوف کارگران به صورت هر چه گسترده تری یکی از نتایج غیر قابل انکار این اعتراضات و مبارزات می باشد؛ و دستاورد اصلی آن ها درک گسترده ضرورت اتحاد در مقابل سرمایه داران و رژیم حامی آن هاست. در ضمن، این یک امر غیر قابل انکاری است که در شرایط سلطه دیکتاتوری در کشور، اعتراضات و مبارزات صنفی کارگران خیلی زود با ماشین سرکوب جمهوری اسلامی مواجه شده و کارگران تنیدگی سرکوب دولتی با منافع سرمایه داران را فورا مشاهده می کنند، واقعیتی که چهره سرکوب گر جمهوری اسلامی را در دفاع از منافع سرمایه داران وسیعا در مقابل چشم کارگران قرار داده و به مبارزات آن ها سریعا رنگ و لعاب سیاسی می دهد. از سوی دیگر می دانیم که "اعتصاب مدرسه انقلاب" خوانده شده است، پس وسعت چشمگیر اعتصابات کارگری در این سال ها را باید از این زاویه هم مورد توجه قرار داد و دانست که بی شک این اعتصابات و مبارزات، در بطن خود به امر پرورش و آموزش کادرهای انقلاب در پیش ، کمک می کند.

سئوال: در سال های اخیر کارگران دو واحد بزرگ ، یعنی شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و نی شکر هفت تپه ، توانسته اند سندیکای مستقل خودشان را به وجود بیاورند و هرچند رهبران این دو حرکت با سرکوب و اخراج از کار و زندان روبرو شده اند ، ولی این دو تشکل مستقل عملاً هویت کاملاً شناخته شده ای پیدا کرده اند.این حرکت ها را چگونه ارزیابی می کنید؟ آیا سندیکای مستقل در ایران می تواند پا بگیرد و آیا می تواند از طریق مذاکره با دولت مشکلی از مشکلات کارگران را حل کند؟

پاسخ: اتفاقا تجربه کارگران شرکت واحد و نیشکر هفت تپه جهت ایجاد سندیکای مستقل کارگری تاکید دیگری بر درستی این نظر است که دیکتاتوری لجام گسیخته حاکم بر ایران مانع اصلی سازمان یابی کارگران بوده و به طور مستمر با وحشیگری تمام تلاش های طبقه کارگر ما برای متشکل شدن را سرکوب می نماید. واقعیت این است که در این دو تجربه، جنبش کارگری ما با دو سندیکای شکل گرفته و تا حدی به رسمیت شناخته شده روبرو نمی باشد، سندیکاهائی که واقعاً عملکرد اجتماعی یک سندیکای کارگری را داشته باشند و در زندگی واقعی بتوانند کارگران را در چهارچوب خود متشکل کرده و عملا با کارفرما جهت مطالبات کارگران چک و چانه بزنند. سرکوب وحشیانه رهبران این دو حرکت و اخراج و زندانی کردن فعالین این دو تلاش ارزشمند کارگری، گر چه "هویت کاملاً شناخته شده ای" در اذهان به این دو حرکت بخشیده است، اما در عمل مشکل پراکندگی صفوف کارگران در این "دو واحد بزرگ" را بر طرف ننموده است. بنابراین در حالی که دو تجربه فوق الذکر بخشی از تلاش خستگی ناپذیر کارگران ایران برای سازمان یابی و تشکل می باشند اما نمی توان مدعی شد که کارگران این دو واحد عملا "توانسته اند سندیکای مستقل خودشان را به وجود بیاورند". این ادعا با آنچه در واقعیت وجود دارد، منطبق نیست، از این رو، تائیدی بر برخی ادعاها که دیکتاتوری حاکم به شکل گیری سندیکا های مستقل تن داده است نیستند. اما همان طور که در سئوال نیز تاکید شده "رهبران این دو حرکت با سرکوب و اخراج از کار و زندان روبرو شده اند" و جمهوری اسلامی با این اعمال خود، در واقعیت اجازه و امکان شکل گیری یک "سندیکای مستقل" را از کارگران سلب و همه کوشش ها در این جهت را عقیم ساخته است. به همین دلیل، وقتی به واقعیت رجوع می کنیم می بینیم که صفوف کارگران این دو واحد نیز همچون بقیه کارگران ایران همچنان پراکنده است و آن ها نیز سندیکائی ندارند که برای تحقق مطالباتشان با سرمایه داران مذاکره کند. بنابراین، در چنین اوضاعی صحبت کردن از این امر که آیا نهاد نامبرده (نهادی که وجود ندارد) "می تواند از طریق مذاکره با دولت مشکلی از مشکلات کارگران را حل کند"، امری ذهنی است.

در تجربه مبارزات کارگران، سندیکا به مثابه شکلی از تشکل صنفی این طبقه، عمدتا نهادی است جهت متشکل نمودن کارگران برای اینکه آن ها به مثابه قدرت متشکل در یک کل واحد، با کارفرما چک و چانه زده و خواست های بر حق شان را مطالبه کنند. اما در جامعه ایران، در شرایطی که عملا سندیکائی وجود ندارد نمی توان تمایل و خواست خود را جایگزین واقعیت نمود و دچار ذهنی گرائی شد. به این واقعیت هم باید توجه داشت که کارگران غیر متشکل ما با اعتصابات و اعتراضات و مبارزات شان که در طی آن اتحاد طبقاتی خود را به نمایش می گذارند، همواره خواست ها و مطالبات بر حقشان را فریاد زده و گاه به کارفرما تحمیل نموده اند. آن ها در مبارزات و تجمعات اعتراضی خود جائی که سندیکائی وجود نداشته، کوشیده اند از طریق نمایندگانی که از سوی خود تعیین کرده اند به نحوی بخشی از وظیفه سندیکا را انجام دهند. از این طریق آن ها مذاکره با کارفرما را پیش برده و گاه موفق شده اند با نشان دادن قدرت خود به دشمنانشان، خواسته هائی را به سرمایه داران تحمیل نمایند.

پاسخ این که آیا دیکتاتوری ددمنشانه جمهوری اسلامی به تشکیل سندیکا های مستقل کارگری گردن خواهد گذاشت یا نه را تجربه سه دهه حاکمیت این رژیم با صراحت کامل داده است. تجربه نشان داده که جهت اصلی حمله استبداد حاکم بر ایران جلوگیری از هر نوع تشکل و سازمان یابی کارگری بوده و می باشد. به همین دلیل هم ما شاهد پراکندگی مطلق صفوف طبقه کارگر در ایران هستیم. البته اگر مبارزات کارگران و دیگر توده های ستمدیده ایران قادر گردد در سلطه این دیکتاتوری شکاف اندازد، آن گاه بی شک کارگران همان طور که تاکنون نشان داده اند فورا در جهت سازمان یابی خود گام های هر چه بزرگ تری برخواهند داشت. از آن جا که در این جا بحث بر سر راه های فائق آمدن بر پراکندگی موجود در صفوف کارگران می باشد و هر گونه ذهنی گری در این رابطه به هدف فوق لطمه می زند، ضروری است که با واقع بینی به راه غلبه بر پراکندگی موجود برخورد کرده و در این راه به مقابله با کسانی پرداخت که به جای حل مساله می کوشند که صورت مساله را حذف کنند. پیش از این کسانی بدون هر گونه ارتباطی با کارگران، به نام آن ها، حزب کارگری و کمونیست تشکیل داده اند (البته بر روی کاغذ). امروز هم عده ای می خواهند با ایجاد تشکل های کارگری بر روی کاغذ معضل پراکندگی صفوف کارگران را حل نمایند.

سئوال: عده ای از فعالان جنبش کارگری بدیل شورا و جنبش شورایی را در مقابل سندیکا سازی پیش می کشند و عده ای نیز شوراها را نهادهای قیام کارگری می دانند که فقط در شرایط انقلابی می توانند پا بگیرند و در شرایط عادی سندیکا سازی را تنها راه می دانند. نظر شما چیست؟

پاسخ: اشکال تشکل طبقه کارگر از دل مبارزات خود طبقه بیرون می آید. به همین دلیل هم تمایل این یا آن فعال کارگری و سازمان سیاسی نمی تواند و نباید تعیین کننده این واقعیت باشد. برای نمونه اگر در جائی کارگران برای سازمان یابی خود کمیته های کارخانه به وجود آورده و جای دیگر سندیکا، این امر را عینیت مبارزه طبقه کارگر تحمیل نموده و نه تمایل و رهنمود نیروی سیاسی و پیشرو کارگری. البته یک نیروی سیاسی جدی واقعاً طرفدار طبقه کارگر در ایران باید بتواند اشکالی که از دل مبارزات کارگری جوانه میزند را بشناسد و بشناساند و خود به تسریع حرکت آن کمک کند، ولی چنین نیروئی هم حق ندارد که خواست و تمایل ذهنی خود را به مبارزات کارگری تحمیل کند. هر گونه تلاش برای تحمیل تمایلات و خواست های ذهنی نیرو های سیاسی بر مبارزات کارگران نتیجه ای جز شکست در بر نخواهد داشت - هر چند تمایلاتی که با واقعیت انطباق نداشته باشند، در جریان حرکت، به طور طبیعی کنار زده می شوند.

از سوی دیگر در تجربه جهانی مبارزات کارگری در همه کشور ها همواره سندیکا ها عمدتا نهاد های صنفی ای بوده و هستند که هر جا که امکان حیات داشته اند بسته به توان خود، کارگران را متشکل کرده و با قدرتی که اتحاد و تشکل کارگران ایجاد می کند برای مطالبات روزمره کارگران و بهبود شرایط کار با سرمایه داران چک و چانه می زنند. در حالیکه در همین تجربه جهانی، شورا ها به مثابه تشکل های مسلح کارگران، نهاد های اعمال قدرت نوین انقلابی کارگری بوده اند، و شرایط شکل گیری آن ها زمانی بوده است که امواج انقلاب، نظام حاکم را زیر ضرب گرفته و توازن قوا را تا حد زیادی به نفع کارگران تغییر داده بود. متأسفانه در شرایط جو انقلابی بعد از سقوط رژیم شاه، به تشکل های صنفی ای که در کارخانجات به وجود آمدند، به طور بی جا و نادرست نام "شورا" داده شد. امروز نیز اشتباه بزرگی است که شورا ها به مثابه نهادهای اعمال قدرت نوین انقلابی را در حد نهاد های صنفی که وظیفه شان مذاکره و مبارزه بر سر مطالبات اقتصادی است، تقلیل داد. در بحث مربوط به امر تشکل صنفی کارگران، قاطی کردن این امر با بحث شورا ها که در واقع نطفه قدرت دولتی کارگران می باشند، اشتباه است. از سوی دیگر چون همان طور که گفته شد شوراها نهاد هائی جهت اعمال قدرت انقلابی طبقه کارگر می باشند، این امر باعث شده تا برخی تصور کنند که اگر در مقابل سندیکا بر شورا تاکید کنند موضع رادیکال تری اتحاذ کرده اند. به خصوص که از نظر آن ها سندیکا های کنونی هم اکثرا "سندیکای زرد" و ابزاری جهت پیشبرد خط سرمایه دارها در جنبش کارگری شده اند. در حالی که چنین موضعی در زندگی واقعی که کارگران فاقد تشکل های مستقل خود بوده و نه شورائی وجود دارد و نه سندیکائی در کار است، نشانه رادیکالیسم نیست، بلکه جلوه آشکاری از سوبژکتیویسم می باشد. در نتیجه همان طور که در ابتدا گفتیم اشکال تشکل های مستقل کارگری از دل مبارزات خود کارگران بیرون می آیند و وظیفه پیشرو کارگری شناخت این امر و کمک به شکل گیری هر چه پربارتر و سریع تر آن ها می باشد نه بدیل سازی های ذهنی.

سئوال: در سال های اخیر در خارج از کشور ، فعالیت های چشم گیری برای جلب حمایت بین المللی از مبارزات کارگران ایران صورت گرفته است ، این فعالیت ها را تا چه حد موفق می دانید و برای سازماندهی یک مبارزه کارآمد برای جلب حمایت بین المللی از جنبش کارگری ایران چه پیشنهادی دارید؟ به نظرتان این حمایت بین المللی را در کجا باید جُست؟

پاسخ: همانطور که به درستی در این سئوال تاکید شده در سال های اخیر تلاش های چشمگیری از سوی افراد و تشکل های سیاسی در خارج از کشور جهت رساندن صدای کارگران ایران به افکار عمومی جهان صورت گرفته است، تلاش هائی که در جای خود قابل تقدیر است. بدون شک گسترش هر چه بیشتر همکاری ها و اتحاد عمل های مبارزاتی فی مابین نیرو های انقلابی در موفقیت هر چه بیشتر چنین تلاش هائی بی تاثیر نخواهد بود و امکان بیشتری جهت رساندن صدای کارگران تحت ستم ایران به جهانیان در اختیار ما قرار خواهد داد. در مقابله با قدرت تبلیغاتی جمهوری اسلامی و حامیانش در سطح جهانی، چنین اتحاد عمل هائی به مبارزین امکان می دهد که در سطح گسترده تری نیروها را مورد خطاب قرار دهند. کارگران و مردم رنجدیده در چهار گوشه جهان، نهاد های دمکراتیک و مخالف تجاوزات و سیاست های امپریالیستی، سندیکا ها و نهاد های کارگری و نیرو های ضد امپریالیست و غیره مخاطبینی هستند که نیرو های مردمی باید بکوشند تا حمایت آن ها را نسبت به مبارزات و مطالبات کارگران و مردم ستمدیده ایران هر چه بیشتر جلب کنند. در اینجا باید توجه داشت که به دلیل حضور نیروهای ماهیتا گوناگون در اپوزیسیون جمهوری اسلامی، کسانی هم هستند که به بهانه رساندن صدای مردم ایران به جهانیان و افشاء جنایات جمهوری اسلامی، جهت اصلی فعالیت های خود را جلب نظر و توجه قدرت های غربی و نهاد های وابسته به آن ها کرده اند. در این میان، قدرت های امپریالیستی هم می کوشند جهت تطهیر چهره خونبار خود و گسترش سلطه اهریمی شان، پز دفاع از حقوق بشر و مطالبات مردم بگیرند. در چنین شرایطی ضروری است که به این امر با جدیت برخورد شود. کم نیستند نهاد هائی که جهت نفوذ در جنبش های کارگری در کشورهای تحت سلطه، حتی از ارائه کمک های مالی نیز دریغ نمی ورزند. برای نمونه "مرکز آمریکایی برای همبستگی بین المللی کارگری" (American Center for International Labor Solidarity) که یکی از ابزار های پیشبرد سیاست های امپریالیستی دولت آمریکا می باشد مدتهاست که جهت نفوذ در جنبش کارگری ما فعالیت می کند. بنابراین، به هیچ وجه نباید اجازه داد که صف نیروهای مردمی با نیروهای ضد مردمی مخدوش گردد و فعالیت هائی به اسم طبقه کارگر صورت بگیرد که به حیثیت فعالان کارگری لطمه زده و هیمه هائی برای تنور تبلیغات فریبکارانه رژیم آماده سازد. واضح است که هرگونه تماس و کمک گرفتن از چنین نهاد هائی جز تضعیف اتحاد مبارزاتی کارگران و رسوائی، نتیجه ای در بر نخواهد داشت.

با توجه به ملاحظات ذکر شده، ما ضمن آنکه از هر تلاش انقلابی برای رساندن صدای کارگران ایران به گوش کارگران جهان و افکار عمومی حمایت می کنیم؛ و در حالی که معتقدیم که چنان تلاش هائی ارزشمند می باشند و باید با اتحاد عمل های مبارزاتی آنها را هر چه بیشتر وسعت داد، افشای هر گونه تلاشی برای مخدوش کردن ماهیت انقلابی مبارزات طبقه کارگر بر علیه جمهوری اسلامی را وظیفه هر نیروی انقلابی می دانیم. حفظ استقلال نیرو هائی که انعکاس صدای حق طلبانه کارگران ایران را وظیفه خود می دانند از اهمیت حیاتی بر خوردار است. همچنین هر تلاشی برای نقض استقلال سیاسی - تشکیلاتی جنبش کارگری محکوم است.

سئوال: تأثیر اجرای طرح "هدفمند کردن یارانه ها" روی زندگی کارگران و زحمتکشان کشور را چگونه ارزیابی می کنید؟ بعضی ها می گویند قشری از کم درآمدترین و فقیرترین کارگران و زحمتکشان به کمک این طرح وضع بهتری پیدا کرده اند و برعکس ، خیلی ها معتقدند که این طرح فشار سهمگینی بر زندگی کل کارگران و زحمتکشان وارد می آورد؟ اثرات این طرح را به ویژه در آینده چگونه می بینید؟

پاسخ: اگر کسی طرح ضد مردمی "هدفمند کردن یارانه ها" - که به عنوان اسم مستعار برای لغو سوبسیدها (واژه بین المللی که بار اقتصادی و سیاسی معین خود را داراست) بکار می رود - را صرفا به مبلغی که به عنوان یارانه نقدی به حساب خانواده ریخته می شود منحصر بسازد، طبیعی است که دچار این توهم می شود که کارگران و زحمتکشان وضع بهتری پیدا کرده اند. اساسا یکی از فریبکاری های دولت احمدی نژاد هم همین بود که می خواست با برجسته کردن وجهی که دولت او به عنوان یارانه به حساب مردم می ریزد توجه آن ها را نسبت به افزایش شدید قیمتها - که الزام قطع سوبسیدها در همه کشورهای تحت سلطه امپریالیسم در سطح جهان می باشد - منحرف ساخته و آن ها را گمراه نماید. در حالیکه یکی از بارزترین نتایج این طرح، افزایش قیمت هاست و عملا دو برابر پولی که به اسم یارانه به مردم داده می شود، از جیب آن ها بیرون کشیده می شود.

جای تعجب نیست وقتی می شنویم که در آغاز عده ای که پولی در جیب نداشتند از واریز شدن مبلغی به حساب بانکی خود خوشحال شدند. اما همان عده وقتی که قیمت نان بالا رفت و با افزایش سرسام آور بهای قبض های آب و برق و گاز مواجه شدند، فهمیدند که داستان "هدفمند کردن یارانه ها" را نباید فقط در وجهی که به حساب ریخته می شود دید. به همین خاطر اگر تبلیغاتی نظیر آن که یارانه ها باعث بهتر شدن وضع طبقات پائین جامعه می شود، در ابتدا ممکن بود گوش شنوائی هم پیدا کند، جریان واقعی امور نادرستی چنان ادعاهای تبلیغاتی را در سطحی هر چه وسیعتر، آشکار کرد. در واقع، با سیر رو به افزایش قیمت انرژی و نان که بطور طبیعی باعث گرانی همه اقلام مورد نیاز مردم می شود، دیگر کمتر کسی می تواند در اهداف ضد مردمی "هدفمند کردن یارانه ها"، شک کند. واقعیت این است که در صورت اجرای کامل طرح یارانه ها، این طرح شکاف های طبقاتی را باز هم تشدید کرده و بخش های بیشتری از مردم را به زیر خط فقر سوق خواهد داد.

روی این امر نیز باید تأکید کرد که وقتی که با طرحی که کل جامعه را هدف قرار داده و با زندگی روزمره همه مردم در ارتباط است روبرو می شویم، به هیچ وجه محق نیستیم که نتایج آن را در لحظه مورد بررسی قرار دهیم. چون برای اینکه کل جامعه نتایج ملموس این طرح را به عینه ببینند و درک کنند زمان لازم است. ممکن است فلان روستائی از اینکه یک باره مبلغی به حساب اش ریخته شده لحظه ای شاد شود، اما وقتی که عملا مجبور شد نه تنها این مبلغ بلکه مبالغی دیگر افزون بر آن را به خاطر افزایش قیمت ها، صرف کند، آن زمان خشم و نفرت جای آن شادی را خواهد گرفت.

طراحان اصلی قطع سوبسیدها که اجرای آنرا سال هاست از جمهوری اسلامی طلب می کنند، نهاد های امپریالیستی مثل صندوق بین المللی پول می باشند. آن ها بودند که جمهوری اسلامی را برای اجرای آن طرح تحت فشار قرار داده بودند. با این حال دست اندرکاران جمهوری اسلامی هم امروز منافع خود را از این طرح دنبال می کنند. آن ها انکار نمی کنند که با اجرای طرح مورد بحث، پولی که از فروش نفت صرف پرداخت سوبسید می شد را ذخیره کرده و بخشی از آن را صرف کمبود های مالی سیستم ضد خلقی خود خواهند نمود. در واقع، رژیم جمهوری اسلامی با قطع سوبسیدها دست به افزایش مالیات های غیر مستقیم زده است. بنابراین اجرای این برنامه، فشار سهمگینی بر زندگی کل کارگران و زحمتکشان وارد می آورد. در آینده نیز در صورتی که رژیم در مقابل اعتراضات و مبارزات توده ها عقب نشینی نکند و بخواهد واقعا آن را پیش ببرد، اجرای آن حاصلی جز گسترش فقر و فلاکت بخش های بزرگتری از مردم در بر نخواهد داشت. واضح است که نه طراحان اصلی این پروژه و نه دولت احمدی نژاد به تنها چیزی که نمی اندیشند فقر و فلاکت مردم می باشد. از سوی دیگر، آیا تعجب انگیز است که نهاد های امپریالیستی فوق الذکر، احمدی نژاد (و رژیم جمهوری اسلامی) را به خاطر گام برداشتن در جهت عملی نمودن رهنمود هایشان می ستایند - آن هم در فضای هجوم تبلیغاتی قدرت های غربی به جمهوری اسلامی!؟ روشن است که نهادهای امپریالیستی تنها زمانی کسی یا ارگانی را می ستایند که منفعت کلانی از جانب آن ها دریافت کرده باشند. در این مورد مشخص هم دولت احمدی نژاد از جیب کارگران و توده های ستمدیده ما چنان منافعی - که منافع کلانی است - را به حساب آن ها واریز می کند. به طور کلی، لغو سوبسیدها یا به اصطلاح هدفمند کردن یارانه ها، پروژه ای ضد ملی است که کارگران و زحمتکشان ما را با شدت بیشتری به قعر دره فقر و فلاکت پرتاب خواهد نمود. تازه این در شرایطی است که فریاد اعتراض به گرسنگی، از سوی کارگران ما بلند است. همانطور که کارگران نیشکر هفت تپه، قبل از اجرای این طرح شعار می دادند: "کارگر هفت تپه ایم ؛ گرسنه ایم ، گرسنه".

سئوال: کارگران و زحمتکشان بخش اعظم جمعیت ایران را تشکیل می دهند و در تظاهرات و راه پیمایی های گسترده سال ۸۸ بخش قابل توجهی از آن ها شرکت داشتند،اما چرا آن ها در گرما گرم این اعتراضات خواست های اخص خود را پیش نکشیدند ، در حالی که مثلاً کارگران تونس و مصر با گرفتن نان در دست و فریاد گرسنگی بر لب به اعتراضات توده ای پیوستند ، فرق شرایط ایران را با شرایط این کشورها در چه می بینید؟

پاسخ: "تظاهرات و راه پیمایی های گسترده سال ۸۸" یک خیزش خود بخودی توده ای بود که مثل هر حرکت توده ای همه اقشار و طبقات مردمی در آن شرکت داشتند و بخش قابل توجهی از کارگران و زحمتکشان هم در آن شرکت داشتند و اتفاقاً حضور آن ها باعث رادیکالیسم آن جنبش بود. فهم این موضوع ظاهراً نباید مشکل باشد که در یک جنبش توده ای برای این که طبقه ای "خواست های اخص خود" را مطرح کند به حداقل تشکل نیاز دارد تا بتواند خود را سازماندهی کرده و با پرچم و هویت طبقاتی خود وارد حرکت شود. اما در ایران در درجه اول به دلیل سلطه دیکتاتوری، نه فقط طبقه کارگر ما بلکه دیگر اقشار و طبقات خلقی نیز از داشتن حتی حداقل تشکل هم محرومند. درست به همین دلیل الزاما همه اقشار و طبقات مردمی و از جمله طبقه کارگر بدون تشکل و پرچم خود در خیزش مزبور شرکت کردند. با این حال بر اساس گزارشات شاهدان عینی، هم کارگران، هم زنان و هم دیگر اقشار مردم علیرغم سرکوب خونین و خشن مأموران دولت و "سربازان گمنام" وزارت اطلاعات، در فرصت های محدودی که پیش می آمد، به طور فردی خواست های اخص خود را روی مقوائی نوشته و بالای سر خود می گرفتند. این عمل خود بیانگر آن است که توده های تحت ستم ایران نسبت به ضرورت پیش کشیدن خواست های خود آگاه هستند؛ و اگر امکان برپائی تشکل های خاص خود را داشتند با برجستگی هر چه بیشتری خواست های طبقاتی و دموکراتیک خود را پیش می کشیدند.

در آن زمان تنها نیروئی که کمی تشکل داشت اصلاح طلبان حکومتی به مثابه بخشی از طبقه حاکمه بودند که مطالبه شان مبنی بر "جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیشتر نه یک کلمه کمتر" در تخالف آشکار با خواست توده ها قرار داشت. آن ها درست به خاطر برخورداری نسبی از قدرت تشکل و امکانات تبلیغاتی خود و حامیان بین المللی شان ، شعارهائی که بیانگر خواست هایشان بود را وسیعاً مطرح کردند و اگر چه سعی شان بر آن بود که بر خیزش مردم سوار شده و آن را به بیراهه ببرند، اما حضور کارگران و ستمدیدگان در این جنبش با رادیکالیسم خاص خود، مانع چنین امری شد.

در رابطه با تفاوت های شرایط ایران با کشورهای عربی از جمله مصر و تونس، گر چه شرایط کشور ها با هم فرق می کند و مردم هر کشوری تاریخ و سنت های مبارزاتی خاص خودشان را دارند و برخورداری از تشکل هم در همه جا یکسان نیست، اما در مصر و تونس هم کارگران نتوانستند با تشکل و شعارهای خاص خود وارد جنبش توده ای بشوند. در آن جا نیز مبارزات مردم به طور خودبخودی یعنی بدون یک رهبری بود و هر کس به طور انفرادی شعار و خواستی را مطرح می کرد.

سئوال: در سال های اخیر شاهد پیروزی های بزرگی از طرف کارگران نبوده ایم ، چرا چنین است؟ آیا علاوه بر سرکوب و قهر پلیسی ، وضعیت کنونی جهان سرمایه داری هم در این میان نقش دارد؟

پاسخ: اگر منظور از این سئوال کسب پیروزی در حوزه های صنفی است، روشن است که در این سال ها علیرغم این که دسترنج و معاش کارگران شدیداً مورد هجوم گسترده سرمایه داران قرار گرفته، در مبارزه کارگران با کارفرمایان و دولت پشتیبان آن توازن قوا به هیچ وجه به نفع کارگران نبوده است. البته مبارزات کارگران در همه این سال ها با شدت و گستردگی چشمگیری جریان یافته و حتی در مواردی باعث شده که آن ها موفقیت هائی هم کسب نمایند. برای نمونه، می توان موفقیت کارگران مجتمع پتروشیمی بندر ماهشهر و مجتمع پتروشیمی تبریز که بر علیه قراردادهای موقت بپا خاسته بودند و تا حدودی خواست های خود را به کارفرما تحمیل نمودند را یادآوری نمود. اما یکی از عمده ترین دلیل این امر که چرا وضعیت و توازن قوا در حال حاضر به ضرر کارگران می باشد، وجود بحران شدیدی است که سر تا پای نظام سرمایه داری در سطح جهان را فرا گرفته است. با توجه به وابستگی اقتصاد ایران به سیستم سرمایه داری جهانی و در شرایطی که جمهوری اسلامی – همان طور که در طول تمام حیات ننگین خود نشان داده - در سر سپردگی به امپریالیست ها و خدمت به آنان دست همه همپالگی هایش را از پشت بسته است، باعث شده که قدرت های امپریالیستی با دستی هر چه بازتر بار بحران های خود را به اشکال و وسائل گوناگون بر دوش مردم ایران و به ویژه بر روی کارگران و زحمتکشان ما سر شکن کنند. در چنین وضعی با توجه به تأثیرات مخرب بحران سیستم سرمایه داری جهانی بر اقتصاد ایران، این بحران بخش های بزرگی از تولید را خوابانده و کارفرمایان را وادار به اخراج وسیع کارگران کرده است. اولین نتیجه این امر انبوه تر و هر چه بیشتر فشرده تر شدن ارتش ذخیره کار است که با واقعیت وجودی خود، قدرت چانه زنی کارگران شاغل را در مقابل سرمایه داران، شدیدا تضعیف نموده است. واضح است که در چنین اوضاعی نمی توان از کارگران انتظار کسب "پیروزی های بزرگ" را داشت. آن هم در شرایطی که صفوف کارگران پراکنده بوده و دیکتاتوری رژیم جمهوری اسلامی مدافع سرمایه داران، مانع دست یابی آن ها به حداقل تشکل های صنفی خویش است تا با قدرت اتحاد و تشکل خود، در صفی واحد برای خواست هائی واحد به پا خیزند و کارفرما ها را وادار به عقب نشینی کنند. این وضع بسیار اسفباری است. در چنین شرایطی یکی از عواملی که می تواند توازن قوا بین کارگران و سرمایه داران را به نفع کارگران تغییر دهد آنست که یک عامل سیاسی به نفع کارگران وارد کارزار گردد. این عامل همانا یک نیروی متشکل کمونیستی است؛ چنین نیروئی می تواند با آغاز یک مبارزه جدی و موثر- که جز مبارزه مسلحانه با رژیم جمهوری اسلامی نمی تواند باشد- با کمک خود کارگران، در سد دیکتاتوری حاکم شکاف انداخته و در طی رشد و گسترش مبارزات کارگری و مبارزات دیگر بخش های جامعه، در جهت تضعیف و در نهایت نابودی سیستم سرمایه داری پیش برود.

سئوال: بخش اعظم کارگران ایران در کارگاه های کوچک کار می کنند ، برای سازماندهی این ها چکار باید کرد و از چه اشکال سازمانی باید بهره گرفت؟ سازماندهی این ها عمدتاً باید در محیط کارشان صورت بگیرد یا در محیط و محلات زندگی شان؟

پاسخ: اولین گام برای تسهیل شرایط سازمان یابی کارگران چه در کارگاه های بزرگ و چه در کارگاه های کوچک مبارزه برای تضعیف دیکتاتوری حاکم می باشد. اگر مبارزات کارگران و بقیه زحمتکشان در شرایط سیاسی خاصی (به وجود آمدن چنین شرایطی تا آن جا که به مبارزه آگاهانه نیروهای انقلابی جامعه مربوط می شود در جریان مبازه مسلحانه آن ها با رژیم حاکم امکان پذیر است) بتوانند از شدت و وسعتی برخوردار گردند که عملآ موجب تضعیف سلطه دیکتاتوری حاکم شود، همانطور که تجربه تاریخی نشان داده، تشکل های کارگری هم امکان بروز و فعالیت پیدا خواهند کرد. بنابراین، در شرایطی که دیکتاتوری حاکم هیچ شکلی از تشکل را بر نمی تابد صحبت کردن از اینکه سازماندهی محله یا نوع دیگری از تشکل، پاسخ سازماندهی کارگران کارگاه های کوچک می باشد، هیچ مبنای عینی و واقعی ندارد. از سوی دیگر در یک برخورد کلی، بدون اینکه اهمیت سازماندهی توده ها در محلات قابل انکار باشد، چون سازماندهی محله پاسخ سازماندهی کارگران در محل کار نیست، در بحث بر سر چگونگی سازماندهی کارگران کارگاه های کوچک، منطقا نباید مساله را دور زد.

سئوال: در بازار کار سیاه و غیر رسمی در ایران ، زنان نقش بزرگی دارند و بخش اعظم زنان کارگر با مزد ناچیز و در شرایطی بسیار دشوار کار می کنند ، نقش جنبش زنان را در سازماندهی زنان کارگر چگونه می بینید؟

پاسخ: زنان در همه حوزه های اقتصادی از کشاورزی گرفته تا صنایع ، همراه با مردان در حال کار و فعالیت می باشند. به همین دلیل هم نمی شود نقش آن ها را عمدتا به کار در "بازار سیاه و غیر رسمی" تنزل داد. حتی حضور گسترده تر زنان در کارگاه های کوچک زیر ده نفر کارگر- که در زمان ریاست جمهوری خاتمی به اصلاح "اصلاح طلب" از شمول قانون کار خارج شدند- به مفهوم این نیست که آن ها در صنایع بزرگ حضور ندارند. این واقعیت بیان گر آن است که طبقه کارگر ایران از زنان و مردان کارگر تشکیل شده است. بنابراین وقتی از مبارزه و تشکل های طبقه کارگر صحبت می کنیم، در ذهن خود نباید صرفاً مردان کارگر را در نظر داشته باشیم. زنان کارگر نیز همچون مردان کارگر بر علیه همه ستم هائی که از طرف سرمایه دارن و رژیم حامی شان بر آن ها اعمال می شود، مبارزه می کنند و باید دوش به دوش هم برای از بین بردن نظام سرمایه داری حاکم بجنگند، رزمی که اتحاد و تشکل کل کارگران و رهبری انقلابی آن ها ضامن موفقیت اش می باشد. اتفاقاً در این رزم، زنان کارگر می توانند و باید سهم بیشتری داشته و نقش برجسته ای ایفا کنند، چرا که زنان کارگر هر کجا که کار می کنند درست به دلیل زن بودنشان مزد کمتری می گیرند و ستم بیشتری بر آن ها اعمال می شود.

بنابراین اشتباه بزرگی است هر آینه به هر بهانه و دلیلی در اتحاد کارگران - زنان و مردان کارگر- شکاف انداخت، و امر تشکل زنان کارگر را به بهانه زن بودنشان از امر تشکل مردان کارگر جدا نمود. به عبارت دیگر، سازماندهی زنان طبقه کارگر را باید در چهارچوب سازماندهی کل همین طبقه دید و برایش مبارزه نمود. اگر کارگران قادر به ایجاد شرایطی شدند که به آن ها امکان تشکل می دهد این تشکل باید زنان کارگر را هم در بر بگیرد؛ و نباید اجازه داد که جنسیت به عاملی برای تفرقه بین کارگران تبدیل شود.

جنبش زنان یک جنبش دموکراتیک برای تحقق خواست های خاص زنان است که زنان از هر طبقه و اقشاری را در بر می گیرد. در شرایط کنونی نیز در جامعه ما بیشتر زنان طبقات بالا تا حد محدودی امکان فعالیت در این زمینه را دارند. در هر حال زنان کارگر و زنان متعلق به طبقه کارگر حتی برای تحقق خواسته های بر حق خویش به عنوان زن نیز نباید در جائی متشکل شوند که رهبری آن در دست مدافعین واقعی طبقه کارگر نیست.

سئوال: بخش بزرگی از کارگران ایران در شاخه های مختلف بخش خدمات کار می کنند؟ وزن و اهمیت کارگران این بخش را در مجموعه مبارزات طبقه کارگر ایران چگونه ارزیابی می کنید؟

پاسخ: مبارزات همه بخش های طبقه کارگر پر ارزش و با اهمیت است و هیچ جزء از مبارزات کارگران نباید نادیده گرفته شود. با این حال، تجربه نشان داده که کارگران صنایع بزرگ از تشکل پذیری بالا تری برخوردار هستند تا کارگران بخش خدمات که در مجموع وضعیت پراکنده ای دارند. مثلاً نقشی که کارگران شرکت نفت در جریان انقلاب سال 57 از خود نشان داده و لوله های نفت را به روی شرکت های امپریالیستی بستند، بر کسی پوشیده نیست. این مثال، وزن و اهمیت بالائی که کارگران صنایع بزرگ در مبارزات کل طبقه دارند را آشکار می کند.

سئوال: به نظر شما ، آیا کارگران فقط کسانی هستند که کار یدی انجام می دهند یا مزد یا حقوق بگیران کارهای فکری را هم می توان جزو طبقه کارگر به حساب آورد؟ مثلاً معلمان را هم (که گروه شغلی بسیار وسیعی هستند) می توان جزیی از طبقه کارگر به حساب آورد؟

پاسخ: در این سال ها روزی نبوده که تعریف جدیدی از کارگر و طبقه کارگر اختراع نشود. این درست است که کارگر کسی نیست که فقط کار یدی انجام بدهد، ولی برخی نیروها با تکیه بر این امر، ذهنی گرائی در شناخت طبقه کارگر را به جائی کشانده اند که یکباره "همه مزد و حقوق‌بگیران" را کارگر اعلام کرده اند. اگر این تعریف را بپذیریم، منطقا همه کارمندان دولت که جزء "حقوق بگیران" هستند را باید کارگر بنامیم! و بیشتر از این، باید کسانی را کارگر خطاب کنیم که "حقوق" های کلانی دریافت کرده و منافعشان با حفظ سیستم سرمایه داری تأمین می شود، به جای آن که با طبقه کارگر واقعی اشتراک منافع داشته باشند. از این رو، بهتر است در این زمینه بیشتر پیش نرویم، چون به این ترتیب مجبوریم نه تنها بخش های پائین خرده بورژوازی را کارگر قلمداد نمائیم بلکه بخش هائی از مدیران کله گنده و مفت خور را در کنار کارگر رنجدیده ای قرار دهیم که محتاج نان شب خود می باشد.

امروز خلط بحث در ارتباط با تعریف عنصر کارگر به گونه ای است که بر همه تحقیقات و دست آورد های دانشمندان بزرگی چون مارکس و انگلس خط بطلان کشیده می شود، هر چند که این خلط بحث بعضاً به نام آن ها و ظاهراً با استناد به نوشته های این دو آموزگار طبقه کارگر جهان صورت می گیرد. با تکیه بر آموزش های مارکس و انگس، طبقه کارگر همان طبقه رنجبری است که در نظام سرمایه داری، در شرایطی که روابط کالائی به درجه ای از رشد رسیده که "نیروی کار" خود کالا شده است، برای تأمین معاش خویش، نیروی کار خود را به سرمایه دار می فروشد و همه هزینه زندگی اش را از این طریق بدست می آورد. این طبقه فاقد وسایل تولید است و در حالی که با فروش نیروی کار خود برای سرمایه دار ارزش اضافی ایجاد می کند، در سازمان اجتماعی کار در موقعیتی قرار دارد که از ثروت اجتماعی صرفا آن قدر نصیب اش می شود که به کار باز تولید نیروی از دست رفته اش می آید.

کسانی که هر مزد و حقوق بگیری (قاعدتاً با هر میزان پول یا ثروتی که نصیبشان می شود) را جزء طبقه کارگر قرار می دهند، لازم است در ارتباط با تعریف فوق به این نکته مهم هم توجه داشته باشند که "نیروی کار"، به عنوان یک کالا، مثل هر کالای دیگر در یک جامعه معین سرمایه داری، دارای ارزش معینی است و در نتیجه سهمی که از ثروت اجتماعی نصیب یک کارگر ، حتی کارگر متخصص می شود نمی تواند از حد معینی فراتر رود.

مرداد 1390 - آگوست 2011

نگاهی به تبلیغات جنگی اخیر و موضع گيری های رسوای

2011-12-14T23:14:00.001-05:00

برخی از نیروهای "اپوزيسيون"!

به نقل از : پيام فدايي، ارگان چريکهای فدايي خلق ايران : شماره 149 ، آبان ماه 1390

در هفته ای اخیر، نشانه های آغاز دور جدیدی از بحران سازی در روابط بین جمهوری اسلامی با قدرت های امپریالیستی پدیدار شد. رویدادهایی نظیر اعلام "کشف" توطئه "ترور" سفیر عربستان توسط دستگاه های اطلاعاتی جمهوری اسلامی در آمریکا و رجوع این پرونده به سازمان ملل، انتشار قطعنامه شورای حکام سازمان انرژی اتمی دال بر احتمال وجود جنبه های نظامی در پروژه هسته ای رژيم ، از آن جمله بود که منجر به آغاز دور جدیدی از تبلیغات و تهدیدات آمریکا و دولت های غربی بر علیه جمهوری اسلامی شده است. در چارچوب همین تبلیغات است که ما شاهد تشدید "تحریم های اقتصادی" جمهوری اسلامی توسط قدرت های غربی و تاکید دوباره برخی از محافل امپریالیستی بر وجود "گزینه نظامی" بر علیه این رژیم می باشیم.

رویدادهای جاری ضمن آن که نگرانی بحق توده های محروم ما از خطر تشدید بحران و احتمال جنگ را برانگیخته، بطور طبیعی باعث بروز هر چه آشکار تر دو گرایش انحرافی در میان نیروهای اپوزیسیون در هنگام تحلیل و موضع گیری در قبال این بحران گشته است. در بررسی این گرایشات انحرافی می توان دید که دسته ای از آن ها از خط تشدید بحران و عربده کشی های جنگی محافل امپریالیستی در آمریکا و غرب در ایران حمایت نموده و بطور مستقیم و غیر مستقیم از تشدید تحریم و حتی اقدام نظامی بر علیه ایران زیر نام "کمک بشر دوستانه" و برکناری جمهوری اسلامی پشتیبانی می کنند. گروه دیگری از افراد ونیروهای سیاسی هستند که با "مستقل" و یا "ضد امپریالیست" جا زدن رژیم جمهوری اسلامیِ تا مغز استخوان وابسته به قدرت های امپریالیستی، کمر به پاسداری از موجودیت نظام حاکم و دفاع از حاکمیت رژیم ضد خلقی جمهوری اسلامی در مقابل امپریالیست های تجاوزگر بسته اند و با حرارت تمام با تبلیغات جلادان کارگران و خلقهای تحت ستم ما هم صدا شده اند. این قبیل نیروها در این موضع گیری تا جایی پیش می روند که حتی بیشرمانه خیزش انقلابی میلیونی توده ها در سال 88 بر علیه جمهوری اسلامی را کار "سیا" جا می زنند!

بدون شک در هیچ یک از این مواضع رسوا کمترین عنصر مترقی و قابل دفاعی برای تمامی انسان های آزادیخواه و نیروهای مردمی وجود ندارد. چرا که در موضع گیری های فوق، نقطه عزیمت نه منافع کارگران و توده های تحت ستم ما، بلکه حرکت از ادعاها و منافع راهزنان بزرگ و کوچک یعنی قدرت های امپریالیستی از یک سو و وابستگان شان یعنی رژیم وابسته جمهوری اسلامی از سوی دیگر می باشد.

تا آن جا که به لحظه مشخص کنونی بازمی گردد، در بحران جاری، هنوز شواهد معتبری دال بر برپایی یک جنگ قریب الوقوع بر علیه جمهوری اسلامی وجود ندارد. اما تاکيد مداوم برخی مقامات آمریکایی و اروپایی و اسرائیلی ، بر احتمال استفاده از "گزينه نظامی" و عربده کشی های متقابل مقامات جمهوری اسلامی بر علیه اسرائیل و آمریکا واقعیاتی می باشند که به بحران و فضای جنگی در رسانه های تبلیغاتی دامن زده اند. تا جائی که گاه حتی برخی ها به دست داشتن قدرت های غرب و اسرائيل در انفجارهای مشکوک در پادگان نظامی حکومت در اطراف تهران اشاره می کنند. با در نظر گرفتن این فضا، از آن جا که هدف نه گمانه زنی و شرط بندی بر سر حمله نظامی به ایران بلکه تلاش بر سر اتخاذ یک موضع صحیح و انقلابی و بر اين اساس تعيين وظایف نیروهای انقلابی در شرایط بحرانی کنونی می باشد پس بايد برای رسيدن به اين هدف سير رويدادها و روندهای واقعی و تاريخی که پشت سر اين تبليغات وجود دارد را مد نظر گرفت.

هنگام بررسی گرایشات انحرافی رشد یافته در میان اپوزیسیون، بايد توجه داشت که علیرغم تفاوت های ظاهرا چشمگیر موجود در مواضع گروه های سیاسی طرفدار تشدید فشار و سیاست های جنگی آمریکا با مواضع نیروهایی که یا در اثر وابستگی به طبقه حاکم در ایران و یا بدلایل دیگر، در حمایت از رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی و تداوم حاکمیت آن بر جان و مال کارگران و خلق های تحت ستم ایران عزم جزم کرده اند و علیرغم تحلیل این نیروهای ظاهرا متخاصم، اتفاقا برخی زمینه های اساسی مشترک در تفکرات آن ها وجود دارد. بطور مثال آن ها هنگام اتخاذ موضع در این بحران، اساسا ادعاها و تبلیغات دولت های آمریکا و جمهوری اسلامی را بنیان تحلیل خود قرار داده اند و به این ترتیب از جایی شروع کرده اند که تبلیغات امپریالیستی و جمهوری اسلامی تمام کرده است. در صورتی که همه می دانند تبلیغات جنگی دولت های غربی و در راس آن ها آمریکا بر علیه جمهوری اسلامی تازگی ندارد. ما در زمان رياست جمهوری بوش پسر هم – و اتفاقا در ابعادی وسیعتر از امروز - شاهد فراز و فرود موجی از تبلیغات جنگی بر علیه رژیم جمهوری اسلامی بودیم، در آن زمان در محافل امپریالیستی در آمریکا با حرارت و به طور مشخص از سیاست "تعویض رژیم" در ایران صحبت می شد، بدون اینکه عملا اتفاقی برای این حکومت بیفتد. بر عکس در اوج این تبلیغات، دولت بوش در راستای پیشبرد استراتژی جنگی امپرياليسم آمریکا در منطقه، دو رژیم دیگر مزدور، یعنی طالبان و بعث را در افغانستان و عراق از سر کار برداشت و در این مسیر از کمک ها و مساعدت های بي دريغ جمهوری اسلامی برخوردار بود. در عوض امپریالیسم آمریکا در تمام مقاطع بحرانی گریبان گیر جمهوری اسلامی و به طور کاملاً مشخص در برخورد با جنبش انقلابی مردم ما، عملا با پیشبرد سیاست "دیالوگ" و "گفتگو" (بخوان حمایت از بقای این رژیم تبهکار) موقعیت جمهوری اسلامی در منطقه را مستحکم تر هم نمود. با در نظر گرفتن این پیشینه، امروز هم ما شاهدیم که به برکت گسترش سیاست بحران سازی و تشنج آفرینی و تشدید فضای جنگی حاصل از آن ، در عمل، این زراد خانه های جنگی تمامی دولت های منطقه هستند که با دستاویز پیشگیری از خطر "جنگ" و "اتمی" شدن جمهوری اسلامی، از میلیاردها دلار سلاح های مرگبارِ ساختِ امپریالیست ها انباشته گشته و به برکت پیشبرد این سیاست های امپریالیستی و نقشی که در رابطه با تحقق آن سیاست ها به جمهوری اسلامی داده شده، این منطقه هر چه بیشتر به یک انبار باروت بر علیه کارگران و خلقهای تحت ستم بدل شده است.

در نتیجه برای اتخاذ یک موضع صحیح در بحران کنونی- که چشم انداز وقوع جنگ یکی از وجوه آن است- بجای مسابقه برای دفاع و تبلیغ از ادعا های امپریالیسم و تشویق آن برای حمله به ایران و یا برعکس بجای فریبکارانه انگشت گذاشتن روی "عِرقِ ملی" و در عمل سینه چاک دادن برای حفظ و پشتیبانی از یک رژیم وابسته به امپریالیسم و ضد خلقی، لازم است که نخست ادعا ها را کنار گذارد و کوشید تا سیاست ها و منافعی که از ورای این تبلیغات جنگی پیگیری می شود را دریافت و با شناخت ماهیت این سیاست ها و مدیران و مجریان آن ها، واقعیت آن چه که می گذرد را برای توده های تحت ستم توضیح داد، توده هائی که نیروی عمده و تعیین کننده در بحران کنونی هستند. در این راستا به عنوان یک تجربه نباید فراموش کرد که چطور جبهه گيری نادرست بخشی از اپوزيسيون در دوران جنگ ايران و عراق و حمايت آن ها از به اصطلاح "ميهن" و در واقع جمهوری اسلامی در پراتیک اجتماعی، به رسوائی تاریخی بزرگ و فجایع دردناکی برای خود این نیروها انجاميد.

واقعیت این است که سیاست بحران سازی و تشنج آفرینی و ایجاد شرایط جنگی در حالی که زندگی ده ها میلیون تن از کارگران و توده های تحت ستم خاورمیانه را هر چه بیشتر دچار نا امنی می کند، سیاستی ست که منافع مادی حاصل از آن تنها و تنها به جیب قدرت های امپریالیستی و بویژه جناح های هار تر و جنگ طلب تر آن میرود که منافعشان با سودهای ناشی از کارکرد بخش نظامی و کارخانه ها و صنایع اسلحه سازی گره خورده است. بویژه آن که امروز بر بستر تشدید بی سابقه بحران اقتصادی گریبان گیر نظام امپریالیستی و رکود مرگ باری که در بخش های مختلف اقتصادی چنبره انداخته، این صنایع نظامی و ماشین جنگی امپریالیست ها ست که بی وقفه در حال تحرک و تولید و فروش و مصرف و صدور تولیدات نظامی در سراسر دنیا و بخصوص در مناطق بحرانی نظیر خاورمیانه می باشد. ایجاد تشنج و بحران آفرینی در این منطقه به دلیل سودهای سرشار آن، سیاست دلخواه انحصارات و کمپانی های نظامی امپریالیستی ست و جمهوری اسلامی، با "پروژه اتمی" اش، با پیش قراولی اش در "نقض حقوق بشر" و با "بنیاد گرایی و تروریسم اسلامی" اش، در پاسخ به این نیاز، یکی از ابزارهای بسیار مناسب پیشبرد این سیاست بوده و عمل کردهای این رژیم به گسترش بی سابقه بازار تسلیحات و صنایع و خدمات مرتبط با آن، در میان دولت های وابسته و ارتجاعی منطقه دامن زده است. این امر در کوتاه مدت صد ها میلیارد دلار سود به جیب انحصارات نظامی امپریالیست ها و در راس آن ها امپریالیسم آمریکا ریخته و در دراز مدت زمینه را هر چه بیشتر برای تشدید تهاجم به جنبش انقلابی و ضد امپریالیستی توده ها و سرکوب و به انحراف بردن انقلاب کارگران و زحمتکشان منطقه آماده کرده است.

در نتیجه شناخت سیاست های امپریالیستی ای که از ورای بحران جاری تعقیب می شود و توضیح آن برای توده های تحت ستم (به خصوص با تکيه بر تجربه دخالت امپرياليسم درافغانستان و عراق)، کلید اتخاذ یک موضع گیری انقلابی در مورد بحران جاری و تبلیغات جنگی بر علیه جمهوری اسلامی ست.

با درک این سیاست و عدم تسلیم به تبلیغات جاری ست که این حقیقت روشن می گردد که در بحران جاری، دو طرف معادله یعنی امپریالیسم آمریکا و رژیم دست پرورده آن یعنی جمهوری اسلامی، نیروهای ضد خلقی و ارتجاعی هستند و هرگونه حمایت، تایید، اخذ کمک، همکاری در ترویج تبلیغات ارتجاعی هر یک از دوطرف و .... به هر شیوه و شکلی، جز بازیچه شدن در بساط امپریالیست ها، جز مشاطه گری برای ارتجاع و برای دشمنان مردم ما و جز تیز کردن دشنه آن ها برای دریدن گلوی مردم رنجدیده ما و توده های تحت ستم منطقه نمی باشد.

واقعيت اين است که در بحران جاری، تمام نیروهایی ارتجاعی ای که زیر نام "اپوزیسیون"، در لبیک به "پیشنهاد" کمک مقامات آمریکایی برای سرنگونی جمهوری اسلامی بر طبل تبلیغات جنگی امپریالیست های جنایتکار می کوبند و با بیشرمی تمام از دخالت نظامی آمریکا در ایران پشتیبانی می کنند، با بيشرمی تمام فراموش می کنند که همان طور که جمهوری اسلامی در 32 سال گذشته با زندان و شکنجه و اعدام حقوق مردم ما را پايمال نموده و هر صدای اعتراض را در گلو خفه نموده، تغيير آن به وسيله قدرت های امپرياليستی نیز دستاوردی جز تداوم آن جنایات در ابعادی هرچه گسترده تر به ارمغان نخواهد آورد. تغییر جمهوری اسلامی – چه با اقدام نظامی و چه بدون اقدام نظامی _ از بالا توسط قدرت های امپریالیستی، نه تنها کمکی به تحقق مطالبات بر حق مردم ما نمی کند بلکه آن ها را کت بسته در اسارت جنايتکارانی قرار می دهد که شاهکار هايشان را در افغانستان و عراق شاهد بوده و هستيم. بنابراين چنين کسانی با جاده صاف کردن برای دخالت های تجاوزکارانه امپریالیستی، در واقع کاری جز خیانت به جنبش مردم ایران از طریق بازی در بساط سیاست های ضد خلقی امپریالیسم بر علیه خلقهای تحت ستم ما نمی کنند.

از طرف دیگر تمامی نیروهایی که در بحران جاری به نحوی از رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی و نظام حاکم دفاع میکنند و کمر به دفاع و سیادت از حکومت جلادان کارگران و زحمتکشان ما در مقابل خطر حمله احتمالی آمریکا و شرکا بسته اند، کارشان کمترین ربطی به دمکراسی طلبی و آزادی خواهی مردم محروم ما ندارد.

واقعیت این است که دشمن اصلی توده های ستمدیده ایران نظام سرمایه داری وابسته به امپریالیسم در هر شکل و شمایلی ست. برای رسیدن به آزادی و دمکراسی نابودی رژیم ضد خلقی جمهوری اسلامی با تمام دار ودسته هایش و نابودی نظام سرمایه داری وابسته که عامل بقای سلطه امپریالیست ها بر جان و مال و حیات کارگران و خلقهای تحت ستم ماست شرط اساسی ست. به همین دلیل هم هست که چنین هدفی با چشم دوختن به حمایت امپریالیست های غارتگر و انتظار دخالت های نظامی و سیاسی آن ها در معاضدت قرار دارد.

تاریخ مبارزات آزادیبخش تمامی ملت های در بند امپریالیسم نشان داده که حتی هار ترین دیکتاتور های جیره خوار امپریالیسم و سرمایه جهانی نیز تاریخ مصرفی دارند، اما تغییر این دیکتاتورها از بالا و با کمک اربابانشان هیچگاه به آزادی و دمکراسی برای توده های تحت ستم منجر نمی گردد. در اين زمينه به خصوص بايد توجه داشت که حمله نظامی به اين رژيم ها، از سوی آمریکا و متحدینش، همان گونه که تجربه و سرنوشت طالبان در افغانستان و رژيم بعث در عراق نشان داد، هیچ گونه ماهیت مترقی و مستقلی به آن ها نمی دهد.

امروز هم که بازار تبليفات جنگی امپریالیست ها بر عليه جمهوری اسلامی دو باره گرم شده است، در هیاهوی جاری باید به واقعیت ها توجه کرد. از یک طرف نباید فراموش کرد که جمهوری اسلامی خود حاصل سیاست های نو استعماری امپریالیسم در ایران است که حدود 33 سال پیش بدنبال کنفرانس گوادلوپ با توافق امپریالیست ها برای سرکوب انقلاب ضد امپریالیستی توده ها بر علیه رژیم وابسته شاه روی کار آمد و از طرف دیگر باید توجه داشت که هر زمان که منافع امپریالیست ها حکم کند می تواند از سر کار برداشته شود. بنابراین اگر جمهوری اسلامی بر اساس منافع امپریالیست ها روی کار آمد، در بحران جاری نیز همان منافع، تعیین کننده سرنوشت این رژیم می باشد. چرا که امپریالیست ها با هیچ یک از رژیم های مزدور و خدمتگزار خود پیمان عقد دائمی نبسته اند. آن ها همان طور که در جریان پیشبرد سیاست های استراتژیک شان در دوره اخیر در عراق، افغانستان، تونس، مصر و بالاخره لیبی نشان داده اند، هیچ گاه سرنوشتشان را با سرنوشت سگان زنجیریشان پیوند نمی زنند. در تحلیل نهایی برای امپریالیست ها جزء ، تابع کل است. جمهوری اسلامی تنها جزئی از مجموعه سیستم امپریالیستی ست که هر لحظه منافع این سیستم ایجاب کند، امپریالیست ها لحظه ای در فدا کردنش برای پیشبرد سیاست های کلان خود دریغ نمی ورزند. در نتیجه، حمله نظامی و حتی تغییر این رژیم وابسته که در تمام طول حاکمیتش به خدمتگزاری برای سرمایه داران جهانی و قدرت های امپریالیستی مشغول بوده، هویت مستقل و ملی ای به تبهکاران گرداننده رژیم حاکم نمی بخشد.

خلاصه کنیم شناخت ماهیت بحران جاری و اتخاذ یک موضع صحیح در قبال آن تنها با شناخت سیاست های هدایت کننده این بحران یعنی سیاست های امپریالیستی امکان پذیر می باشد. و در اين زمينه بايد توحه داشت که در سال های گذشته همواره سياست امپریالیست ها در رابطه با جمهوری اسلامی با کوبيدن بر طبل مخالفت با اين رژيم به عنوان "محور شر" و بحران سازی های کاذب جهت پشبرد سياست های خود در ايران و منطقه بوده است. با توجه به این واقعیت اگر حتی بحران جاری در شرایطی هم به شرایط جنگی فرا روید، نیروهای پیشرو و انقلابی جامعه به هيچ وجه نبايد به طرفداری از يک طرف بر عليه طرف ديگر برخیزند بلکه باید با تمام قوا در جهت سازماندهی مستقل توده ها و تجهیز و مسلح کردن آن ها برای پیشبرد جنبشی انقلابی که بر علیه امپریالیسم و تمامی وابستگان به آن می جنگد، کوشش کنند.

این تنها موضع انقلابی در رابطه با بحران جاری ست.

حوادث زاهدان و وظایف نیروهای انقلابی

2011-12-14T17:25:00.001-05:00

به نقل از : 19 بهمن ، نشریه سیاسی - خبری چريکهای فدايي خلق ايران

شماره 92 – 15 مرداد ماه 1389

در تاریخ پنج شنبه 24 تیرماه، در جریان برگزاری مراسم روز پاسدار رژیم در مسجد "جامع" زاهدان، انفجار دو بمب قوی در داخل و خارج این مسجد، موجب کشته شدن 27 تن و زخمی شدن بیش از 300 تن گردید که در بین آن ها تعدادی از مقامات سپاه پاسداران ضد خلقی نیز وجود داشت. این بمب گذاری انتحاری توسط دو جوان بلوچ انجام گرفت و گروه موسوم به "جندالله" که وابستگی آن به قدرت های ارتجاعی امروز دیگر امر پنهانی نیست، مسئولیت آن را به عهده گرفت. این کشتار کور از سوی گروه مزبور ، چند هفته پس از اعدام عبدالمالک ریگی، رهبر این گروه توسط رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی انجام شد.

بدون شک اقدامات مسلحانه ای نظیر آن چه از طرف "جندالله" صورت گرفته که در جریان آن تعداد زیادی از مردم بیگناه کشته شدند، از سوی نیرو های آزادیخواه و مردمی محکوم است. کشتار هدفمند مردم بیگناه در زاهدان، توسط "جندالله"، نمایانگر روش نیروهای ارتجاعی ست که برای رسیدن به اهداف خویش استفاده از هر وسیله ضد خلقی ای را مجاز دانسته و انجام عملیاتی که طی آن مردم بیگناه کشته می شوند را با صرف ضدیت با جمهوری اسلامی توجیه و مشروع می شمارند. اما توسل به روش های تبهکارانه بر علیه مردم رنجدیده بلوچستان از طرف هر نیروئی با هر هدفی که برای خود در نظر دارد، تنها نشانگر ماهیت ارتجاعی آن نیرو می باشد و در شرایط کنونی وابستگی چنان نیروئی را به قدرت های امپریالیستی که بدون کمک و تشویق آنان قادر به چنین اعمالی نیستند را بیان می کند. در نتیجه چنین اقداماتی و به طور مشخص کشتار مردم بیگناه زاهدان در جریان بمب گذاری اخیر "جندالله" همان قدر محکوم است که اعمال جنایتکارانه جمهوری اسلامی که برای سرکوب توده ها و پیشبرد اهداف خود از ارتکاب به هیچ جنایتی خودداری نمی کند.

واقعیت این است که یکی از نتایج بلاواسطه بیش از سه دهه حاکمیت رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی در ایران، تشدید ستمگری ملی و تبدیل هر چه بیشتر ایران به زندانی مخوف برای خلق های تحت ستم بوده است. رژیم سیاست های ضد ملی خود که طی آن خلق های ایران از حقوق عادلانه اقتصادی سیاسی فرهنگی خود محروم شده اند را با لفافه ایدئولوژیک "اسلام" و "امت واحد اسلامی" به پیش می برد. در نتیجه چنین واقعیتی ما شاهد بوده ایم که وضعیت حیات و معاش خلق تحت ستم بلوچ در ایران در زیر سایه سیاه حاکمیت جمهوری اسلامی هر چه وخیم تر گردیده و زحمتکشان بلوچ هر روز بیشتر از روز پیش در گرداب فقر و بیکاری و گرسنگی و محرومیت غوطه ور شده اند. این اوضاع بطور طبیعی با مقاومت و مبارزه مردم بلوچستان برای تغییر این شرایط فلاکت بار روبرو شده و ما انعکاس این واقعیت را در سال های اول حاکمیت جمهوری اسلامی با ظهور موج بزرگی از مبارزات حق طلبانه خلق بلوچ برای کسب حقوق عادلانه اقتصادی،سیاسی و فرهنگی اش شاهد بودیم. مبارزه ای که توسط دیکتاتوری حاکم با اعمال شدیدترین سرکوب ها و اعدام بهترین فرزندان مردم بلوچ به خون نشست. اما مبارزات و مقاومت های مردم محروم بلوچستان هیچگاه متوقف نشد و در اشکال مختلف ادامه یافت. در سال های اخیر به موازات بالا گرفتن بحران نظام سرمایه داری وابسته در ایران و تشدید ستمگری ها و وحشیگری های رژیم جمهوری اسلامی در حق کارگران و خلق های تحت ستم، از جمله مردم بلوچ، بار دیگر بلوچستان به یکی از کانون های بحران تبدیل شده است. در چنین شرایطی ست که ما شاهد ظهور و تشدید فعالیت های دار و دسته "جندالله" هستیم که در حالی که در اهداف ارتجاعی و وابستگی مالی و سیاسی آن به قدرت های امپریالیستی شکی نیست، می کوشد خود را پرچمدار مبارزات عادلانه خلق بلوچ برای آزادی و کسب حق تعیین سرنوشت جا بزند؛ و به این ترتیب مقاومت و مبارزات جاری مردم تحت ستم بلوچستان بر علیه رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی را به بیراهه برده و آن را از محتوای دمکراتیک و ضد امپریالیستی اش تهی سازد. واقعیت این است که قدرت های امپریالیستی نه تنها از کانال رژیم جمهوری اسلامی با غارت و استثمار وحشیانه کارگران و خلق های جامعه تحت ستم ما شیره جان آن ها را هر چه بیشتر مکیده و جیب های گشاد خود را پر کرده اند بلکه با حمایت و پشتیانی های خود از این رژیم در تشدید سرکوب خلق های تحت ستم کرد و ترکمن و عرب و بلوچ و... از کانال دیکتاتوری حاکم شرکت کرده و هر گونه مبارزه عادلانه خلق های ایران برای کسب حقوق دمکراتیک خود را به وحشیانه ترین وجهی با زور عریان پاسخ داده اند. بنابراین، قدرت های خارجی جز در جهت پیشبرد اهداف ضد خلقی خود در ارتباط با مسأله ملی در ایران عمل نمی کنند.

انعکاس وسیع تبلیغاتی انفجارهای اخیر در زاهدان از طرف بوق های امپریالیستی در ارتباط با کشتار تعداد زیادی از مردم بیگناه محل (هر چند در طی آن شماری از مزدوران رژیم ضد خلقی جمهوری اسلامی نیز کشته شدند) توسط جندالله، امروز نگرانی توده های ستمدیده و نیروهای آزادیخواه و انقلابی را در ارتباط با بحران جاری در بلوچستان و چشم انداز آن برانگیخته است. امری که بار دیگر بر ضرورت توضیح یک موضع انقلابی در قبال حوادث جاری در بلوچستان تاکید می ورزد.

با توجه به واقعیات فوق، نیروهای انقلابی و مبارز وظیفه خطیری را بر عهده دارند. این نیروها باید در عین حال که چهره رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی در حوادث بلوچستان را به روشنی افشا می کنند و بر نقش نظام استثمارگرانه حاکم به مثابه دشمن اصلی خلق های تحت ستم و عامل بقای ستم نفرت انگیز ملی ایران تاکید می کنند، با هر گونه اعمال و تحرکات ضد انقلابی دار و دسته های وابسته و ارتجاعی دست ساز محافل و دوایر امنیتی قدرت های امپریالیستی نیز برخورد نمایند. باید نقش جریاناتی چون جندالله به عنوان ابزاری در دست استثمارگران برای به انحراف بردن مبارزات عادلانه مردم بلوچ را افشا نمود. این وظیفه مبارزاتی، بخش لایتجزای پیکار برای بنای جامعه ای آزاد و دمکراتیک است که بر خاکستر نظام گندیده سرمایه داری وابسته بنا گشته و به این اعتبار، ریشه های ستم ملی از ساختار آن محو خواهد شد.

نشریّه پیام فدائی شماره 149 منتشر گردید! ...ه

2011-12-14T16:22:00.001-05:00

نشریّه پیام فدائی شماره 149 منتشر گردید! جهت دریافت آن در فرمت پی دی اف، بر روی تصویر کلیک کنید!.

در باره اشغال سفارت انگستان در تهران ! ه

2011-12-07T20:20:00.002-05:00

سیاهکل: در 8 آذر ماه 1390 ، برابر با 29 نوامبر 2011 ، سفارت انگلستان در تهران مورد حمله نیروهایی قرار گرفت که در رسانه های جمهوری اسلامی ، دانشجويان بسيجی خوانده شدند. این حرکت بلافاصله از سوی آمریکا و برخی دیگر از دولت های اروپایی محکوم شد و شماری از دولت های اروپایی ، سفرای خود را برای "مشورت" از تهران فرا خواندند و دولت نروژ نیز سفارت خود در تهران را به عنوان نبود امنیت تعطیل کرد. به اين ترتيب روابط ظاهرا متشنج جمهوری اسلامی با انگلستان و قدرت های غربی که با اعلام تحریم های اقتصادی برعلیه ایران از طرف آن ها و تصویب قطعنامه ای در مجلس شورای اسلامی مبنی بر کاهش روابط با انگلستان به حالت بحرانی در آمده بود، وارد دور تازه ای شد. ..

در واکنش به اشغال سفارت انگلیس ، هر چند وزارت امور خارجه رژیم ، رسماً آن را اقدام غير قابل قبول گروه اندکی معترض خوانده و محکوم کرد ولی مقامات انگلیسی این عذر خواهی را کمرنگ و غیر کافی نامیدند و حتی سفیر انگلیس در تهران ضمن تکیه بر وجود تضاد در حاکمیت جمهوری اسلامی با این عنوان که بسیج تحت فرمان سپاه پاسداران قرار دارد و این سپاه نیز از ولی فقیه فرمان می برد، علناً مسئولیت اشغال سفارت انگلیس در ایران را به خامنه ای نسبت داد و این تهدید را نیز به سخنان خود اضافه نمود که آن ها "درباره شدت پاسخ ما غلط محاسبه کرده اند و جدیت واکنش بریتانیا را درک نمی کنند". این سخنان و به طور کلی همه واکنش هائی که از طرف مقامات انگلیس و دولتمداران کشورهای اروپائی و اتحادیه اروپا نشان داده می شود، همگی از آغاز سیاست جدیدی حکایت می کنند که پیش برندگان و یا بهتر است گفته شود بازیگرانش در یک طرف رژیم جمهوری اسلامی و در طرف دیگر نیروهای امپریالیستی غرب و آمریکا می باشند.

همه کسانی که 32 سال حاکمیت ننگین رژیم جمهوری اسلامی را تجربه کرده اند به این حقیقت به خوبی واقفند که تحت سلطه دیکتاتوری جمهوری اسلامی و بدون اطلاع "ولی فقيه" به مثابه رأس دیکتاتوری در ایران، اقدامی نظیر حمله به سفارت یک کشور غربی اساسا امکان پذير نيست. کما این که در گذشته نیز همه اقدامات و اعمال تشنج آفرینی که جمهوری اسلامی در ارتباط با دول غرب و در جهت تأمین منافع سرمایه داران خارجی و وابستگان ایرانی شان به وجود آورد ، تنها با فرمان ولی فقیه (چه خمینی و چه خامنه ای) به مرحله عمل در آمدند. بر این اساس نمی توان کوچکترین تردیدی به خود راه داد که اشغال سفارت انگلیس در تهران نیز کاملاً با اطلاع و موافقت بیت رهبری سازمان یافت. اما از تأکید سفیر و دیگر مقامات بریتانیا بر نقش خامنه ای در حمله به سفارت انگلیس، صرفنظر از هر فریبکاری ای که در آن وجود دارد، پیش از هر چیز باید منظور آن ها در باره القای جدی بودن تشنج به وجود آمده را استنباط نمود.

همان طور که می دانیم این اولین بار نیست که رژیم جمهوری اسلامی به عملکرد ظاهراً غیر معمول اشغال سفارت دست می زند. اولین بار در 13 آبان سال 1358 ، مدت کوتاهی پس از روی کار آمدن این رژیم بود که یک نیروی به ظاهر مستقل به نام "دانشجويان خط امام" به سفارت آمریکا در تهران حمله کرده و آن را اشغال نمود. در آن زمان که مسئله اصلی فریب مردم ایران و تحمیل جمهوری اسلامی به مثابه یک رژیم ظاهراً ضد آمریکائی و ضد امپریالیست به خلق های ما بود، همه تحلیل گران و مفسرین رسانه های امپریالیستی ، آن حمله را قاطعانه دال بر ضد امپریالیست بودن رژیم تازه استقرار یافته خوانده و تبلیغ نمودند. خود خمینی نیز اشغال سفارت آمریکا را انقلابی بزرگتر از انقلاب اول نامید تا به این وسیله به مردمی که با مشاهده اعمال این رژیم (مشاهده اعمال سرکوبگرانه آن از یک طرف و عدم هیچگونه اقدام عملی به نفع توده ها از طرف دیگر) نسبت به ماهیت رژیم تازه استقرار یافته دچار تردید شده بودند، اطمینان دهد که گویا خود و رژیمش نیز با مردم انقلابی و ضد امپریالیست ایران همراه و خواهان قطع هر گونه وابستگی به امپریالیست ها هستند و گویا به تدریج اوضاع جامعه به نفع مردم تغییر خواهد یافت.

تجربه اشغال سفارت آمریکا در سال 58 توسط به اصطلاح دانشجویان خط امام، تجربه بسیار مهمی است که امروز می توان از آن برای درک و فهم چرائی اشغال سفارت انگلیس این بار ظاهراً توسط "دانشجویان بسیج" استفاده کرد. با توجه به این که طراحان اصلی حمله به سفارت آمریکا در تهران در آن زمان خود آمریکائی ها بودند - امری که امروز حتی مورد تأئید برخی از سردمداران جمهوری اسلامی قرار داشته و آن ها رسماً آن را اقدامی طرح ريزی شده از طرف سازمان جاسوسی آمريکا (سيا) اعلام می کنند - این تجربه آشکارا بیانگر آن است که رژیمی که از طرف امپریالیست ها بر سر کار آورده شده هر زمان بنا به صلاحدید آن ها دست به اقداماتی می زند که در ظاهر امر مخالفت با اربابان به نظر می آید. اما اگر اشغال سفارت آمریکا در سال 58 به صلاحدید سازمان سیا، در اساس در ارتباط با مسایل داخلی ایران و برای تحکیم موقعیت رژیم جمهوری اسلامی طرح ریزی و به مرحله عمل در آمد، این بار حمله ظاهراً دانشجویان بسیج به سفارت انگلیس در شرایط گرفتار آمدن وحشتناک سیستم سرمایه داری جهانی در بحران مرگ زا و در شرایطی که انگلیس و دیگر همپالگی های امپریالیستش به ایجاد تشنجات دلخواه خود در خاورمیانه نیازمندند، در ارتباطی مستقیم با مصالح و منافع آمریکا و انگلیس و دیگر همراهان امپریالیست آن ها طرح ریزی و توسط مزدورانی در ایران که سرشان به خامنه ای به مثابه ولی فقیه گره خورده است، به اجرا گذاشته شد. در اساس این حمله را باید در جهت تشدید فضای متشنجی تلقی کرد که امپریالیست های غربی برای نجات کشتی در هم شکسته خود در دریای طوفانی و بحران زده سرمایه داری به آن نیاز داشته و در پرتو چنان فضائی سعی در پیشبرد سیاست های استعماری و ضد خلقی خود را دارند.

همان طور که در سال 58 بدون شناخت ماهيت واقعی جمهوری اسلامی و تنيدگی سلطه آن با سلطه قدرت های امپرياليستی نمی شد ماهيت ضد مردمی ماجرای تسخير سفارت آمريکا را شناخت و به مردم توضيح داد (در آن زمان عدم شناخت ماهیت آن به اصطلاح تسخیر ، باعث شد که علاوه بر اپوزسیون غیر چپ رژیم ، سازمان هائی که خود را چپ می نامیدند نیز در این ماجرا نقش کمک رسانی به تحکیم سلطه جمهوری اسلامی ایفاء کنند) امروز هم نمی توان بدون در نظر گرفتن وابستگی جمهوری اسلامی به امپرياليسم، به فهم چرائی حمله به سفارت انگلیس و اهدافی که از آن تعقیب می شود دست یافت و مثلاً متوجه شد که چرا برادران لاريجانی که به پرو انگلیس بودن معروفند و داستان مذاکرات يکی از آن ها با انگلستان جهت جلب حمايت اين قدرت امپرياليستی از کانديدائی ناطق نوری در انتخابات رياست جمهوری سال 76 ، به "لاريجانی گيت" معروف شده بود، حال با هورا کشیدن برای بسیجی های اشغال کننده سفارت انگلیس و ابراز همدردی کردن با آن ها، با حرارت مشغول گرم کردن آتش تشنج بین جمهوری اسلامی و انگلستان و دیگر امپریالیست های غرب شده اند.

حمله به سفارت انگلیس به دنبال اعلام تحریم بانک مرکزی ایران توسط انگلستان و پس از آن صورت گرفت که در مجلس شورای اسلامی در پاسخ به آن تحریم ، قطعنامه ای مبنی بر کاهش روابط ایران با انگلیس تصویب شد. در شرایطی که امپریالیست ها حتی به قول خود گزینه جنگ را در رابطه با ایران مطرح می کنند و سرنوشت نوکرانی چون صدام حسین و قذافی هم پیشاروی ولی فقیه و دیگر سردمداران جمهوری اسلامی است، چه تصویب چنان قطعنامه ای و چه حمله به سفارت انگلیس امری کاملاً غیر معقول به نظر می رسد که حتی بعضی با سطحی نگری چنین برخوردی را ناشی از دیوانگی و بی خردی خامنه ای و همپالگی هایش ارزیابی می کنند. اما واقعیت این است که جمهوری اسلامی همان طور که از بدو روی کار آمدن خود در عمل نشان داده است، همواره در جهت تأمین منافع سرمایه داران بین المللی حرکت کرده و در جهت پیشبرد دسیسه های امپریالیستی بر علیه توده های ستمدیده نقش های متفاوتی ایفاء نموده است که این مورد نیز یکی از آن هاست. در حال حاضر یکی از اهداف امپریالیسم انگلیس و همپالگی هایش در جهت نجات سیستم گندیده و بحران زده سرمایه داری تشنج آفرینی و کوبیدن بر طبل جنگ است. درست در بستر ضرورت بحران سازی و تشنج آفرینی های امپریالیستی است که جمهوری اسلامی هم که سیاست های خارجی آن همواره تابعی از سیاست های قدرت های بزرگ غرب می باشد، در مقام خدمت به آن سیاست ها نقش ضد انقلابی خود را ایفاء می کند. آمریکا و انگلیس و شرکاء امروز با متشنج کردن و ایجاد فضای جنگی در منطقه می کوشند به روند غارت و چاپیدن ثروت های ایران و مردم منطقه خاورمیانه شدت هر چه بیشتری بدهند. مثلاً به خاطر متشنج بودن شرایط، آن ها از یک طرف برای سلاح های مرگبار خود بازار گرمی می کنند و از طرف دیگر می کوشند شرایط را برای حضور هر چه مستقیم تر نیروهای نظامی خود در خاورمیانه تسهیل کنند. همچنین با متشنج شدن منطقه نفت خیز خاورمیانه ، مسلم است که قیمت نفت به سود کمپانی های بزرگ نفتی افزایش می یابد و تبعات دیگر این امر که باید به طور عینی با دقت در نظر گرفته شوند.

مردم مبارز ما بر اساس آن چه تجربه نشان داده باید بدانند که تا زمانی که قادر نشده اند سلطه امپرياليست ها را از ایران کاملاً برافکنند و تا زمانی که رژیم های مزدوری چون جمهوری اسلامی بر جامعه ما حکومت می کنند، دشمنان مردم برای تحت سلطه نگاه داشتن آن ها و حفظ سیستم ظالمانه سرمایه داری، هر روز دسیسه تازه ای چیده و توده های رنجدیده و تحت ستم ما را بیش از پیش با مصیبت های فراوان مواجه خواهند ساخت. تنها راه نجات از چنین اوضاعی کوشش در متشکل شدن و مقابله قاطعانه با همه دشمنان - از خود جمهوری اسلامی گرفته تا نیروهای امپریالیستی- می باشد. مردم مبارز ما برای خاتمه دادن به اوضاع و شرایطی که هر روز استثمار و جنايت و سرکوب را باز توليد می کند، چاره ای جز جنگیدن در جبهه های مختلف ندارند. قدرت در نزد توده هاست و این تنها توده های مبارز و انقلابی ایران هستند که با دست توانای خود می توانند دشمنان مردم را به گورستان تاریخ سپرده و نظم انسانی شایسته ای را در ایران بر پا کنند.

مرگ بر رژيم وابسته به امپرياليسم جمهوری اسلامی!

نابود باد امپرياليسم!

چريکهای فدائی خلق ايران

آذر 1390 - دسامبر

فیلم تازه منتشر شده از قیام عاشورا ۱۳۸۸ قسمت ۱ - تهران، ۱۵ آذر ۱۳۸۸. عاشورا.

2011-12-06T21:49:00.000-05:00

فرصت ها را براي بلند كردن فرياد اعتراض عليه ديكتاتوري در يابيم

2011-12-03T22:42:00.001-05:00

آنتی دیکتاتورهای سال 90 - ارزش انسان به آن چيزي كه به آن معتقد است نيست بلكه به آن چيزي است كه عمل ميكند و براي آن هزينه ميپردازد جمع ما تشكيل شده از جوانان دانشجو و فارغ التحصيلان دانشگاههاي تهران كه براي آزادي ميهن بپا خاسته و عزم جزم كرده است. هر كدام از ما در جريان جنبش سال 88 و قبل يا بعد از آن گذري به سياهچالهاي نظام وحشي جمهوري اسلامي داشته ايم و البته برخي از ما در حال حاضر با وثيقه هاي سنگين ، بطور موقت از بند رسته ايم. ما خواهان برابري و آزادي بيان همه ي اقشار ملت و آزادي و مساوات زن و مرد هستيم و همچنين جدايي دين از دولت خواسته ماست. ما معتقديم كه عشق و دوستي و برابري ميتواند آرمان آزاديخواهانه را رهبري كند و كينه و خصومت در ما جايي ندارد . ما معتقديم كه فقط با حرف زدن و نگارش، اين جنبش به پيش نخواهد رفت بلكه با عمل مشخص انقلابي است كه ميتوان به آينده و پيروزي چشم دوخت اين عمل انقلابي امروز در گسترش اعتراضات و تجمعات معني پيدا ميكند و كليدِ پايان ديكتاتور است. اين شعار ماست:

ارزش انسان به آن چيزي كه به آن معتقد است نيست, بلكه به آن چيزي است كه عمل ميكند و براي آن هزينه ميپردازد.